niedziela, 10 listopada 2013

Rose cz. 4

Rose cz. 4

- Hej, nie można było drzwiami ?-zapytałam chłopaka.
-No witaj, nie, zobaczyłem samochód twojego brata, więc postanowiłem wejść oknem-powiedział z lekkim uśmiechem Andy.
-Szkoda, że nie kominem...Może by cię nie zjadł...-zażartowałam.
-Też rozważałem tą opcje, ale jednak wybrałem okienko. No chyba, że jest jakimś zombie, to wtedy tak.-uśmiechnął się chłopak.-Nic nie pamiętasz co?-spytał.
-Wiem tylko,że ktoś przyniósł mnie do gabinetu pielęgniarki, a reszta to tylko jakieś przebłyski... to ty?-zapytałam.
-Właśnie to nie ja... To ten nowy co dziś do nas doszedł. Strasznie dziwnie się zachowuje, podobno nazywa się Aron, ale nic więcej nie wiem... Mam ci powiedzieć co się stało dziś w szkole?-ze smutkiem odpowiedział And. (Andy)
-Aha... Byłam prawie pewna, że to ty... Co się stało, opowiesz mi?-zawiedziona postawiłam pytanie.
-Nie wiem czy to jest jednak dobry pomysł... Chodzi o Caroline- oznajmił chłopak.
-Przyjaźni się z Lucy, to jeszcze pam...-przerwał mi And.
-Nie, Caroline dostała ciężkiego urazu, poprzez uderzenie szklaną butelką w głowe i teraz leży w szpitalu...-objaśnił zmartwionym głosem.
-Coo?! Jak do tego doszło? Kto jej to zrobił?-przestraszona i kompletnie sparaliżowana tą wiadomością spytałam.
-Nic więcej nie wiem, wszystko działo się w waszym kiblu i ty w nim byłaś...-wytłumaczył.
-Może sobie przypomnę, ale najpierw musimy do niej pojechać... Pojedziesz ze mną?-zadałam pytanie.
-No ok...-odpowiedział chłopak.
                     Jechaliśmy dosyć długo do mojej przyjaciółki, może nie pamiętam jak to było, ale bardzo mi jej szkoda. Po drodze zauważyłam jakiegoś chłopaka, który stał przy naszym liceum. Wyglądał dosyć tajemniczo. Wreszcie dojechaliśmy, weszłam do szpitala i podeszłam do recepcjonistki.
-Dzień dobry, w której sali leży Caroline Asis ?- uprzejmie zapytałam.
-Dzień dobry, leży w sali nr 153.- odpowiedziała obojętnie recepcjonistka.
- Dziękuję...-powiedziałam, po czym ruszyłam w stronę wskazanezego pomieszczenia. Andy został w samochodzie.
           Zajrzałam przez okno, zobaczyłam Caro (Caroline) leżącą na łóżku, z owiniętą bandażem głową. Na sam widok przyjaciółki w takim stanie zrobiło mi się jej żal. Postanowiłam zapytać się lekarza co z nią jest i kiedy z tego wyjdzie.
-Dzień dobry doktorze. W tej sali leży moja przyjaciółka, co jej jest?-spytałam ze smutkiem na twarzy.
-Dzień dobry. Pani przyjaciółka została silnie uderzona szklaną butelką w głowę. Jeszcze się nie obudziła, śpi.-wytłumaczył mi lekarz.
                   Dostałam olśnienia! Przypomniałam sobie, co wydarzyło się tamtego dnia w łazience. Poczułam złość do Lucy. Chciałam się z nią jak najszybciej zobaczyć i tak jej wygarnąć, że po prostu przepraszała by Caroline na kolanach.
-Mogę ją odwiedzić?-zapytałam robiąc maślane oczy.
-Przykro mi, na salę wpuszczamy tylko rodzinę i nikogo innego-odpowiedział stanowczo chłopak.
-Panie doktorze, proszę...-błagałam lekarza żeby mnie wpuścił.-Ja naprawdę muszę się z nią spotkać.
-Nie, nie mogę cię wpuścić, nawet jeżeli jesteś jej przyjaciółką...-odrzekł facet.
-Ale..-nie zdążyłam dokończyć, gdyż zdenerwowany lekarz mi przerwał.
-Muszę już iść. Wyjdziesz sama, czy mam iść po ochronę?-zapytał cwanie doktor
-Tak, wyjdę sama-prychnęłam i wyszłam ze szpitala.
        Jak najszybciej wyszłam z budynku. Zobaczyłam tego chłopaka, który stał pod moją szkołą. Szczerze mówiąc przestraszyłam się. Zaczęłam szukać Andy’ego, lecz go nie znalazłam. Szłam przed siebie zamyślona z telefonem w ręku i nagle jakiś gość wpadł na mnie i zaczął wyrywać mi komórkę.
-Ej koleżko ! Zostaw ją !- krzyknął tajemniczy chłopak.
-Co? Szukasz guza dzieciaku?!-groźnym, grubym głosem burknął złodziej.
          W tym momencie chłopak zaczął okładać pięściami tego gościa... Ten zwijał się z bólu. Wstałam i zaczęłam biec ile sił w nogach. Przystanęłam żeby odsapnąć i nagle poczułam, że ktoś łapie mnie za rękę. Odwróciłam się. To był on, ten chłopak, który stał wtedy przed szkołą, który mnie uratował.
-Nie bój się, nic ci nie zrobię- powiedział chłopak.
-Kim w ogóle jesteś? Zjawiasz się z nikąd i ratujesz mi życie... Chcę wiedzieć jak ma na imię mój bohater... Nic ci nie jest, ten facet coś ci zrobił ?- spytałam z goryczą.
-Mam na imię Aron... Będę chodził do waszej szkoły. Pierwszy raz cię poznałem, jak niosłem cię do pielęgniarki...  To drobiazg, każdy by na moim miejscu tak postąpił. Nie, nic mi nie jest.-odpowiedział Aron.
-Na pewno? Ja... muszę już iść, spóźnię się na autobus, pa-oznajmiłam.
-Zaczekaj odprowadzę cię-zaproponował Aron.
-Skąd mam wiedzieć, że nic mi nie zrobisz?!- powiedziałam
-Zaufaj mi, nie jestem taki jak ci wszyscy inni...-objaśnił
-Nie trzeba sama sobie poradzę-burknęłam.
-Rose, uwierz i zaufaj mi proszę- chłopak ze smutkiem rzekł.
-Skąd znasz moje imię?!- zestresowana zapytałam.
-Słyszałem o tobie wiele, chodź...-odpowiedział.
         Aron mnie odprowadził, naprawdę jest inny niż wszyscy inni chłopcy. Kiedy w końcu doszliśmy do mojego domu szepnęłam do chłopaka:
-Dziękuję, do zobaczenia jutro...
-Uważaj na siebie, pa- odpowiedział chłopak.
       Weszłam do domu po cichaczu, żeby James nie domyślił się, że gdzieś wyszłam. Powoli zdjęłam buty i ruszyłam na górę. Wzięłam prysznic i położyłam się. Na chwilkę zerknęłam na zegar - 00:00. Sięgnęłam po telefon „Masz jedną nieodczytaną wiadomość”-ciekawe kto raczył do mnie napisać, Andy...-powiedziałam do siebie. Jego treść- „Przepraszam, że nie odwiozłem cię do domu i, że na ciebie nie zaczekałem, ale musiałem załatwić coś ważnego... Naprawdę ogromnie przepraszam...”. Odpisałam chłopakowi „To daj znać jak będę ważniejsza od reszty...”. Potem zasnęłam.

