poniedziałek, 16 grudnia 2013

Zaczarowana Księżycem Cz. 15

Zaczarowana Księżycem Cz. 15

Nothing make me happy, Life is terrible, I wanna die!
Loneliness is the worst  feeling that you could feel. So you must aprecciate your friends and everyone who is someone more just an ordinary friend.
Enjoy life when you are young!

"Mimo tylu pomyłek i tak będę z tobą!" - Lemon

A skąd ta nienawiść do ludzi? Pomyślisz. Za każdym razem wymyślają paskudne rzeczy na nasz temat. ze wilkołaki to krwiożercze, wredne, czyhające na chwile twej słabości, stworzenia, które tylko zabijają. Nie zawsze tak jest, potrafią być tkliwe, sympatyczne i romantyczne. Wampiry zaś nazywane są krwiopijcami. One niby zabijają ludzi dla krwi. A przecież tego nie robimy. Stwarzamy wytwórnie by ich nie zabijać. Nie wchodzimy im w drogę. Ale widać oni i tak się czepiają! Skończymy ich marny żywot! A Anioły? Anioły są idealne, uważają je za właśnie takie. Tylko w ich przypadku się nie mylą. Chcą się im przypodobać by ich życie po życiu, wysoko nad gwiazdami, było wspaniałe i beztroskie. Można by powiedzieć, że to są chytre, samolubne kanalie, którym zależy tylko na tym by lepiej żyć od innych. Są tak zaślepieni tym, że są wspaniali, że nie zauważają tych innych ras.
Niedługo to się skończy!
♣♣♣

Minęły około dwie godziny od rozmowy z Anielicą.
Siedziałam na krótkim korytarzyku czekając na wezwanie Ondina. Moja kochana Aria umówiła mnie na spotkanie z nim. Lience ma pewne przeczucia co do tego gdzie leżą kamienie. Postanowił poprosić jednego ze wspaniale obdarowanych wampirów, który potrafi zajrzeć do umysłu i by rozpoznał jakieś znaki gdzie jest nasza zguba, a ja je zinterpretuje i znajdę. W tym przedsięwzięciu pomoże mi Oliver. A przy okazji na tym spotkaniu będę mogła uzgodnić z władcą co zrobimy z Cameronem. Już nie mogę się doczekać jego miny jak się dowie, że wszystko już wiem i to ja mam władzę nad jego kruchym losem!
Rozmyślania przerwała mi niska blondynka, która powiedziała melodyjnym głosem:
- Pan czeka - krótkie zdanie, ale jednak te słowa wzbudziły we mnie wspaniałe uczucie.
Skinęłam głową i powoli weszłam przez piękne, ogromne, zdobione wrota. W środku zastałam uśmiechniętego Ondina.
- Jestem bardzo rad z tego, że zrozumiałaś o co chodzi i zechcesz mi pomóc Cassey. A teraz ci przedstawię tego wampira - mrugnął z tajemniczym wyrazem twarzy.
Oczekiwałam jakiejś delikatnej dziewczyny, a tu, zza winkla wyszedł chłopak. Nie powiem, przystojny, uwodzicielsko patrzył na mnie. Jego blond grzywka lekko opadała na czoło. Był wyższy ode mnie o jakieś dwadzieścia centymetrów.
- To jest Christopher Page. To on ma ten ogromny dar, a do tego będzie ci towarzyszył w poszukiwaniach - wyjaśnił.
- Mów mi Chris - powiedział.
- A co z Oliverem? - zignorowałam chłopaka.
- Jeżeli zechcesz on także może pomóc, ale to później. Na razie mam dla niego inne zadanie - wyszczerzył się promiennie.
- No dobrze... - posmutniałam.
Miałam wielką potrzebę pogadać z Olim. Muszę wyjaśnić mu parę spraw i przeprosić, że nie uwierzyłam mu. On ciągle mówił prawdę!
- Poczekajcie chwilę, pójdę po zeszyt i zanotujemy to czego się dowiemy - powiedział i wyszedł.
- Widzę, że nie jesteś z tego zadowolona, no ale cóż, jesteś na mnie skazana - krzywy uśmiech zdobił jego twarz ukazując słodkie dołeczki.
- Zamknij się - syknęłam, nie miałam ochoty z nim rozmawiać.
- Oj niech panienka się nie denerwuję, złość urodzie szkodzi - mrugnął do mnie.
Jego charakter był identyczny jak Camerona. Tęskniłam za jego arogancją i złośliwymi uwagami. No, ale to on kłamał! Ale może musiał...
- Przypominasz mi kogoś... - zaczęłam.
- Kogo? - zaciekawił się.
- Nie ważne...
- Oj, ważne, zaczęłaś to mów.
- No, bo... Nie nic ci nie powiem, wszystko wygadasz! Zresztą prawie cię nie znam.
- No prawda, ale mi możesz zaufać, rób jak chcesz.
- Na razie nic ze mnie nie wyciśniesz, wszystko nakablujesz i będę miała kłopoty.
- Słusznie, że nic nie powiedziałaś, nie wszystkim trzeba ufać.
Wtedy wszedł Lience. Położył notatnik i zasiadł na wielkim, tapicerowanym fotelu.
- Mam nadzieję, że się polubicie. A teraz Cassey - spojrzał na mnie - nie myśl o niczym, wyrzuć wszystkie myśli i pozwól Christopherowi zajrzeć ci do głowy.
- Czyli on będzie wiedział wtedy wszystko? - zapytałam z nadzieją na przeczącą odpowiedź.
- No tak - powiedział.
- Ja nie chce żeby to wszystko wiedział... - zaczęłam.
- To jest konieczne - ponaglał - Ważniejsze są losy Auglessi czy to, że nie chcesz zdradzić niektórych sekretów?
- No dobrze - zgodziłam się ze złością.
Wyrzuciłam wszystkie myśli z głowy i czekałam aż to się skończy. Poczułam jakbym była szafą, którą ktoś otwiera i zamyka. Przegląda wszelkie szafki i zakamarki mej głowy. Czasem czułam ból, Chris nieostrożnie przeglądał me wspomnienia. Nie jestem pewna czy tak faktycznie się stało, ale chyba upadłam krzycząc z bólu. On dalej oglądał, ale już ostrożniej. Po chwili niewidzialna macka wypełzła z mojej otchłani myśli i zniknęła.
Leżałam na wcześniej niezauważonej sofie. Ondine siedział obok mnie i czekał aż się obudzę, Christopher stał tam gdzie wcześniej.
Podniosłam się powoli. Teraz zauważyłam, że chłopak figlarnie się uśmiecha.
Już wszystko rozumiem i wiem o co chodziło mówiąc, że jestem do kogoś podobny - powiedział w mojej głowie głos Chrisa.
Chłopak podszedł do kanapy.
Weź mnie nie strasz... A w dodatku to nie fair, że możesz tak mi szperać w główie... - odpowiedziałam.
Mogłem w każdej chwili poczytać ci w myślach, ale widzisz? Tego nie zrobiłem - mówił.
No mogłeś, mogłeś - odpowiedziałam i ucięłam rozmowę.
Taki sam jak Cameron!
Skupiłam swój umysł na króciutkim wierszyku. Gdy się skupię na jednej rzeczy i powstanie "mur" myślowy Christopher nie będzie mógł mi czytać w myślach i używać swego daru. Chyba, że coś mnie rozproszy to osłona zniknie.