Macie kolejną część, mam nadzieję, że się podoba. Jeżeli coś byście zmienili to piszcie co, będę starała się poprawić Pozdrawiam i miłego długiego weekendu, ;*

piątek, 8 listopada 2013

Zaczarowana Księżycem Cz. 6

Zaczarowana Księżycem Cz. 6

Uciekłam w stronę przystanku, wsiadłam w pierwszy lepszy autobus, który od razu podjechał. Oliver przez chwilę biegł za nim, ale stanął i powoli poszedł w kierunku liceum. Miałam mętlik w głowie, nie wiem! Nic nie wiem! Tyle pytań, a tak mało odpowiedzi.
Autobus zatrzymał się na jakiejś stacji. Okazało się, że pojechałam złym autobusem. Na szczęście teraz jestem w parku, a parę przecznic dalej jest moje liceum.
Powolnym krokiem ruszyłam w stronę szkoły. Było chłodno jak na późną wiosnę. Schowałam ręce do kieszeni. Po paru minutach doszłam. Zobaczyłam go znowu. Oliver stał przy budynku i patrzył się na mnie. Miałam już tam pójść, ale doszłam do wniosku, że jak spóźnię się na wychowanie fizyczne to nic się nie stanie. Minęłam budynek i poszłam przed siebie. Kątem oka zobaczyłam (tak, tak kąt oka nie istnieje, ale załóżmy, że jest c:), że on wszedł już do środka. Odczekałam chwilę i poszłam w jego ślady.
Było już dawno po dzwonku. Szybko pobiegłam na salę gimnastyczną. Weszłam do niej.
- O serdecznie witamy pannę Ducane - opryskliwie rzekła na powitanie nauczycielka od w - f - u, pani Cann.
- Dzień dobry.. - wymamrotałam.
- Co się z tobą dzieje? Codziennie się spóźniasz, a oceny masz straszne! - krzyczała nauczycielka.
- Ja wiem.. - urwałam.
- Porozmawiam z twoją wychowawczynią, wybierzemy jakiegoś ucznia, który ci pomoże w nauce - wytłumaczyła.
- Ale nie trzeba, ja się pouczę i będę wstawać wcześniej  - zaoponowałam.
- Trzeba, trzeba - powiedziała pani Cann odchodząc.
- Ale... - urwałam - no super będzie mnie ktoś teraz uczył, świetnie! To było moje marzenie! - wymamrotałam sama do siebie.
Przerwa się zaczęła, a ja wybiegłam z sali. Idąc nieszczęśliwie wpadłam na kogoś. To była Amy.
- Uważaj jak chodzisz niezdaro! - krzyknęła oburzona brunetka.
- Przepraszam królowo - syknęłam.
- Coś ty powiedziała? - zapytała.
- To co usłyszałaś - wymamrotałam.
- Patrzcie, co ona sobie wyobraża? Żeby mnie obrażać? Taka maszkara nie powinna tego robić - wyzywała mnie - jest przecież nikim - mówiąc to popchnęła mnie.
- Czemu ty to w ogóle robisz? Chcesz się dowartościować wyżywając się na innych? - nie wytrzymałam, wokół nas pojawił się niewielki tłum uczniów liceum, m.in. Oliver i Cameron.
- Ja... - urwała.
- No właśnie, ty nie wiesz czemu to robisz. To ty musisz być najlepsza, najważniejsza i tak dalej - mówiłam spokojnie, ale stanowczo.
- Ty! - krzyknęła podchodząc do mnie - Nie będziesz mi niszczyła życia w tej szkole - powiedziała to podnosząc wiadro z wodą sprzątaczki szkolnej i wylała na mnie całą jego zawartość, cały tłum osób zaśmiał się donośnie.
Oliver już do mnie podszedł i chciał coś powiedzieć brunetce, ale go odepchnęłam, sama sobie mogę poradzić! Nie jestem małym dzieckiem, ale z jednej strony było to miłe. Cam patrzył tylko się na nas z krzywym uśmieszkiem. Cieszył się z tego, że wreszcie powiedziałam to co myślę i  nie dałam po sobie jeździć.
- Nie wiedziałaś co zrobić, więc postanowiłaś mi to zrobić? - zapytałam zdenerwowana - Jeśli chcesz komuś uprzykrzać życie to nie mi ani nikomu z tej szkoły - podeszłam do niej i przewróciłam, nie zdawałam sobie sprawy, że jestem coraz silniejsze i Amy z impetem walnęła głową w ścianę.
- Aaauuu! - wrzasnęła głośno dziewczyna powoli wstając, tłum zaczął coś szeptać śmiejąc się - pożałujesz tego, że żyjesz! - krzyknęła na pożegnanie otrzepując się.
Cała mokra i zmarzniętą poszłam w stronę łazienki. Zastąpił mi drogę Cameron.
- Cas, wszystko ok? Widzę, że się trzęsiesz z zimna - rzekł troskliwie.
- Jest ok.. Tylko trochę mi zimno - wydukałam, w całej szkole zawsze są otwarte okna i ciągle jest zimno.
- Trochę? - zapytał zdejmując bluzę, podał mi ją.
- Dzięki - zdjęłam przemoczony sweter i założyłam jego kurtkę.
- Nie ma za co kochana - mrugnął do mnie.
- Dziękuję kochany - uśmiechnęłam się.
- Lubię jak się uśmiechasz.
- To jest komplement?
- Tak jakby.
- To dziękuję milordzie.
- Cassey? - przerwał nam rozmowę Oliver - mogę z tobą pogadać? - spojrzał złowrogo na kolegę.
- A o czym? - spytałam.
- Wiesz doskonale o co chodzi - słysząc to Cameron posłał mi pytające spojrzenie.
- No ok - powiedziałam wzruszając ramionami i dając Cameronowi znać, żeby sobie poszedł.
 Poszliśmy do biblioteki, chociaż był już dzwonek na lekcję poprosiliśmy by Cameron nas krył, że poszliśmy do pielęgniarki.
- Więc? - spytałam.
- Chodzi o to co dzisiaj rano mi powiedziałaś - zaczął.
- A tak dokładnie?
- No mówisz, że was nic nie łączy, a teraz? Co to było?
- No nic. O co ci chodzi? To jest mój przyjaciel. Przeszkadza ci coś w tym?
- Nie, nie, ale chciałbym być z tobą, a nie wiem czy ty nie jesteś z nim... Nie przepadam za nim, jest taki.. zuchwały i złośliwy.
- Mówiłam ci, że musiałabym to przemyśleć, a on tak sobie żartuje, taki ma sposób bycia i tobie nie powinno być nic do tego.
- Nie mów mi co mam robić i określ się w końcu...
- Nie naciskaj na mnie! - powiedziałam odchodząc - Nie chce teraz o tym gadać, pa!
- Pa... - zrezygnowany oparł się o ścianę.
Poszłam do łazienki. Czego oni wszyscy ode mnie chcą? Ja nie wiem wszystkiego, nie jestem wszechwiedząca. Usiadłam na podłodze i włączyłam muzykę. Siedziałam tak całą godzinę lekcyjną, a potem wyszłam. Cameron automatycznie wypatrzył mnie w tłumie i podszedł.
- Coś się stało? - spytał widząc moją minę.
- Nie, nic.. Takie tam.
- Wiem, że coś się dzieję, chciałbym pomóc, ale nie wiem o co chodzi, przecież potrzebujesz rady takiej inteligentnej osoby jak ja.
- Nie chcę na razie o tym gadać ok?
- No niech ci będzie, nie będę naciskać. O i dzisiaj idziemy zobaczyć salę treningową i klasę gdzie będziesz doskonaliła swoje umiejętności - mrugnął okiem.
- A skąd wiesz, że mam ochotę tam iść?
- Bo może chciałabyś coś niecoś dowiedzieć się o naszym świecie od naszego władcy?
- Hmm... Jak ty dobrze mnie znasz - uśmiechnęłam się.
- Ja wiem wszystko - wyszczerzył się - jaką masz teraz lekcję?
- Mówiłeś, że wszystko wiesz - odwzajemniłam uśmiech.
- No wszystko oprócz tego.
- Angielski.
- A wiesz, że ja też? Chodźmy pod salę, za parę sekund dzwonek - i w tej chwili zadzwonił  - Mówiłem, że wszystko wiem?
- Ale o co chodzi? - udałam, że nic nie wiem.
Poszliśmy pod salę. Cam objął mnie i mocno przytulił. Wtedy zobaczyłam Olivera, jak na nas patrzy. Chciałam się oderwać od Camerona, ale on chyba wiedział, że on nas widzi i zrobił to umyślnie. Oli zdenerwował się, spojrzał mi w oczy, widać było, że jest zły i czuje do mnie żal. Po chwili odwrócił wzrok, zaczął rozmawiać ze swoimi kolegami. A ja oderwałam się od chłopaka i spojrzałam na niego wściekła. On się tylko złośliwie uśmiechnął i pociągnął mnie do ławki.
Denerwowało mnie zachowanie chłopaków. Wiedziałam, że obydwoje mnie bardzo lubią, ale to jest wkurzające. Ich zachowanie doprowadza mnie do szału. Muszę się w końcu określić, jak to powiedział Oliver. Wtedy nie będę ich ranić.
Na lekcji angielskiego, moja wychowawczyni, pani Carter stwierdziła, że Oliver będzie dawał mi korki, nie bardzo mnie to ucieszyło, ale jego bardzo.
Gdy lekcje się skończyły miałam pójść z Camem na trening. Spotkałam się z nim w szatni. Nie odzywałam się do niego. Po tym co zrobił byłam trochę zła, ale ja na niego nie potrafię się tak bardzo gniewać.
- Gotowa? - spytał.
- Ta - burknęłam.
- Jesteś zła? - skierowaliśmy się do jego samochodu.
- Nie, wogóle -  powiedziałam sarkastycznie wchodząc do wnętrza auta.
- Nie musiałem tego robić, ale nie mogłem się powstrzymać - uśmiechnął się odpalając samochód,
- Cały ty - ruszyliśmy z miejsca.
Przez czas kiedy jechaliśmy milczeliśmy. Cameron co jakiś czas skręcał w nieznane mi uliczki. Po paru minutach straciłam orientacje w terenie i się przeraziłam. Chyba było to po mnie widać, bo chłopak zagadał.
- Co to za mina? Przecież cię nigdzie nie wywiozę.
- Mam nadzieję - wymamrotałam pod nosem.
W końcu dojechaliśmy do lasu, jechaliśmy przez parę chwil i wyszliśmy z auta. Gdy przeszliśmy przez krzaki ukazał nam się duży, nowoczesny budynek. Cały był przeszklony można było zobaczyć ogromną siłownię, stołówkę i parę nieznanego przeze mnie przeznaczenia pokoi. Koło niego było ogromne boisko, a na nim niewyobrażalnie szybko biegały jakiś osoby, pewnie wampiry. Całe to miejsce otaczała nieokreślona aura. Czułam się tu wspaniale. To było niesamowite uczucie, niedopisania.

_________________________________

I jak kolejna część? Długo nie dodawałam, bo byłam zajęta nauką i miałam dużo zajęć. Mam nadzieję, że się wam spodoba :d
Ostatnio nikt nie komentuje... Skomentuj, bo chcę wiedzieć czy ktoś to czyta, niby mogę to pisać dla siebie, ale to nie jest aż taka przyjemność jak pisanie dla innych, którzy to docenią lub powiedzą co nie pasuje według nich :c

Miłego dnia kochani :3
Jula

Kolejna część

Witajcie kochani :3

postaram się dodać kolejną część Cassey jak najszybciej, ale zastanawiam się czy nie potrzymać was w niepewności. W ostatniej części nikt nie komentował i nie mówił czy się podoba, a ja chciałabym wiedzieć czy ktoś to czyta, niby mogę to pisać dla siebie, ale to nie jest aż taka przyjemność jak pisanie dla innych, którzy to docenią lub powiedzą co nie pasuje według nich.

Miłego dnia
Julka

Rose cz. 3

Rose cz. 3

          Weszliśmy do szkoły, zaczęłam szukać przyjaciółki. Widok Caroline i Lucy kompletnie mnie zszokował, śmiały, gadały, wygłupiały się ze sobą. Miałam uczucie jakby ktoś rozrywał mi serce, moja najlepsza przyjaciółka, patrzyła na mnie jakbym zrobiła jej coś złego, coś czego nie da się wybaczyć. Poleciałam do łazienki, zamknęłam się e jednej z kabin i rozpłakałam się jak małe dziecko. Co prawda miałam jeszcze Andy’ego, lecz przyjaciółka to przyjaciółka. Nagle usłyszałam, że ktoś otwiera drzwi.
-Oj, biedactwo... Hahahaha twoja przyjaciółeczka cię zostawiła. Tylko na to zasługujesz!! Wiesz dokładnie, że wszyscy mają patrzeć na mnie, nie na ciebie! Ja tu jestem najlepsza! Teraz cierp, hahahaha niedługo i ten twój Andy też cię zostawi...-wykrzyczała donośnym głosem Lucy.
-Jesteś nienormalna, chcesz mi zniszczyć życie tylko dlatego, że jak chodziłyśmy do przedszkola wylałam na ciebie sok?! Czy może zrobiłam coś co sobie wymyśliłaś i o czym nawet nie wiem! Wytłumacz mi to! Co do Andy’ego odczep się od niego!-oburzona i zdenerwowana powiedziałam.
-Chodzi też o ten sok, ale jest jeszcze jedna rzecz... Caroline była moją najlepszą przyjaciółką, dopóki ty się nie pojawiłaś! Kiedy cię zobaczyła pobiegła do ciebie, oprowadzała cię po szkole itd. Zabrałaś mi moją przyjaciółkę, teraz chciałam zobaczyć jak tobie będzie miło kiedy ktoś, kogo traktujesz jak siostrę, nagle cię opuszcza. Ty chociaż masz tego przyjaciela, a ja wtedy nie miałam nikogo. Byłam sama jak palec, więc postanowiłam się na tobie zemścić...-wytłumaczyła dziewczyna.
- Ja nawet o tym nie wiedziałam. Teraz już wiem jak to jest zostać bez przyja...- nie zdążyłam dokończyć, gdyż Lucy mi przerwała.
-Właśnie ty nic nie wiesz! Jak zawsze niewiniątko! Caroline należy teraz do mnie i już nigdy do ciebie nie wróci, ona cię nienawidzi...-rzekła dziewczyna. Nie usłyszała kiedy ktoś wszedł do łazienki.
-Co proszę?! Mogę wiedzieć co tu się dzieje ?! Niby jestem twoją własnością tak ?! Jesteś beszczelna! powiedziałaś, że Rose mnie nie lubi i, że uważa mnie za rozpieszczoną lalunie. Przekonałaś mnie, że to wszystko to prawda, nie no poprostu skandal !! Wyjdź stąd ty larwo jedna!-krzyczała Caroline.
Usłyszałam odgłos tłuczonej szklanej butelki. Szybko wyszłam z kabiny i zobaczyłam wokół siebie kawałki szkła. Obok leżała Caroline, nie ruszała się. Widziałam, że jakaś ruda dziewczyna wybiega z łazienki ...
-Caroline, Caroline obudź się !!-krzyczałam i klepałam ją w policzek, ale nic to nie dało...
Wybiegłam z łazienki i poleciałam w stronę sali, gdy już dotarłam zaczęłam krzyczeć.
-Caro... Caroline leży.... w łazience... nie rusza się...-wymamrotałam.
         Wszyscy podnieśli się z miejsc. Pani zaczęła nas uspokajać i kazała nam siedzieć cicho. Nauczycielka wybiegła z sali i poleciała do Caroline. Przed moimi oczami pojawiły się czarne plamy, czułam się jakby wszystko wokół mnie się ruszało. Poleciałam w tył i poczułam silny ból. Zemdlałam. Ocknęłam się w gabinecie pielęgniarki.
-Co się dzisiaj w tej szkole dzieje...-powiedziała pielęgniarka.-Boli cię coś jeszcze oprócz głowy ?- zapytała.
-Nie proszę pani...-odpowiedziałam-Co się stało? Kompletnie nic nie pamiętam...-rzekłam.
-Zemdlałaś, przyniósł cię tu jakiś chłopak...-odrzekła.
-Aha, no to dziękuję Pani, już mogę iść na lekcje ?-spytałam.
-O nie, nie, nie dzwoniłam do twoich rodziców, dowiedziałam się, że nie ma ich w kraju. Kazali mi zadzwonić do twojego brata, powiedział, że zaraz po ciebie przyjedzie, a do tego czasu będziesz leżała tutaj.-oznajmiła lekarka.
-No dobrze...-odpowiedziałam.
         Przyjechał po mnie James, weszliśmy do jego samochodu i odjechaliśmy. Kiedy dotarliśmy do domu, mój brat zaczął się wypytywać co się dziś stało w szkole. Nic nie wiedziałam. Zrobił mi gorącą czekoladę z piankami i gofry z bitą śmietaną. Moje relacje z James’em są o niebo lepsze, niż ze Stacy. To opiekuńczy i  troskliwy chłopak. Zawsze jest przy mnie w trudnych sytuacjach. przytuliłam chłopaka i szepnęłam do niego: 
-Dziękuję, że jesteś i, że się o mnie troszczysz. Kocham cię braciszku.  
Poleciałam na górę, wzięłam telefon i zobaczyłam wiadomość przysłaną od Andy’iego. Jej treść: „Odwróć się ;* ”. Zrobiłam to co chłopak napisał i ujrzałam go w oknie. Otworzyłam je i wpuściłam chłopaka do środka.


Łapcie kolejną część, mam nadzieję, że się podoba, miłego piąteczka kochani ;*.
Całuję i pozdrawiam Ola.