Tylu chłopców jest na świecie
Wolno kochać mi każdego
Lecz dlaczego moje serce
Wybrało Ciebie jednego

Chciałabym mieć tego jedynego, który zawsze by mnie na duchu podtrzymał...
- No i jak Christopherze? Znalazłeś jakieś znaki? - wyrwał nas z milczenia Ondine.
- W prawie każdym wspomnieniu były pokazane zielone drzwi. Nie wiem czemu one... Możliwe, że to jakiś znak - poinformował nas.
- Cassey, kojarzysz jakieś zielonkawe drzwi? - zapytał mnie Lience.
- Nie... Nie przypominam sobie... Chociaż - zamyśliłam się - jedyne wrota o tym kolorze są w moim liceum. Prowadzą do składzika z miotłami - stwierdziłam.
- Musimy jak najszybciej tam pójść! - zawyrokował władca.
- Chodźmy teraz - zawtórował mu chłopak.
- Ja tam teraz nie mogę iść... W dodatku tam jest Mandy A do tego teraz powinnam mieć lekcję, więc co powiedzą? - martwiłam się.
- Ależ to nawet lepiej! - ucieszył się starszy.
- Czemu? - zdziwiłam się.
- Chyba rozumiem co ma na myśli Ondine - zaczął Chris - pójdziesz na lekcje, my damy ci usprawiedliwienie, a na przerwie pójdziesz do schowka - wyjaśnił.
- Normalnie jakbyś czytał mi w myślach! - zaśmiał się donośnie Lience.
- No dobra... To może już chodźmy. Teraz mam - zerknęłam na zegar naścienny wiszący nad wejściem - przyrodę i będę jeszcze na trzech lekcjach - rzekłam.
- No to nie traćmy czasu - ponaglił chłopak.
Władca napisał na kartce podobnym pismem do mojej matki usprawiedliwienie. wręczył mi je i kazał pobiec jak najszybciej razem z chłopakiem. Który, jak się okazało, podczas nieobecności Olivera będzie mym stróżem. Zostanie on również uczniem mojego liceum.
- Ondine! - krzyknęłam gdy miałam już przejść przez próg - Mieliśmy uzgodnić co z Cameronem.
- Na razie posiedzi w Sali potem jak wrócisz podejmiemy decyzję - uśmiechnął się.
- Ok - tylko tyle powiedziałam zanim Christopher mnie pociągnął.
Pobiegliśmy zabójczym tempem do mojej szkoły. Z wielkim impetem wpadłam do ciepłego wnętrza. Akurat nie było pań woźnych, więc nie robiły mi żadnego wykładu na temat zmieniania butów.
Wtargnęliśmy do klasy przyrodniczej. Wszystkie pary oczu zwróciły się w naszą stronę. Mandy głupawo się uśmiechała zerkając to na mnie to na mojego towarzysza.

♣♣♣

*Cameron*

Nie potrafiłem otworzyć tych drzwi. Ostra rama, choć bardzo wytrzymała nie dawała rady wyważyć drzwi. Siedziałem oparty o nie. Nie przewidziałem tego, że te drzwi są tak odporne. Teraz jedyna nadziej tkwi w Cassey. Mam nadzieję, że nie zrobi nic głupiego. Ja ją kocham. Nie chce jej stracić. jest dla mnie wszystkim odkąd ją poznałem. Choć to krótki okres, gdy poznałem jej życiorys, wiedziałem, że to ona to ta jedyna. Jej zadziorność, niewielkie złośliwości uszczęśliwiają mnie. Przy niej ja mogę spokojnie być sobą, a ona nie musi nic ukrywać. Nie potrafię jej tego powiedzieć wprost. Brunetka chyba też się do tego nie kwapi albo jej na mnie nie zależy. Ale widzę jak na mnie patrzy. W jej oczach widzę wyraźną ulgę, że się z nią spotkałem, jej śmiejące się oczy. Niesforne kosmyki jej włosów, które uroczo opadają na jej drobniutką twarz. Jej szczupła sylwetka, gdy ją przytulam, wtedy czuję, że żyję.
Nie pozwolę jej odejść. Będę walczyć do ostatniej chwili mego życia.
Gwałtownie wstałem. Czułem ja po moim ciele przechodzi ogromna siła. Z impetem uderzyłem drzwi. Z hukiem upadły na podłogę. Szybko wybiegłem i schowałem się we wnęce, w korytarzu. Wtem usłyszałem przyciszoną rozmowę. Nadszedł Ondine. Zamaszyście gestykulując tłumaczył coś pewnej Anielicy. Gdy zobaczył wyłamane wrota stanął jak wryty. Ostrożnie zajrzał do środka. Gdy zobaczył, że mnie nie ma wrócił się tam skąd przyszedł. Dziewczyna za nim.
Wyszedłem z ukrycia i pobiegłem do drzwi gdzie miała przebywać Cassey. Gdy dotarłem na miejsce zauważyłem, że drzwi są otwarte. Zajrzałem do środka.
Wszedłem powoli oglądając każdy kąt. Wciąż miałem nadzieję, że zobaczę tu dziewczynę. Ale dlaczego drzwi były otwarte? Uciekła? nie, to raczej nie możliwe. Choć w nią wierzę, raczej by nie dała rady tego zrobić. Zmienili miejsce jej przebywania? To nie miałoby sensu. Dała się złamać? Nie, na pewno nie!
Odrzuciłem wszystkie złe myśli.
Odwróciłem się w stronę drzwi by wyjść. W nich stała jakaś tajemnicza postać. Nie zdążyłem zobaczyć kto to gdy rzuciła się na mnie.

__________________

Kolejna część. Lekko nudnawa, no ale jest nieprawdaż? Przecież opowiadanie nie może być ciągle "w akcji". Miłego czytania. Kolejną część postaram się dodać w miarę wcześnie. Pochłonęło mnie robienie bransoletek, więc stąd jest moje spóźnienie.
Julka
PS. Dzięki za nominację! 

niedziela, 15 grudnia 2013

Rose część 10 - koniec pierwszego rozdziału!

Rose część 10!

Rose cz. 10

   Do białej walizki wpakowałam stertę ubrań, zdjęcia i wiele innych ważnych dla mnie rzeczy. Wzięłam do ręki telefon, wykręciłam numer do Arona.
-Tak-usłyszałam jak zawsze pełny radości głos chłopaka.
-Musimy się spotkać i porozmawiać, jak najszybciej... - oznajmiłam.
-Dobrze, ale coś się stało misiu? - zapytał troskliwie Aron.
-Dowiesz się... Przyjdziesz po mnie? – zapytałam z żalem.
-Jasne, już idę-rzekł chłopak, po czym rozłączył się.
   Zebrałam wszystkie niepoukładane myśli w jedną sensowną całość. Westchnęłam nieszczęśliwie, a następnie zeszłam po schodach na dół. Ciężko przechodziła mi przez głowę myśl, że już jutro nie będzie mnie tu, wraz z moją przyjaciółką i chłopakiem. Czemu te pożegnania muszą tak boleć? Wyszłam z domu z ponurą miną. Zobaczyłam Arona, podeszłam do niego i zaczęłam z nim rozmawiać, starałam się być jak najbardziej delikatna.
-Od razu mówię, że trudno będzie mi to mówić, więc pozwól, że jak się zatnę, albo nie będę mogła wypowiedzieć jakiegoś słowa, proszę cię o zrozumienie. - oświadczyłam.
-Rose, dobrze, do rzeczy... - odparł chłopak.
-Moi rodzice zarządzili, że wyjedziemy z Sydney. Mówią, że robią to dla mojego bezpieczeństwa, lecz ja mam inne zdanie na ten temat. Robiłam co w mojej mocy, nic to nie dało. Ale, fakt jest taki, że wyjeżdżam do Warszawy. Będę mieszkać u dziadków. Aron, te słowa z trudnością przypadają mi na usta, ale musimy zakończyć nasz związek. Nie trwał on długo, lecz wiedz, że nigdy nie zapomnę naszego pocałunku, chwil spędzonych razem, no i ciebie... Mnie też to boli, nie chcę wyjeżdżać. Ale takie jest życie, czasem jest miło i przyjemnie, lecz występują też potknięcia, błędy i tego typu rzeczy. Bardzo cię kocham, niestety musimy się rozstać... - łykając gorzkie łzy wymamrotałam.
-Też cię kocham i nigdy cię nie zapomnę, zmieniłaś moje życie... Mam nadzieję, że się jeszcze kiedyś zobaczymy. Nie płacz, szkoda łez. - rzekł Aron.
-Dobrze... - jęknęłam.
    Czule się przytuliliśmy, a potem spojrzeliśmy sobie głęboko w oczy. Na koniec mogłam znowu poczuć się jak w niebie- kolejny pocałunek, tylko szkoda, że na pożegnanie... Poszliśmy w inne strony. Myślałam, że inaczej zniesie, całą tą sytuację, ale cieszę się, że mnie chociaż zrozumiał, za to mu dziękuję... Wróćmy do kwestii mamy i taty. Nadal nie odzywam się do rodziców, czuję do nich ogromną nienawiść. To co robią jest okropnie niesprawiedliwe. Czy to wszystko musi się tak kończyć? - to pytanie zadaję sobie bardzo często. Szkoda jest mi tych chwil, które spędziłyśmy wraz z moją najlepszą przyjaciółką. Wiele razy któraś z nas miała potknięcia. Były kłótnie, ale cóż to za przyjaźń bez sprzeczek? Wiem tylko, że będę za nią okropnie tęsknić. Za Aronem jeszcze bardziej... Nastała noc na niebie ukazały się świecące, jak małe płomienie gwiazdy. Księżyc jest dziś w pełni. Na moje oko wygląda przerażająco. Poszłam do łazienki, wzięłam gorącą kąpiel na uspokojenie i odprężenie. Później pościeliłam łóżko, kiedy wyszłam z pokoju, usłyszałam dobiegający z dołu głos mojej mamy. „Tak, Rose nie będzie w szkole. Wyjeżdża jutro za granicę,  w najbliższym czasie odbiorę dokumenty, do widzenia...” Gadała z wychowawczynią. Niebywałe, że tak szybko załatwiła wszystkie sprawy, widocznie była na to przygotowana... Wróciłam z powrotem do pokoju. Położyłam się na łożu i patrzyłam ze smutkiem i żalem na puste półki, opróżnione szafki i szuflady, a także na ściany, na których jeszcze zaledwie kilka godzin temu  wisiało miliony zdjęć. Nie wierzę, że już jutro o tej porze będę w całkowicie innym miejscu, w towarzystwie innych ludzi... - rozmyślałam. Przez całą noc nawet nie zmrużyłam oka. Chodziłam od kąta do kąta, siedziałam, leżałam, ale pod wpływem tak silnych emocji trudno jest się zdrzemnąć... W końcu nastał dzień, wschód Słońca jest naprawdę przepiękny. Rose śniadanie! Szykuj się, zaraz jedziemy na lotnisko ! - słyszałam wołanie Clary. Odbyłam poranną toaletę, ubrałam się, a następnie zeszłam na dół.
-Cześć córeczko, usmażyłam ci jajka ze szczypiorkiem... Twoje ulubione - przywitała mnie mama, podkładając  mi pod nos jedzenie.
-Hej... Dziękuję, jakaś ty miła mamusiu - poirytowana zwróciłam się do Clary.
-Spakowana jesteś ? - zapytała mama.
-Raczej tak - odpowiedziałam.
-Pójdę sprawdzić, czy niczego nie zostawiłaś. - oznajmiła mateczka, potem poszła na górę.
-Okej. - odrzekłam obojętnie.
   Najadałam się jajecznicą, już zapomniałam jak smakowała, tak dawno jej nie jadłam... U babci pewnie będzie to tradycja. Mama wróciła, przyszedł tata, zabrał moje bagaże i poszedł do samochodu.
-Zjadłaś? - spytała mama.
-Tak-odpowiedziałam.
- Idź do auta, Ken czeka - oznajmiła Clara.
-Dobrze - odrzekłam.
    Wzięłam ze sobą torebkę, w niej miałam wszystkie podręczne rzeczy. Wyszłam z domu, przy zamykaniu drzwi wzruszyłam się. Westchnęłam i powiedziałam do siebie: Żegnaj domku, Sydney i Australio... Witaj Europo. Wycofałam się i wsiadłam do auta. Podróż samochodem była okropnie nudna, prawie usnęłam, ale w odpowiednim momencie dojechaliśmy na lotnisko - to mnie rozbudziło.
-Dziadkowie będą na ciebie czekali na lotnisku  w Warszawie, pa i zadzwoń jak już będziesz na miejscu. – powiedziała mama przytulając  mnie. Tata również się ze mną pożegnał.
Ken podał mi walizki, wsadziłam je do bagażu w samolocie, potem weszłam niepewnym krokiem do latającego pojazdu. Patrzyłam przez okno na rodziców, machali mi. Z moich oczu poleciały drobne kropelki łez. Ostatnie chwile spędzone w Sydney... Może tu przyjadę w wakacje, przynajmniej bardzo bym chciała. W pewnym momencie dosiadła się do mnie dziewczyna, mniej więcej z mojego roku. Śliczna blondynka o kręconych włosach i brązowych oczkach. Miała na sobie szorty i  białą bluzkę na ramiączka.  Dość wysoka dziewczyna. Odwróciłam od niej wzrok i spojrzałam się jeszcze raz w okno, już powoli samolot szykował  się do lotu. Usłyszałam komunikat i chwilę potem pojazd ruszył. Dziewczyna uśmiechnęła się lekko do mnie, ja też ukazałam swoje ząbki.
-Hej, jestem Karolina, a ty jak masz na imię? - zapytała Karolina.
   Trochę jej nie zrozumiałam, ale coś mi zaczęło świtać, więc odpowiedziałam.
-Mam na imie Rose i mam czesnascie lat.
  Dziewczyna dziwnie na mnie spojrzała. Po chwili wybuchnęła śmiechem i odpowiedziała
-Jesteśmy z tego samego roku, masz świetny akcent hahaha.
   Karolina zaczęła uczyć mnie polskiego, potem kiedy już odrobinę zrozumiałam rozmawiałyśmy. Nie pomyślałam, że już w samolocie się z kimś zapoznam.  Dzięki niej podróż szybko mi minęła. Okazało się nawet, że ona też będzie mieszkała na Ursynowie (dzielnica Warszawy) – jak ja! Samolot powoli zaczął  lądować, a kilka minut później stałam już na lotnisku, wraz z dziadkami. Moja babcia miała na imię Basia, a dziadek Stanisław.
- Dziecko drogie jesteś! – wykrzyczała na przywitanie babcia.
   Przywitaliśmy się i wszyscy razem ruszyliśmy w stronę samochodu. Stwierdziłam, że mam dosyć tych podróży... Wreszcie dojechaliśmy pod bardzo wysoki blok, pomalowany na pomarańczowo. Dziadek wziął walizki i ruszyliśmy do mieszkania. Wjechaliśmy windą na 12 piętro i podeszliśmy pod drzwi, na których widniał pozłacany numerek 83.