środa, 6 listopada 2013

Rose cz. 2

Rose cz. 2

                Zdziwiło mine to czemu moja przyjaciółka tak zareagowała. Zobaczyłam Andy’ego, postanowiłam z nim pogadać.
-Hej Andy, co tam ?
-Siema,  spoko a tam ?
-Też, znaczy tak po części. Gdałeś dziś z Caroline? Dziwnie się zachowuje, coś przede mną ukrywa…
-Nie, nie gadałem z nią. Co do tego, że się dziwnie zachowuje - to się zgodzę, nie przejmuj się, na pewno wszystko się ułoży. Teraz chodź już na geografię.
                  Lekcje się skończyły. Wyszłam ze szkoły i wracałam sama. Kiedy przeszłam przez furtkę drzwi były uchylone. Nie wiedziałam co robić, przestraszyłam się. Wkroczyłam do domu, zobaczyłam siedzącą  na kanapie moją starszą siostrę Stacy, zdziwiłam się. Byłam prawie pewna, że ona dziś pracuje.
-Yyyy, nie powinnaś być w pracy?-zapytałam.
-Nie, a co? Wzięłam sobie wolne, jeżeli tak bardzo ci przeszkadzam to mogę pójść…-odpowiedziała Stacy.
-Nic, nic po prostu nie wiedziałam, że mnie dziś odwiedzisz-wytłumaczyłam.
-W zasadzie przyszłam do taty, ale  widzę że go nie zastałam…-burknęła.
-Przecież doskonale wiesz, że rodzice wyjechali…-prychnęłam poirytowana, po czym poleciałam na górę.
               Ze Stacy nie dogadywałam  się zbyt dobrze, może dlatego, że zawsze mnie ignorowała i nigdy nie pomagała mi kiedy miałam jakiś problem. Wzięłam laptopa i zaczęłam przeglądać facebook’a. Jechałam w dół, w pewnym momencie natknęłam się na niezbyt ciekawy post. Pisało w nim: Jutrzejsze zawody zostały odwołane, ze względu na to, że zbyt wiele dziewcząt odmówiło udziału w zawodach, bardzo mi przykro. P. Luck.
-Nie wierzę-powiedziałam sama do siebie.

Zdziwiłam i wkurzyłam się tą przykrą wiadomością. Jak dziewczyny mogły to zrobić?! Tyle tygodni przygotowywałyśmy się do zawodów, a one nagle rezygnują… Usłyszałam dźwięk mojego telefonu, dostałam sms’a od Andy’ego. Jego treść: Spotkajmy się na boisku, czekam, mam ważną sprawę. Bez zastanowienia ruszyłam na dół, wzięłam klucze, założyłam trampki i poszłam w stronę boiska.***
 Kiedy dotarłam na miejsce zobaczyłam Andy’ego. Podeszłam i spytałam:
-Co to za ważna sprawa ?- zapytałam.
-Może najpierw „hej” ?- odpowiedział pytaniem na pytanie.
- No hej, heh, a teraz przejdźmy do tematu.-powiedziałam.
-Ale ty niecierpliwa, to tak. Spotkałem dziś Caroline, szła gdzieś w stronę domu Lucy…-odpowiedział chłopak.
- Chwila, w stronę domu Lucy, tej Lucy z naszej klasy ?! Szła do tej .... po kiego ?!-zbulwersowana wykrzyczałam.
-Nie wiem, ale nie denerwuj się, masz jeszcze mnie, a wiedz, że będę z tobą na dobre i na złe i, że zawsze możesz na mnie liczyć…-oznajmił bardzo szczerze chłopak.
-Andy dziękuję, że tak mówisz, ja również chcę ci powiedzieć to samo. Będę z tobą w każdej trudnej sytuacji.-objaśniłam.
-Hmmm, też dziękuję…
Chłopak bardzo czule mnie przytulił, a potem odprowadził do domu. Tak zakończył się ten dzień, wiele naszarpanych nerwów, ale również miła niespodzianka. Weszłam do domu umyłam się , położyłam  i cały czas rozmyślałam o Caroline i Andy’m, aż w końcu zasnęłam.
***
Kolejny dzień. Tym razem nie zaspałam, poszłam się umyć i ubrać. Spakowałam się i zeszłam na dół, postanowiłam zrobić sobie dziś naleśniki z nutellą. Kiedy wlałam porcję na patelnie zadzwonił dzwonek. Otworzyłam drzwi, zobaczyłam Andy’iego.
-Witaj śliczna, idziemy? Co tak pachnie?-spytał.
-Strasznie śliczna… Robię naleśniki. Chwila NALEŚNIKI !-oznajmiłam potem przypomniało mi się, że jednego zostawiłam na patelni. W biegu zaczęłam wykrzykiwać.
 Kiedy weszłam do kuchni było już za późno. Naleśnik kompletnie się spalił, a nawet powiedziałabym, że się zwęglił. Dałam sobie spokój, poza tym już powinnam wyjść.
-Gratki, przynajmniej wiem, że masz skleroze…-żartobliwie objaśnił chłopak.
-Gdybyś nie przyszedł to biednemu naleśniczkowi nic by się nie stało, pff-uderzyłam Andy’iego, razem wyszliśmy z domu i zmierzaliśmy w stronę szkoły.


Oto drugą część opowiadania o Rose, mam nadzieję, że Wam się podoba.
Jeżeli macie jakieś obiekcje to postaram się im sprostać. Miłego popołudnia miśki. Jak podoba wam się ten blog polećcie go innym. 