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


 Witajcie ! Pojawiła się część 10, mam nadzieję, że spodoba się Wam
Myślę, że przed świętami powinna się pojawić kolejna część, ale nic nie obiecuję...
Miłego czytanka! Piszcie w komach jak wrażenia ;3
Co tam? ;**








poniedziałek, 9 grudnia 2013

Zaczarowana Księżycem Cz. 14

Zaczarowana Księżycem Cz. 14

"Sa­mot­ność to ta­ka straszna trwo­ga, ogar­nia mnie, prze­nika mnie." - Listy do M, Dżem ♥

"Każdy dzień jest dla nas czymś nowym
Otwieram umysł na nowe spojrzenie
I nic innego się nie liczy"  - Tłumaczenie tekstu Metallici Nothing else matters

Wyszliśmy z pomieszczenia. My i parę innych wampirów szliśmy do Sali. Parę minut zajęło nam się przedostanie przez wijące się jak wstęga korytarze. Wreszcie naszym oczom ukazały się poplamione karmazynową krwią drzwi. Wzdrygnęłam się z odrazą. Wrota otworzyły się, jakby siłą woli. Było tam parę drzwi, rozdzielili nas. Ja musiałam wejść do tego po prawej, a Cameron do tego po lewej.
Dosłownie wrzucili mnie do pokoju. Cała Sala była czerwona, wszystkie meble, ściany, dodatki były w tym kolorze, nawet podłoga. Różne krwiste odcienie straszyły każdego kto tu się pojawił. Pikowana sofa była jako jedyna biała. Na niej siedziała białowłosa, piękna, doskonała pod każdym względem kobieta. Jej smukła sylwetka jaśniała srebrzystą poświatą rażąc me wrażliwe oczy. 
Z przestrachem opadłam na najbliższe krzesło. Rany na rękach i posiniaczone ciało pulsowało doprawiając mnie o paskudne dreszcze. Byłam bardzo osłabiona, nawet nie zauważyłam kiedy zgłodniałam. Mój brzuch domagał się porcji jedzenia. Z kieszeni wyjęłam połówkę batonika i nie zważając na to co powie moja towarzyszka zjadłam go. Poczułam się jeszcze gorzej. Brzuch zaczął boleć niemiłosiernie. Zwijałam się skowycząc z bólu, miałam wrażenie, że to będzie już koniec. Mój organizm nie poradzi z tym sobie, potrzebuję krwi! Czułam jak odchodzę z tego świata. Nieprzenikniony ból targał mną wyniszczając od środka. Nawet nie zauważyłam kiedy kobieta wstała, podeszła do mnie i zaczęła się przyglądać temu co mi się działo. Wykonała machnięcie ręką. 
Konwulsje minęły. Przerażający ból także. Przestałam dyszeć, a oddech się ustabilizował. Otarłam twarz z perlistego potu, który oblał mnie całą. Wyprostowałam się patrząc z ogromnym zdziwienie na moją wybawczynię.
- Nie mów nic kochanie - powiedziała aksamitnym i pełnym ciepła głosem - Tu będzie ci lepiej, nigdy nie zaznasz cierpienia i bólu. Wszystko się ustabilizuje, odnajdziesz zgubę, dokonasz przeznaczenia i wszystko skończy się pomyślnie.
- Nigdy! Ja chce stąd wyjść! - wykrzyczałam.
Wstałam gwałtownie i podbiegłam do drzwi, z których przyszłam. Zaczęłam okładać je pięściami. Ręce spuchły. Wiedziałam, że to nie będzie miało sensu, ale coś muszę zrobić. Mieszanka różnych uczuć targała mną jak chorągiewkę na wietrze.
- Ja stąd muszę wyjść! Mama na mnie czeka! Brat też! A Mandy?! Wypuść mnie chociaż po to bym ich powiadomiła czemu mnie nie ma! - lamentowałam jak opętana płacząc rzewnymi łzami - Zrobię wszystko! Daj mi z nimi porozmawiać!
- Ależ im to nie przeszkadza co się z tobą dzieję, ty jesteś potrzebna tu - odparła spokojnie - Nie przedstawiłam ci się, jestem Aria La Parie. Przybyłam by ci pomóc zrozumieć, że oni tylko udają. Nie kochają cię, nie cierpią. Popatrz na ekran - rozkazała wskazując palcem w równoległą ścianę.
Spojrzałam we wskazaną stronę. Gdy tu weszłam nie zauważyłam jasnoczerwonej płachty wiszącej na ścianie, która zlewała się z resztą pomieszczenia. Gdy Aria wykonała powolny ruch dłonią na ekranie ukazał się obraz. Przedstawiał on rozmawiającą w moim domu, w kuchni, moją mamę z bratem.
-... Cassey nie wróciła o wskazanej porze, może to i lepiej? Mam nadzieję, że już nigdy jej tu nie zobaczę - zagadywała matka - Ona to był jeden wielki przypadek, nie chciałam córki!
- Wreszcie przerobię sobie jej pokój na mój kąt do rysowania graffiti. W pokoju na ścianach nie ma już miejsca na kolejne arcydzieła - roześmiał się - Trzeba było wcześniej ją wygonić. Dobrze, że jej nie ma, by nie wróciła! Jutro wracam do college, ale dziś spędzę miły dzień na malowaniu.