Zaczarowana Księżycem Cz. 5

Zaczarowana Księżycem Cz. 5

Wstałam i odebrałam go. Słysząc głos w komórce mój nastrój zmienił się o sto osiemdziesiąt stopni. Rozłączyłam się i rzuciłam telefonem w ścianę. Podbiegłam do Camerona i mocno się do niego przytuliłam.
- Cas, co się stało? - zapytał zdumiony.
- Zadzwonił Oliver - wydukałam z wielkim trudem.
- Jeżeli dasz radę to powiedz co się stało.
- Po...Powiem ci to teraz. Oliver powiedział mi, że znalazł Mandy w parku, koło tego baru, Castanieta. Leżała tam, w... w krzakach. Cała.... zakrwawiona i... zmaltretowana... Zadzwonił po karetkę, leży w szpitalu przy naszym liceum. Pojedziesz ze mną ją odwiedzić?
- Może nie dzisiaj, jesteś zbyt roztrzęsiona... A mówił ci jaki jest jej stan?
- T...tak, lekarze stwierdzili, że może parę tygodni poleżeć w śpiączce, bo jej stan jest bardzo zły i gdyby Oliver jej nie znalazł... Byłoby po niej.
- Muszę się dowiedzieć kto dokładnie za tym stoi... A ty jak najszybciej musisz rozpocząć przygotowania i treningi do tego żebyś lepiej zaczęła się posługiwać swoimi mocami, którę mogą się nidługo ujawnić, a także musisz ćwiczyć swoją formę by móc się obronić. Co jeśli następnym razem to ciebie porwą?
- Nie wiem co by było gdyby! Ale mi nie możemy tu stać tak bezczynnie! Musimy znaleźć sprawcę!
- Zanim sami się za to zabierzemy trzeba będzie cię dokładnie wyszkolić i potem to zrobimy. Kolejną rzeczą jaką zrobimy to odnajdziemy te kamienie, bez nich nasz świat zostanie opanowany przez wilkołaki... Chyba sobie zdajesz z tego sprawę, że życie jedynej przyjaciółki nie jest aż tak ważne jak życie milionów, liczących na ciebie wampirów.
- Yhym...
- A trening zaczniemy od razu raz, dwa, wstawaj! - żartował sobie.
- Cameron, ja nie mam teraz nastroju do żartów.
- Próbowałem poprawić ci humor, no tak zapomniałem, że ty, Cassey Ducane nie potrafisz żartować.
- Pffff, ja? Mówisz o mnie? Chyba sobie żartujesz!
- A jest tu jakaś inna Cas?
- Wiesz, co? Lubię jak mnie tak nazywasz, Cam.
- Cas i Cam, ładnie - rzekł z złośliwym uśmieszkiem.
- A ty jak zwykle, dobra ty wracaj do swojego domu, bo mam cię dosyć.
- Ty? Masz mnie dosyć? Ha ha ha
- No sio, bo zadzwonię po gliny.
- To już nigdy nie dostaniesz tostów francuskich - powiedział i wziął ostatniego.
- Ej! To ja chciałam go zjeść!
- Teraz jest mój, co najwyżej mogę go zwrócić i go odzyskasz.
- Nie, dzięki, spadaj!
- Okej, okej królewno! Będę tęsknił! - wziął kurtkę, założył buty.
- A ja nie!
- Do zobaczenia!
- Paa
Cały wieczór spędziłam leżąc na kanapie i myśląc o Mandy, Cameronie, Oliverze i tych wszystkich wampirach oraz wilkołakach.
Wstałam i od razu gwałtownie upadłam. W głowie ujrzałam obraz przedstawiający czyjąś rękę, na niej był wytatuowany wilk. Który się ruszał? Tak, to nie było złudzenie. Jego oczy zmieniły kolor na złotawy i usłyszałam przeraźliwy wierszyk:
Zginiecie, zginiecie
w obłokach szarych,
z powierzchni planety was zmiecie,
a ja będę stał przy zamku drzwiach starych.
Znikniecie, ze świata,
zmieciemy was mocą,
Auglessia będzie nasza,
więc strzeżcie się dniem i nocą!
W tym momencie otworzyłam oczy, leżałam na łóżku, a co było najdziwniejsze nie w salonie gdzie byłam przed upadkiem, a w moim pokoju. Cameron coś mówił, że ujawnią się moje moce, może to to? Co raz bardziej przerażało mnie moje życie. Postanowiłam, że jutro z nim o tym pogadam.
Nagle usłyszałam dzwonek do drzwi. Zbiegłam na dół, otworzyłam drzwi, wreszcie przyjechał! To on! Mój ukochany brat!
- Witaj Cassey! - powiedział uradowany zdejmując kurtkę i buty.
- Hey Tom! Boże jak długo tutaj cię nie było! - cieszyłam się - wiesz jak się za tobą stęskniłam?
- To tak jak ja za tobą moja siostrzyczko - wszedł do kuchni - a gdzie dla mnie uroczysty obiad?
- Ty nie zasługujesz - zaśmiałam się.
- No wiesz co... A ja miałem dla ciebie prezent, a ty tak mnie traktujesz - rzekł z udawaną obrazą.
- Jaki prezent? Daj kochany braciszku, ja zaraz coś ci ugotuję.
- A teraz to jesteś milusia, co?
- Ale o czym ty mówisz?
- Prezent dostaniesz później, a tak teraz od czapy, wiem o Mandy... Wiesz kto jej to zrobił?
- Nie mam zielonego pojęcia - odpowiedziałam zgodnie z prawdą.
- Miejmy nadzieje, że ten ktoś zostanie odnaleziony, bo co by było gdyby ktoś ciebie porwał? Może byś sobie poradziła, bo jesteś silna, ale... - urwał.
- Może ten ktoś to istota magiczna i nie poradzę sobie - wymamrotałam ledwo dosłyszalnie.
- Co?
- Nic, nic, po prostu nie chce o tym gadać, bo już zdążyłam dzisiaj się wypłakać przez tą sytuacje.
- Oj nie smuć się, głowa do góry, wszystko będzie dobrze.
- Oby.. - powiedziałam - tyle, że tak dużo się zmieniło od ostatniej twojej wizyty, że wszystko jest nienormalne - ostatnie słowa wypowiedziałam jak by do siebie, gdyż Tom poszedł na górę rozpakować swoje rzeczy, miał tu zostać na parę dni.
Cały wieczór próbowałam się dodzwonić do Olivera. Chciałam się dowiedzieć czy coś jeszcze wie na temat Mandy. Ja tak szybko się wtedy rozłączyłam, że on nie zdążył wszystkiego mi powiedzieć.
- Oliver, odbierz, odbierz! - mówiłam do przestrzeni, dzwoniłam po raz jedenasty i bałam się, że znowu nie odbierze.
- Cas? Co jest? Po co dzwonisz? - odezwał się głos ze słuchawki.
- Chciałam się dowiedzieć czy coś jeszcze wiesz na temat Mandy i... tego wypadku... - wymamrotałam.
- Powiedziałem ci wszystko co wiem, po tym jak rzuciłaś telefonem w ścianę, chciałem cię tylko pocieszyć, ale przecież masz Camerona - warknął.
- Oli, o co ci chodzi?
- Ty już wiesz, cześć.
- Oliver, ja! - mówiłam do telefonu - No i się rozłączył...
Obraził się. Ale dlaczego? Jest zazdrosny o mnie i Camerona? Ale przecież między nami nic nie ma, to tylko przyjaciel. Napisałam mu o tym w długim SMS-ie. Miałam nadzieję, że to przeczyta i będzie wiedział, że go lubię oraz nie ma czego zazdrościć. Co prawda Cameron bardzo jest wspaniały i przystojny, jego oczy są pełne nieokreślonej głębi, jak z nimi rozmawiam to po prostu się rozpływam, ale nie...
 
♣♣♣
 
Obudziłam się przed budzikiem. Spojrzałam w sufit. Wszystko się wali! Mandy jest w szpitalu, Oliver jest obrażony. Został tylko Cameron i mój brat. Moja matka oczywiście nie przejmuje się tym jak sobie radzę i pojechała paręnaście dni temu na delegacje do Hiszpanii. Nawet nie dzwoni.
Mam nadzieję, że ta katorga wreszcie się skończy. Ocalę ten świat i wrócę do normalnego życia. To znaczy do życia już jako wampir.
Wstałam, odbyłam poranną toaletę, ubrałam się, zgarnęłam książki z biurka, wzięłam kanapki przygotowane przez mojego brata i pomknęłam na przystanek autobusowy. Za zakrętem zauważyłam kogoś znajomego, ten ktoś miał plecak. Plecak należący do Olivera. Pobiegłam w tamtą stronę i zobaczyłam, to był on. Podeszłam do niego.
- Hey, Oliver, czemu tak zareagowałeś? Przeczytałeś smsa? - spytałam nagle.
- Tak, przeczytałem. Nic was nie łączy? Tak, tak, uwierzę jeszcze - ironizował.
- Oliver, proszę cię! To wszystko co ci napisałam to szczera prawda, jeżeli nie wierzysz to już jest tylko i wyłącznie twoja sprawa. Nie będę się tłumaczyć, bo nie mam z czego - powiedziałam i miałam już odejść.
- Cas... Wierzę ci... Ale ja nie potrafię nie być zazdrosny. Doskonale wiesz, że cię kocham, a ty nic nie powiedziałaś, jak to jest z tobą.
- Ja, nie wiem...
- To się dowiedz. Musisz przecież wiedzieć!
- Ja bardzo cię lubię, jesteś bardzo miły, troskliwy i w ogóle wspaniały, ale...
- Ale co? Powiedz od razu, że Cameron to ten jedyny, a nie dajesz mi nadzieję.
- Daj mi czas. A co do Camerona to się mylisz,
- Ile czasu? Cassey, ja mogę czekać, ale w końcu moja cierpliwość się skończy.
- Parę dni? Nie wiem! Myślisz, że to jest takie proste? Ty jesteś na mnie zły, Mandy w szpitalu, mam swoje problemy...
- Cassey, ale jakie ty masz problemy? Mandy zdrowieje i jest dobrze. Mną się nie przejmuj. Masz wspaniałego brata. Mama może nie bardzo, ale...
- Ty nic nie wiesz! Nie rozumiesz mnie.
- To mi wytłumacz.
- Nie, to nie jest twoja sprawa. Nie mogę. Część!
Uciekłam w stronę przystanku, wsiadłam w pierwszy lepszy autobus, który od razu podjechał. Oliver przez chwilę biegł za nim, ale stanął i powoli poszedł w kierunku liceum. Miałam mętlik w głowie, nie wiem! Nic nie wiem! Tyle pytań, a tak mało odpowiedzi.
 
__________________________________
 
Wena wreszcie powróciła! Jestem nawet zadowolona z tego co napisałam, ale może sami to oceńcie. Jak macie jakieś spostrzeżenia lub prośby to piszcie. A jeśli macie jakieś sugestie dotyczące bloga lub chcecie podać adres swojego bloga, a nie chcecie tego pisać w komentarzach piszcie pod adres mailowy: ksiezycowamagia@gmail.com
 Komenty mile widziane :>
Miłego czytania!
Julka :)

wtorek, 5 listopada 2013

Zawieszenie :c

                        Witajcie, niestety muszę wam powiedzieć, że zawieszam do odwołania opowiadanie o Cassey, gdyż kompletnie straciłam wenę i nie wiem do końca co napisać. Chcę aby te części były idealne, więc muszę pomyśleć, może mnie coś natchnie? Ostatnio mam wrażenie, że te części mi nie wychodzą i muszę pomyśleć co z tym zrobić.
                          Nie wiele osób czyta moje wypociny, więc chyba nie zasmucę was za bardzo. Jest jeszcze drugie opowiadanie...