- Ach... Mam wspaniałego syna, które tak wiele umie! A Cassey powinna brać z ciebie przykład - mówiąc to przytuliła go.
Obraz zniknął by ukazać drugi. W tym czasie gorące łzy zaczęły spływać mi po policzku.
Mym oczom ukazał się błękitny pokoik Mandy. Wszystkie ściany były obwieszone rysunkami autorstwa blondynki. Stała przy biurku i odkładała torebkę kiedy zadzwonił telefon.
- Tak? - powiedziała do słuchawki nieco zachrypniętym głosem - Nie, Cassey wreszcie zniknęła. Nie wiem gdzie przepadła, ale na imprezie tajemniczo wyparowała... Ale jeżeli jej coś się stało - urwała, miałam nadzieję, że powie coś, że będzie za mną tęsknić- Teraz nie będę musiała już udawać jej przyjaciółki... Oby zniknęła forever! W końcu się odczepi. Za każdym razem ma jakieś do mnie złośliwe uwagi, to denerwuję... Aha.... - głos ze słuchawki mówił -  Tak.... - dalej jakaś osoba coś do niej mówiła- Dobranoc Janette - skończyła.
Odłożyła aparat telefoniczny i wyszła z pokoju. Jej pokój zniknął z ekranu.
Otarłam łzy z policzków. To na pewno nie prawda!
- To wszystko to kłamstwo! To niemożliwe, żeby coś takiego mówili! To wszystko jest ustawione! - krzyczałam rozpaczliwie.
- To jest prawda. Ekran mówi tylko i wyłącznie prawdę, Jeszcze nigdy nie skłamał. A skąd to wiem? Bo ja jestem Aniołem*. A to jest właśnie stworzone przez Anioły. My nie kłamiemy - wyjaśniła uśmiechając się smutno.
- Nie wierzę! Nie! Udowodnij, że jesteś tym Aniołem! - wrzeszczałam na cały głos.
- A w jaki sposób? - zapytała.
- A skąd ja mam wiedzieć? Nie jestem tym czymś! Nie wiem, pokaż skrzydła czy coś? Ja nie mogę, to ty jesteś anielskim stworzeniem czy ja?! - wyprowadziła mnie z równowagi.
- Nie denerwuj się tak. Myślałam, że drogi Cameron, twój kochaś, wspomniał coś o naszej niebiańskiej rasie - mówiąc to rozłożyła skryte za plecami skrzydła.
Były one stworzone z puchu. Piórka wyglądały jakby ktoś stworzył z niezwykłą precyzją każdy ich szczegół. Były równe i doskonałe, tak jak te stworzenia. One jaśniały jeszcze mocniej od sylwetki Arii.
- Jakie jeszcze stwory tu istnieją?! Są wilkołaki, wampiry no i to! - wskazałam na Anielicę - A wracając do wcześniejszego tematu, to to jest niemożliwe, żeby oni coś takiego powiedzieli. Moja mama obiecała mi, że poprawią się nasze relacje, a brat? On mnie kocha, jestem jego młodszą, kochaną siostrzyczką. Mandy zawsze była mi wierna i znamy się od lat... - wspominając te wszystkie wspólne chwile nie mogłam sobie uświadomić, że być może to nie jest kłamstwo.
Zdradliwe łzy na nowo spłynęły po jeszcze wilgotnej twarzy. Spadały niczym wodospad. Rozpłakałam się na dobre. Nie wiedziałam czy to jest prawda, ale skoro powiedział mi to Anioł...
- Nie ma już innych istot. Są tylko te trzy podstawowe rasy, no chyba, że się liczą mieszańce, na przykład skrzyżowanie wilkołaka z wampirem i tak dalej, i tak dalej - objaśniała - A ty się nie smuć więcej. Oni nie byli ciebie warci. Ty masz większe przeznaczanie i cel niż oni! Popatrz na ludzi. Uważają się za jedyne inteligentne stworzenia. Nic nie wiedzą o nas, są zbyt zuchwali i pewni siebie by to dostrzec! Nie przejmuj się tymi wymoczkami, którzy nawet nie dorastają nam do pięt. To oni są źli, a nie my. A Carlos Le Carrie sprzymierzył się dodatkowo z tymi kreaturami. To zdrajca i krzywoprzysięzca! Kłamie jak z nut, każde jego słowo jest splątane z paskudną intrygą, której szczegółów nie chciałabyś poznać. On jest w stanie dopuścić się największych zbrodni! My razem z wilkołakami chcemy dobrze. jesteśmy rasami, które powinny się złączyć, a on nie chce do tego dopuścić, nie wie co traci. Wam się tylko wydaje, że robimy źle. Oni to wszystko inaczej ci przedstawili, a ty zbytecznie stawiałaś opór, więc musieliśmy przejść do drastycznych środków. Ja tego nie popierałam, no ale cóż... Wyszło jak wyszło, a ja ci tu wszystko wyjaśnię - powiedziała na jednym wydechu.

♣♣♣
*Cameron*

Znowu. Ponownie znalazłem się w Sali Złamanych. Myślą, że nie pamiętam co tam robią z nami! Ondine wynajął Anioły Ciemności, które mają za zadanie uświadomić, że nikt nas nie chce. Wtedy te osoby się łamią i przechodzą na ich stronę. Wierzą, że to wszystko to jest prawda. Oby Cassey nie dała się złamać! Moje moce tu nie działają. Nic nie wskóram. Muszę tylko przeżyć te parę dni albo... Zrobić coś czego nie popieram...
Usiadłem na najbliższym krześle tak jak dwa lata temu. Dokładnie pamiętam tamten dzień. Teraz było identycznie. Ona, Ayleen, siedziała w jedwabnej sukni, jej postać jaśniała jasnym światłem. Zaczęła mówić uwodzicielsko. One zawsze próbują oczarować swą ofiarę. Starają się być wiarygodne. W moim przypadku zapomnieli dać mi eliksir zapomnienia gdy już wykonałem ich straszne zadanie.
- Witaj, Cameronie Custard - zaczęła swą grę.
Milczałem. Skupiłem się na tym by nie słuchać jej czarującej gadki.
- Czemu milczysz? Jesteś zapewne zły, że się tu znalazłeś. Ale my tylko chcemy ci pomóc. Udowodnimy ci, że tu jesteś potrzebny, Carlos i reszta twej "rodziny" przy pierwszej lepszej okazji cię zostawią - mówiła.
- Nie będę cię słuchać! - wykrzyczałem.
- A dlaczegóż to?
- Nie będę słuchać tych kłamstw.
- Ależ to nie kłamstwa. Tylko szczera prawda.
- Anioły Ciemności tylko kłamią.
- Jaki Anioł Ciemności? Ja jestem dobrą Anielicą.
- Myślisz, że nie pamiętam? Dwudziestego drugiego maja, popołudnie. Kłamałaś jak z nut. Uwierzyłem. Wykonałem zadanie. Eliksiru nie dostałem. Więc pamiętam. Nie pozwolę ci zrobisz tego samego ponownie. A Cassey nawet nie wysłucha tych oszczerstw!
- Ach tak?! Zapłacisz za to! Zapomnisz! Wykonasz!
Wtedy Ayleen skoczyła na mnie. Jej skrzydła rozłożyły się. Były czarne jak smoła, włosy także zmieniły się na kruczoczarne, jak noc.  Zanim stanęła obok mnie wyjąłem niewielki nożyk znajdujący się w mojej kieszeni. Nie cierpiałem zabijać. To straszne uczucie gdy czujesz jak życie odpływa z niby niewinnej duszy. Ta duszyczka została poprowadzona na niewłaściwy tor. Gdyby ją naprowadzić. Do niczego by nie doszło.
Uniosłem go lekko w górę. Kobieta spojrzała na mnie z wyraźnym przestrachem. Zamknąłem oczy by nie widzieć tego co zaraz zrobię.
- Cameronie, my chcemy dobrze, nie rób tego... Proszę, przynajmniej mnie nie zabijaj... - wysyczała spokojnie ze smutnym wyrazem twarzy.
Wtedy gwałtownie obniżyłem rękę, nóż powoli zanurzył się w jej klatce piersiowej. Rozciął miękki materiał. Od razu z miejsca nacięcia wylała się krwistoczerwona ciecz. Wrzasnęła przeciągle opadając na twardą posadzkę z wielkim łupnięciem. Jej krzyk przeszył mnie na wskroś. Jak przystało na Anioła, Ayleen, rozpłynęła się w przestrzeni. Zniknęła. Została po niej tylko plama krwi, która zamieniła się w prawdziwe, błyszczące srebro. Tak zawsze się z nimi dzieje.
Usiadłem na podłodze. Ponownie to zrobiłem. Zabiłem kolejne stworzenie. A jej wrzask dalej huczał mi w głowie. Słyszałem jej ostatnie słowa, na zawsze pozostaną w mej pamięci, jak napis wyryty na skale.
Podszedłem do drzwi, używając metalowej i ostrej jak miecz ramy od obrazu, próbowałem wyłamać drzwi.