Życzcie mi powrotu weny :c
Jula

poniedziałek, 4 listopada 2013

Wrażenia :)

No witajcie :3
                                Razem z nową autorką stworzyłyśmy nowy wygląd naszego bloga. I jak wrażenia? Podoba się? Mam nadzieję, że tak, bo bardzo się napracowałyśmy. Hihi.. A także jest opowiadanie napisane przez moją przyjaciółkę, spodobało się?
 
Zapraszam również na blogi:
 
 
 
Bardzo mi się spodobały te blogi wejdźcie sobie :)
Mam nadzieję, że wspomnicie o naszym blogu w komentarzach, a on naszej reklamie także :3
 
Miłego dnia
Julka ♥

Rose Cz. 1

Rose, cz. 1

  Witajcie, nazywam się Rose Hilton. Mam szesnaście lat i mieszkam w Sydney. Chodzę do liceum. Jestem wysoką blondynką o zielonych oczach i smukłej figurze. Uwielbiam fotografować naturę. Gram w drużynie koszykarskiej. Mam dwójkę starszego rodzeństwa, siostrę Stacy i brata Jamesa. Moich rodziców często nie ma w domu, wyjeżdżają w delegacje, lub pracują do późna. Mam wspaniałą przyjaciółkę, której wszystko można powiedzieć, ma na imię Caroline. Brunetka o ślicznych niebieskich, jak toń oceanu oczach. Chłopak o imieniu Andy to mój przyjaciel, na którym można polegać i który cię nigdy nie zawiedzie. To szatyn o brązowych oczach.
***
  Obudził mnie budzik, zerknęłam na niego, widniały na nim jakieś rozmazane cyferki - 8:24. Dziś miałam do szkoły na ósmą. Zerwałam się z łóżka, wyjęłam z szafy miętowe szorty i szarą luźną bluzę. Pędem pobiegłam do łazienki odbyć poranną toaletę. Wrzuciłam do plecaka parę książek. Zeszłam na dół i zjadłam płatki na mleku. Założyłam trampki i wyszłam z domu.
    W końcu zdyszana dotarłam do szkoły. Pierwszą miałam matematykę.
-Rose, czemu znowu się spóźniłaś ?-powiedziała pani Harrcikle.
 -Przepraszam proszę pani, ktoś przestawił mi zegarek …-odpowiedziałam.
-Daruj sobie te wymówki, siadaj do ławki!-krzyknęła nauczycielka.
-Dobrze…-odrzekłam

Wszyscy zaczęli się na mnie gapić, a szczególnie Lucy. Zachowuje się jakby była pempkiem świata, zawsze musi być w centrum zainteresowania. Dlatego ma tylko jedną „przyjaciółkę’’- Scotell. Nienawidzi mnie, kiedyś wylałam na nią sok, od tamtej pory zawsze na mnie kruczo patrzy.Wreszcie zadzwonił dzwonek. Wszyscy wyszli na przerwę.

-Hej Caroline!-krzyknęłam i pomachałam przyjaciółce.
-Cześć ….-odpowiedziała.
-Co cię gryzie ?-spytałam z zaciekawieniem.
-Wszystko jest ok- ze smutkiem powiedziała Caroline.
-Taaa, chyba za dobrze cię znam żebym w to uwierzyła… Pamiętaj, mi możesz wszystko powiedzieć.-objaśniłam.
-Uhh no ok… Jutro są zawody w kosza no nie ?- zapytała.
-No tak, ale do rzeczy – odpowiedziałam zniecierpliwiona.
-Nie jadę-rzekła
-Jak to ?! Bez ciebie nie damy rady, dlaczego?- zawiedziona spytałam.
-Nie mogę i tyle!-burknęła przyjaciółka, po czym odeszła.
-Caroline czekaj!-krzyknęłam i zaczęłam biec, lecz dziewczyna zniknęła.


Oto i jest pierwsza część mojego opowiadania, mam nadzieję, że Wam się spodoba. Przyjmę każde rady i na pewno je wykorzystam. Pozdrawiam.



Rose :3

Witajcie,
jestem tu nową autorką. Na blogu będę pisała opowiadania o tematyce realistycznej. Mam nadzieję, że moje opowiadanie Wam się spodoba.
Pozdroo :*

Zaczarowana Księżycem Cz. 4

Zaczarowana Księżycem Cz. 4

                      Powiedziałam jej o wczorajszym incydencie z Oliverem, o Cameronie i o mojej tajemnicy nic jej nie mówiłam, gdyż nie chciałam, żeby się niepotrzebnie martwiła.
                     I to był błąd.
                     Szłam w kierunku budynku szkolnego razem z moją przyjaciółką.
- Nigdy bym się nie spodziewała tego po Oliverze. Przecież on nigdy się tobą nie interesował - powiedziała głęboko zamyślona Mandy.
- No właśnie, i to mnie najbardziej zdziwiło. Od kiedy on tak się zachowuje? - rzekłam.
- No zobaczymy co będzie dalej, ale możesz to wykorzystać. Przecież jesteś w nim zakochana - mrugnęła do mnie porozumiewawczo.
- Co? Ja? W nim?
- No przecież to widać!
- Nie prawda.. - przerwał mi dzwonek na lekcje.
- Pogadamy na kolejnej lekcji!
                   Pobiegłam szybko do sali 267 na fizykę i zajęłam wolną ławkę na końcu sali. Siedziałam sama, bo Mandy teraz miała biologię. Wyjęłam książki i akurat przyszła nauczycielka i powiedziała:
- Witajcie, dzisiaj poznacie nowego ucznia. Od dzisiaj będzie chodził do naszej szkoły, to Cameron Custard - wtedy on właśnie przekroczył próg sali.
                 Wszystkie dziewczyny patrzyły na chłopaka jak na jakiegoś boga. Wzdychały do niego i pokazywały wolne miejsca w ich ławkach. Przewróciłam oczami i zaczęłam rysować. Cameron ominął wszystkie te ławki. Kątem oka zauważyłam jak Cindy łapię go za rękę i ciągnie do swojej ławki spychając swoją przyjaciółkę Amy. Już myślałam, że to z nią usiądzie. Poczułam ukłucie zazdrości. Często mnie denerwował, ale.. Jakie ale?! Cassey ogarnij się! Wtedy chłopak odskoczył od dziewczyny i skierował się w moją stronę. Odetchnęłam z ulgą, byłam zadowolona z przebiegu tej sytuacji. Widziałam zdenerwowaną twarz blondynki, ciskała we mnie gromami z oczu. Ten widok był bezcenny. W odpowiedzi pokazałam jej język i znów zagłębiłam się w rysowaniu oka.
- Mogę? - zapytał.
- Jeśli musisz... - powiedziałam obojętnym tonem.
                Oczy dziewczyn skierowały się na mnie. Wszystkie patrzyły na mnie z wrogą zazdrością. Zauważyłam, że Oliver też patrzy na nas z niezadowoleniem.
- Wiem, że jesteś szczęśliwa, że usiadłem akurat obok ciebie - wyrwał mnie z zamyślenia Cameron.
- Hahahah, możesz sobie pomarzyć - powiedziałam złośliwie.
- I tak wiem, że mnie bardzo lubisz.
- Chciałoby się.
- Jestem dla ciebie stworzony - rzekł zuchwale prostując się na krześle.
- Nie popadaj w samo zachwyt - mruknęłam.
- Cassey, Cameron, macie nam coś ciekawego do powiedzenia? Gadacie przez połowę lekcji - przerwała poirytowana nauczycielka.
              Zdałam sobie sprawę, że wszyscy patrzą się na nas. Zawstydzona schowałam głowę w książkach.
- Proszę pani - Cameron wstał - rozmawialiśmy o prowadzonej przez panią lekcję.
- Naprawdę? A o czym mówiłam?
- O sile ciężkości.
- Tak, to prawda..
- Powtarzamy sobie również tematy z zeszłego roku szkolnego.
- Tak.. Usiądź.
              Zdziwiona zerknęłam na niego pytająco. I wtedy stało się coś niezwykłego. Usłyszałam w głowię następujące słowa:
To ja, Cameron, już ci wyjaśniam każdy wampir po przemianie może czytać w myślach innych osób i powiedzieć coś do nich, wiesz chyba co to telepatia, hmmm? Niestety kosztuję mnie to bardzo dużo energii, więc zbyt dużo ci nie powiem. Od tego się spotykamy.
             Patrzyłam na niego jak wryta.  Całą lekcję zastanawiałam się nad tym czym jeszcze on może mnie zaskoczyć... Może okaże się, że wampiry przewidują przyszłość albo coś w tym stylu. Uśmiechnęłam się sama do siebie. Dzwonek wyrwał mnie ze świata myśli. Wsadziłam książki do plecaka i podniosłam się. Poszłam do szatni, miałam się tam spotkać z Mandy.
             Siedziałam na ławce i patrzyłam bezmyślnie w ścianę. Blondynka przyszła.
- Poczekaj, wezmę tylko coś z szafki - rzekła, przytaknęłam głową.
             W tym momencie usłyszałam przeszywający krzyk. Zorientowałam się, że to była Mandy. Skoczyłam w kierunku szafek i ujrzałam jak ubrany na czarno facet zabiera ją. Ona próbowała się wyrwać, ale widać było, że był zbyt silny. Rzuciłam się na niego. Wtedy stało się coś dziwnego. Upadłam na podłogę trzęsąc się w konwulsjach. Kompletnie nie wiedziałam czym było to spowodowane. Byłam sparaliżowana. Nie mogłam wstać. Oczy odmawiały mi posłuszeństwa. Ostatnie co zobaczyłam to byli Cameron i Oliver.
♣♣♣
 - Cassey? Cassey? Jesteś? -  usłyszałam znajomy głos.
                  Podniosłam powoli obolałą głowę. Leżałam na ławce. Siedział obok mnie Cameron.
- Ja jestem, gdzie Mandy? Kto ją porwał? Co się stało? Jak długo tu leże? Co to było?! Gdzie Oliver? - pytałam go zachrypniętym głosem.
- Cassey, leżysz tu od paru minut, Oliver poszedł szukać Mandy i niestety nie znaleźliśmy jej, ale ten facet zostawił po sobie karteczkę " Nie znajdziecie jej". Tajemniczy człowiek, który ją porwał po prostu zniknął. Sądzę, że to może być.. - odpowiadał zatroskany.
- Może być kto?!
- Może to być wilkołak. Gdy zobaczyłem jak leżysz i nie możesz wstać, a konwulsje tobą wstrząsają od razu się domyśliłem, bo jeden z wilkołaków ma taki dar. Leżysz tu od paru minut.
- Chodźmy jej szukać! - gwałtownie wstałam, chwyciłam plecak.
                Nagle runęłam jak długa. Nie mogłam wstać ani się ruszyć. Co ten wilkołak ze mną zrobił?
- Cassey, nie przemęczaj się. To się może źle skończyć.Po tym co się stało możesz mieć kłopoty z chodzeniem...  A wracając do Mandy już powiadomiłem władcę Auglessi i wysłał posłanników by ją znaleźli, my nic nie możemy zrobić, ale oni tak... - powiedział po chwili - Chodź pomogę ci. - zaoferował się, przytaknęłam.
               Pomógł mi wstać, w końcu uznał, że najlepiej będzie jak weźmie mnie na ręce. Tak też zrobił. Zapatrzyłam się w jego piękne oczy. Ujrzałam radość pomieszaną z troską i smutkiem. Gdy zobaczył, że na niego patrzę przybrał obojętny wyraz twarzy i już nie pokazywał żadnych emocji.
              Przed wejściem do sali postawił mnie. Wtedy mocno się do niego przytuliłam. On widocznie zdziwiony odwzajemnił długi i wspaniały uścisk. Chciałam, żeby ta chwila trwała wiecznie. Przy nim czułam się bezpiecznie i wiedziałam, że on zawsze mi pomoże.
- Dziękuję - szepnęłam i chwiejnym krokiem doszłam do ławki.
               Na tej lekcji oraz innych Cameron siedział ze mną. Śmialiśmy się prawie całą lekcję. Chłopak próbował odwrócić moją uwagę od tego co się stało i faktycznie udało mu się. Akurat tak się złożyło, że wszystkie nauczycielki szukały Mandy i tajemniczego faceta,więc lekcje mieliśmy wolne.
 