♣♣♣
*Cassey*

Kochana Aria wszystko mi już wyjaśniła. Zdrajca, Carlos, sprzymierzył się z niczego niewartymi ludźmi by zniszczyć resztę ras, wilkołaki i Anioły. Wtedy nieliczne wampiry i ludzie pozostaną na Ziemi i zawładną całym wszechświatem. Czcigodny Ondine Lience chce temu zapobiec. Zjednoczy wszystkie magiczne istoty i zniszczy rasę ludzką, która tylko żeruje na czyimś nieszczęściu. Są zuchwali i wredni. Wykorzystują wszystkich. Carlos chce zamknąć Bramę, tak by wilkołaki tam nie weszły. I dlatego chciał mnie wykorzystać. Teraz pomogę Lience'owi i ludzie zginą! W Auglessi będą żyły magiczne rasy, zjednoczone!
Z chęcią im pomogę. Obiecali mi dożywotnią ochronę i miejsce zamieszkania gdy już im pomogę.
A co do Camerona. On jest niczego niewartym idiotą, który jest szpiegiem Le Carriego. Gdy zostawił mnie na cały dzień szpiegował Ondina i zabił jego rodzinę! Zwyrodnialec! A Mandy napadł zbuntowany powiernik Ondina. Myślał, że to ja. Chciał udowodnić, że nie pozwoli na to wszystko. Chciał mnie zabić by nie naprawiono Bramy i wszyscy się pogodzili, ale się pomylił. Potem napadł mnie wysłannik Carlosa Le Carrie. chciał jak najszybciej dowiedzieć się gdzie są kamienie. Podobno w wizjach powinnam się tego dowiedzieć.
A Oliver? Nie wierzyłam mu, a to on był dobry.
A skąd ta nienawiść do ludzi? Pomyślisz. Za każdym razem wymyślają paskudne rzeczy na nasz temat. ze wilkołaki to krwiożercze, wredne, czyhające na chwile twej słabości, stworzenia, które tylko zabijają. Nie zawsze tak jest, potrafią być tkliwe, sympatyczne i romantyczne. Wampiry zaś nazywane są krwiopijcami. One niby zabijają ludzi dla krwi. A przecież tego nie robimy. Stwarzamy wytwórnie by ich nie zabijać. Nie wchodzimy im w drogę. Ale widać oni i tak się czepiają! Skończymy ich marny żywot! A Anioły? Anioły są idealne, uważają je za właśnie takie. Tylko w ich przypadku się nie mylą. Chcą się im przypodobać by ich życie po życiu, wysoko nad gwiazdami, było wspaniałe i beztroskie. Można by powiedzieć, że to są chytre, samolubne kanalie, którym zależy tylko na tym by lepiej żyć od innych. Są tak zaślepieni tym, że są wspaniali, że nie zauważają tych innych ras.
Niedługo to się skończy!

*Anioły piszę dużą literą, gdyż są uważane w tym opowiadaniu za istoty błogosławione i bardzo dobre.
____________________

Czternasta część jest... Podoba się? Rozumiecie coś z tej zawiłej sytuacji?
Jula ♥
PS. Proszę o komy...

niedziela, 8 grudnia 2013

Rose cz. 9

Rose cz. 9

-Rose, gdzieś ty była!-krzyknęła matka.
-Wracałam ze szkoły- odpowiedziałam spokojnie.
-Tak?  Ze szkoły powiadasz, jakoś dzwoniła do mnie twoja wychowawczyni i powiedziała, że byłaś w szkole, ale sobie poszłaś.-rzekła Clara.
-Coś jej się pomyliło! Byłam w szkole!-kłamałam.
-Yhym, a nauczycielka po prostu cię nie zauważyła, tak?-spytała złośliwie mama.
-Nie chcę z nikim rozmawiać, idę do pokoju!-wykrzyczałam do matki.
   Poleciałam na górę. Trzasnęłam drzwiami, tak, że obrazy na korytarzu się zatrzęsły. Położyłam się na łóżku i wtuliłam głowę w poduszkę wylewając w nią słone łzy. Córciu otwórz- słyszałam dobiegający z zewnątrz głos mamy. Nie odzywałam się, wstałam i spojrzałam na okno, po którym ściekały krople deszczu. Jedna goniła drugą, aż w końcu z dwóch kropelek zrobiła się jedna. Połączyły się i dalej spływały po szybie. Potem zobaczyłam drugą parę strug deszczu. Goniły się, lecz jedna z nich w pewnym momencie skręciła. Pomyślałam, że ja i Andy jesteśmy tymi malutkimi, mijającymi siebie kropkami wody. A jeszcze inne kropelki spływały po szybie, nie podążając za innymi. Płynęły same, przed siebie omijając różne napotykane przeszkody. Otrząśnij się, już go nie obchodzisz, według niego ta „przyjaźń” jest bez sensu. Widocznie nie zależało mu na waszej przyjaźni. On nie jest wart twoich łez. Trzeba iść dalej...-syknęłam do siebie. Poszłam do łazienki. Przemyłam twarz, by nie było widać, że płakałam. Następnie weszłam do garderoby. Przebrałam się w jeansowe rurki, koszulę w czerwono-czarną kratę. Na to bluzę, czarną skórę. Wyjęłam z pudełka nowe, czarne conversy, założyłam je. Zabrałam z krzesła torebkę. Włożyłam do niej najważniejsze rzeczy- telefon, kasę, bilety, kopertę od Andy’ego i klucze. Potem otworzyłam okno i po winoroślach zeszłam na ziemię. Przeskoczyłam przez ogrodzenie i pobiegłam przed siebie. Moim celem było dotarcie do domu Caroline, chciałam z nią porozmawiać. Dotarłam na przystanek. Autobus nadjechał natychmiastowo. Wsiadłam do pojazdu, usiadłam na miejscu i wyjęłam kopertę z torebki.
  
Zaproszenie
Mam zaszczyt zaprosić na moje osiemnaste urodziny szanowną panią Rose Hilton.
Impreza odbędzie się dnia 15 czerwca, w klubie DanceClub przy ul. Down Street 19 o godzinie 18:00.
Będzie świetna zabawa! Wybór prezentu dowolny.
Serdecznie zapraszam
Andy Meek.
Z koperty wypadła jeszcze pognieciona kartka. Rozłożyłam ją i zaczęłam czytać.

Nie miałem jak ci tego powiedzieć, nie umiałem.
Zakochałem się w Tobie, lecz to uczucie zniknęło, od kiedy pojawił się Aron.
 On wszystko zniszczył. Teraz nic między nami nie ma.
 Mówię Ci to po to, abyś wiedziała, że coś do ciebie  kiedyś czułem oprócz przyjaźni.
W tym momencie jestem szczęśliwy z Caroline. Chciałem, abyś o tym wiedziała.
Wyrzuć ten list, aby nikt się o nim nie dowiedział, a w szczególności Caro.
Andy