♣♣♣
 

              Po lekcjach pojechałam do domu. Chciałam uciec od wszystkich moich problemów, więc nalałam mnóstwo wody do wanny i weszłam do niej. Dmuchałam bańki z piany i dmuchałam ją po wszystkich kątach łazienki. Gdy wyszłam musiałam ją posprzątać, ponieważ wszędzie było jej pełno. Wyszłam w samej bokserce i chciałam pójść po środki czystości zauważyłam jakiś cień w kuchni. Od razu zauważyłam, że to był  Cameron.
- Skąd ty.... tu... - zdziwiona prawie krzyknęłam..
- Mówiłem, że spotkasz mnie czasem u siebie w domu, a tak przy okazji masz ładne, długie nogi - powiedział ze złośliwym uśmieszkiem.
               Zarumieniłam się i pobiegłam złożyć krótkie spodenki. Gdy zeszłam chłopak skończył robić tosty francuskie. Przygotował również truskawki w czekoladzie i galaretkę, którą wprost ubóstwiam.
- Łał, nie wiedziałam, że umiesz tak dobrze gotować - rzekłam gryząc chrupiące tosty.
- Wiele rzeczy o mnie nie wiesz - stwierdził tajemniczo.
- Racja, więc powiedz mi coś o sobie.
- A co chcesz wiedzieć?
- Gdzie się urodziłeś, skąd jesteś i ogólnie.
- Jak już wiesz jestem Cameron i..
- Jesteś wampirem? - przerwałam.
- Tak jestem... Ale o tym później. Moich rodziców nie znam. Zostawili mnie jak byłem mały i zostawili w jakimś sierocińcu. Tam opiekunka zauważyła, że jestem innych niż inne dzieciaki w domu dziecka. Wezwała swoją szefową, która okazała się także wampirem. Ta przekazała mnie władcy naszego królestwa. Tam dorastałem u boku najważniejszych osobistości naszego świata - przerwał by zjeść truskawkę - stałem się jedną z ważniejszych osób w Auglessi. Zacząłem pomagać w różnych misjach i przydzielono mi tą, czyli mam ciebie chronić.
- Przykro mi z powodu rodziców - rzekłam.
- Nic się nie stało. Teraz mam ciebie - mrugnął.
                      Zarumieniłam się. Gadaliśmy tak parę godzin. Świetnie się bawiliśmy w naszym towarzystwie. On naprawdę mnie rozumie.
- A teraz może trochę o wampirach. Jako wampir żyjesz wiecznie i twój wiek zatrzymuje się koło dziewiętnastego roku życia jeżeli jesteś wampirem rodzonym. Jeśli poprzez ugryzienie to przemiana następuję po dwóch, trzech latach po ugryzieniu. A ty jesteś wyjątkiem. Nikt cię nie ugryzł, a staniesz się wampirem w przyszłe urodziny.
- Będę żyć wiecznie?
- Być może, ale nie jest to pewne. Kontynuując, każdy wampir ma dary. Dary pospolite to takie, które posiada każdy wampir. Jest to czytanie w myślach i telepatia. Można oczywiście sprawić, że nikt ci nie przeczyta myśli gdy się skupisz na jednej rzeczy i zablokujesz swój umysł. Są dary dodatkowe czyli każdy pełnoletni wampir dostaje od jednego do trzech darów.
- Ile ty ich masz?
- Mam dwa.
- A jakie?
                     Nagle zaczęłam się unosić do góry i nawet nie zdążyłam złapać się stołu.. Wisiałam w powietrzu. Potem opadłam na dół. Dziwne uczucie zniknęło, a z kolei pojawiło się drugie. Moja ręka podniosła się do góry. Pomachała w górę i w dół. Wstałam i poszłam w stronę łazienki. A potem wróciłam i usiadłam. Tajemnicza siła przestała na mnie działać i miałam już władzę nad moim ciałem. Wypowiedziałam nieme łał. Chyba zauważył to i uśmiechnął się promiennie.
- Twoje dary ujawnią się w dzień przemiany - powiedział uprzedzając moje pytanie.
- To wszystko jest takie bajkowe, jakoś nie mogę uwierzyć, że to się dzieje naprawdę.. - przerwał mi dzwoniący telefon.
                   Wstałam i odebrałam go. Słysząc głos w komórce mój nastrój zmienił się o sto osiemdziesiąt stopni. Rozłączyłam się i rzuciłam telefonem w ścianę. Podbiegłam do Camerona i mocno się do niego przytuliłam.
- Cas, co się stało?

____________________
A oto dłuższa część czwarta. Podoba się?
A przy okazji informuję was o tym, że dołączy do tego bloga moja przyjaciółka, która też będzie pisać opowiadania. Moje są fantastyczne, a jej będą bardziej realistyczne.
I proszę was, jeżeli spodobał się wam ten blog polećcie go innym.

I od razu piszę, zastrzegam sobie prawa do tych opowiadań kopiowanie jest zabronione, najwyżej zapytaj!

sobota, 2 listopada 2013

Mały Szantażyk :3

                
                    Zauważyłam, że mało osób komentuje moje dzieła, a chciałabym wiedzieć czy pisze tylko dla dwóch osób, czy jest was może więcej, więc zrobię wam mały szantażyk :D
                   Jeżeli chcecie zobaczyć część 4 Cassey pod tym postem musi być przynajmniej 10 komentarzy. Zachęcajcie innych, polecajcie, a będę pisać :)

Wasza Autorka

piątek, 1 listopada 2013

Zaczarowana księżycem Cz. 3

Zaczarowana Księżycem Cz. 3

                 Ubrałam się i wybiegłam przez podwórko i otworzyłam furtkę prowadzącą do przestrzeni za moim ogrodem. Ujrzałam postać w czerni. Te same oczy, wysoki, tak jak w wizji. To był on.
                 Podeszłam do niego powoli. Z jednej strony on mnie przerażał, ale z drugiej jakiś głos w głowie mówił mi, że on mi nic nie zrobi. Wręcz, że dobrze mi życzy.
- Więc, czego chciałeś? - zapytałam stojąc w odpowiedniej odległości.
- To co ci powiem może ci się wydać... Yyyy... Dziwne.. Ale może na początek przedstawię ci się. Jestem Cameron Custard - powiedział głębokim i spokojnym głosem.
- Jestem Cassey, Cassey Ducane.
- Ja to wiem. Wiem również, że masz 17 lat, chodzisz do West High School, tata zostawił cię jak miałaś cztery lata, mama wyjeżdża często na delegacje, a twój brat wyjechał do college. Nie pomyliłem się, prawda? - zapytał z uśmieszkiem i w tym momencie szczęka mi opadła, skąd on tyle o mnie wiedział?
- Skąd ty..?
- Mam swoje źródła tym bardziej, że musiałem zapoznać się z twoim życiorysem by móc cię ochronić. Jestem twoim ochroniarzem. Jesteś wybraną, która musi odnaleźć święte kamienie, które odbudują nasz świat.
- O czym ty w ogóle mówisz? Jaka wybrana? Przecież z naszym światem jest wszystko dobrze!
- Mówisz o ich świecie, świecie ludzi? Nie, nie, nie, nasz świat to Auglessia.
- Co?! Jesteś jakimś szaleńcem, o co ci w ogóle chodzi?!
- Wysłuchaj mnie, opowiem ci o wszystkim!
- Idź innej dziewczynie wmawiać takie bujdy - powiedziałam i już miałam iść kiedy poczułam, że jakaś siła przenosi mnie bliżej drzewa gdzie stał Cameron i kazała mi usiąść.
- Posłuchaj, w skrócie ci to wszystko powiem, bo się bardzo śpieszę. Ty jesteś pół człowiekiem pół wampirem. I nie, ja nie kłamię. Nie zauważyłaś, że szybciej biegasz? Twoje zmysły są bardziej wyczulone? A nasz świat, Auglessia jest zagrożona przez inne istoty, wilki, dokładniej wilkołaki. A czemu mam cię chronić? Bo On cię już znaleźli i chcą zabić cię by mogli spokojnie zwojować i zawładnąć światem wampirów, a kto to ten On? To jest najwyższy i najbardziej niebezpieczny wilkołak.
- Ja, ja muszę to przemyśleć! Nie wiem co mam o tym myśleć, daj mi czas.
- Dobra, ale spotkajmy się tu jutro, godzinę wcześniej niż dziś.
- Po co? Myślisz, że chcę cię spotkać? - zapytałam, dokładnie wiedziałam, że tego chcę, bo coś mnie w nim pociągało... Miał taką nieokreśloną aurę, która po prostu mnie do niego przyciągała. To coś magicznego.
- Bo będziesz chciała się więcej się dowiedzieć kochana? - powiedział ze złośliwym uśmieszkiem.
- Kochana?
- Tak i wiedz, że teraz będziemy się codziennie spotykać i parę razy zobaczysz mnie u siebie w domu.
- Oh, nie bądź taki pewny. Nie wejdziesz, nie masz kluczy.
- I tak sama byś mnie wpuściła, bo przecież widać, że jestem przystojny i mnie polubiłaś, hmmm?
- Twoja skromność jest powalająca, a ja bym ciebie nie wpuściła - powiedziałam pokazując język.
- Tak, tak kochanie, wmawiaj, sobie wmawiaj, do zobaczenia jutro w szkole - krzyknął i zniknął za drzewami.
- Ty, u nas, w szkole? To ja chyba nie przeżyje na lekcjach! - wykrzyczałam, jakby sama do siebie, bo jego już nie było.
 ♣♣♣
 
                     Następnego dnia obudziłam się z ogromnym bólem głowy. Czułam się strasznie. Wstałam i spojrzałam na swoje odbicie w lustrze. Wyglądałam strasznie blado, a włosy jakby pociemniały. Co się ze mną dzieje?
                    Pobiegłam do łazienki, nalałam gorącej wody do wanny i weszłam do niej. Odprężyłam się. Gdy skończyłam przecudowną kąpiel rozczesałam włosy i szybko się ubrałam. Znów zerknęłam na siebie w lustrze. Wyglądałam jeszcze gorzej. Pomimo snu i kąpieli czułam jak tępy ból przechodzi co parę sekund przez moją głowę. Zeszłam chwiejnym krokiem na dół i zjadłam przygotowane przez samą siebie naleśniki. Nie smakowały tak dobrze jak zwykle. Wyplułam je z obrzydzeniem. Nie zjadłam już nic. Wzięłam szybko książki i wyszłam na przystanek.
                 Nie zdziwiło mnie to, że spotkałam Camerona, który chyba doskonale wiedział, że właśnie wejdę do tego autobusu. Być może mnie śledził.
- Witaj kochanie - powiedział radośnie.
- Cześć - odpowiedziałam i spojrzałam na niego zmęczonym wzrokiem.
- Cassey, wiem, że teraz może być ci ciężko. Jesteś coraz starsza i dojdzie niedługo do końcowej przemiany w wampira. Dlatego wyglądasz tak okropnie. Twój organizm jest, jakby to powiedzieć.. Przeciążony? - szepnął ledwo dosłyszalnie.
-Cameron, ja nie chce być jakimś wampirem! Rozumiesz?
- Ale już nim jesteś.
- Dlaczego akurat ja? Czemu ktoś inny nie może uratować świata?
- No cóż, padło na ciebie, ja tam jestem zadowolony - rzekł z przyklejonym uśmiechem na ustach.
- Mów co chcesz - syknęłam.
- Oj kochana nie martw się, przecież masz mnie, silnego, przystojnego przyjaciela.
- Jak ja nawet prawie ciebie nie znam! Wiem, że jesteś Cameron i masz mnie ochraniać przed złem - drugie zdanie powiedziałam robiąc cudzysłów z palców.
- To właśnie dlatego spotykamy się dzisiaj o 16:00 - puścił do mnie oczko i pociągnął w stronę wyjścia z autobusu.
                      Nawet nie zauważyłam kiedy ode mnie odszedł. A wtedy podbiegła do mnie Mandy.
- Cassey co ci się stało? - powiedziała rozpaczliwie.
- A gdzie cześć lub coś w tym stylu? - rzekłam z przekąsem.
- Oj ktoś tu ma chyba zły dzień.
- Oj żebyś wiedziała!
- Choć opowiesz mi co wczoraj porabiałaś i jak doprowadziłaś się do takiego stanu.
                     Powiedziałam jej o wczorajszym incydencie z Oliverem, o Cameronie i o mojej tajemnicy nic jej nie poinformowałam, gdyż nie chciałam, żeby się niepotrzebnie martwiła.
                    I to był błąd.
 
_______________________
 
No i mamy kolejną część! Postanowiłam ją dodać wcześniej, bo miałam wolną chwilę, więc wzięłam się za pisanie. I jak wrażenia?
Przypominam ponownie kochani, że: Proszę o komentarze, gdyż chciałabym się dowiedzieć czy moje opowiadanie się podoba i czy mam dalej pisać :)