Aha- powiedziałam sama do siebie- szkoda, że mówisz to dopiero teraz, nie miałeś odwagi mi o tym powiedzieć osobiście... Stacja Sydney Centralny-usłyszałam. Wstałam i wysiadłam z autobusu. Wyjęłam telefon zadzwoniłam do Caro, aby powiadomić ją o tym, że się u niej pojawię. Przy okazji  sprawdziłam godzinę- 22:32. Ruszyłam w stronę domu przyjaciółki. Kiedy dotarłam pod mieszkanie Caroline, czekała już na mnie.
-Rose, chodź rodziców nie ma, możesz u mnie zostać.-oznajmiła dziewczyna.
-Ok, musimy pogadać...-powiedziałam, po czym weszłam do domu Caro.
    Poszłyśmy razem do pokoju, tam zaczęła się nasza rozmowa.
-Słyszałam, że jesteś z Andy’m, gratuluję i życzę szczęścia.-zaczęłam.
-Tak, dzięki kochana-uśmiechnęła się do mnie, a następnie puściła oczko.-Ale ja też słyszałam, że kogoś masz.-podekscytowana wystawiła język.
-No prawda, prawda.-powiedziałam.
-Hmmm... A kto to taki?-zapytała Caro.
-Jest taki jeden chłopak, który uratował mi życie parę razy. Gdyby nie on pewnie dziś byłby mój pogrzeb.-odpowiedziałam.
-Jezu?! Co tu się działo jak mnie nie było?! Ale nic ci się nie stało, no nie?-wystraszona jęknęła.
-No dzięki niemu nic... Idź zaparz kawę, a ja wszystko ci opowiem.-rzekłam z uśmiechem na twarzy.
-Ok, to poczekaj-oznajmiła Caroline.
    Opowiedziałam przyjaciółce całą historię. Od A do Z. Ona jedyna z moich znajomych wie, że wyjeżdżam. Gadałyśmy śmiałyśmy się jak za dawnych czasów. Takim oto cudem zostałam u Caro całą noc. W jej towarzystwie czuję się całkowicie inaczej. Zapominam o wszystkich problemach i błędach.
Nasze szczęśliwe chwile przerwał mój telefon.
-Przepraszam Caro, zaraz wrócę-objaśniłam przyjaciółce, a następnie wyszłam z jej pokoju. Odebrałam telefon.
-Halo-rzekłam do słuchawki.
-Gdzie jesteś? Nic ci nie jest?-dopytywał się Aron.
-Nie, spokojnie jestem u... Caroline, nie masz się o co martwić-odpowiedziałam.
-Wiesz, że twoi starsi cię szukają?-powiadomił mnie Aron.
-Coo?! Szukają? Co robią?-zapytałam mojego chłopaka.
-Chodzą i przyklejają kartki do drzew, że zaginęłaś-wytłumaczył Aron.-właśnie na jedną z nich się natknąłem i zadzwoniłem do ciebie skarbie.
-Uh, ok wracam do domu, dzięki za troskę kochanie. Do zobaczenia!-po tych słowach przerwałam rozmowę telefoniczną.
     Weszłam do pokoju Caroline zabrałam ze sobą rzeczy, pożegnałam się z przyjaciółką, a następnie ruszyłam w stronę przystanku. Czekałam na autobus, wreszcie nadjechał. Wsiadłam do pojazdu. Chciałam wyjąć z torebki telefon, by zobaczyć która godzina. Wtedy ogarnęło mnie przeszywające uczucie stresu. Nie mam koperty i tej kartki, zostawiłam ją u Caroline!-powiedziałam w myślach.- o nie, nie, nie, nie. To nie może być prawda! Zawaliłam sprawę... Rozwalę im związek, jestem beznadziejna. Oby jej nie znalazła...-kontynuowałam. Nareszcie autobus dojechał na przystanek niedaleko mojego domu. Wysiadłam z niego i pędem poleciałam do domu. Przeszłam przez furtkę, otworzyłam drzwi. Rodziców nie ma, jak dobrze-powiedziałam. Szybko pobiegłam na górę. Położyłam się na łóżku, że niby śpię. Leżałam i czekałam aż ktoś w końcu wejdzie do pomieszczenia. Wyjrzałam przez okno i zobaczyłam, że na podwórku stoją moi rodzice i patrzą na mnie z wyrzutem.
-Rosalio Hilton! (Rosalia to moje pełne imię) Marsz do nas na podwórko! Musimy bardzo poważnie porozmawiać na temat twojego zachowania.-krzyczał z ogródka tata.
   Nie mam wyboru muszę zejść na dół. Tak zrobiłam, spotkałam się z rodzicami na dole.
-Posłuchaj mnie, jeżeli tak bardzo chcesz zostać tutaj w Sydney musisz zmienić swoje zachowanie, które przechodzi wszystkie możliwe granice.-rzekła mama.
-Ja próbuję, ale wy mnie do tego zmuszacie.-odpowiedziałam.
-My cię zmuszamy, tak? Rose z tobą się nie da rozmawiać...-załamała się Clara.
-Widocznie nie...-powiedziałam.
-Dobrze skoro tak, Ken idź kupuj bilet do Warszawy, jutro wyjeżdżamy. Zamieszkasz u dziadków.-oznajmiła  Clara.
-Nie zrobisz mi tego, nie możesz!-zdenerwowałam się na rodziców, więc krzyczałam.
-Ależ owszem zrobię, jeżeli nie poprawisz swojego zachowania...-oznajmiła matka.
-Nienawidzę was! Nie chcę was widzieć, to co robicie jest okropne!-zachrypiałam, następnie postanowiłam powiedzieć im dlaczego chcę tu zostać.-dobrze skoro tak postanowiliście to teraz mnie posłuchajcie, parę dni temu poznałam wspaniałego chłopaka dla mnie, jesteśmy parą i chcecie teraz to wszystko zniszczyć? Poza tym mam tu Caroline przyjaciółkę jedyną w swoim rodzaju, już nigdy takiej samej nie znajdę...-chciałam wzbudzić u rodziców litość, by jednak zmienili zdanie, lecz to nic nie dało, są twardzi.
-Nie martw się, jesteś kontaktowa, więc ze znalezieniem nowych przyjaciół poradzisz sobie. Tak samo z chłopakiem. A teraz idź się pakuj, pożegnaj się z nimi i lecimy.-oznajmiła mama.
-Uhh, a co z językiem? Znam tylko parę słów po polsku-jęknęłam ze smutkiem. Pogodziłam się z tym, że już nic z tego nie będzie.
-O, dziadkowie cię nauczą, a jak nie oni to ci załatwimy nauczyciela.-objaśniła Clara.
    Spojrzałam na rodziców z wielkim bólem w okolicach serca. Odwróciłam się, wróciłam do domu, a następnie według polecenia zaczęłam się pakować...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


Jest część 9... Nie wiem czy ktoś to czyta, ale mam ogromną prośbę. Proszę jeżeli to czytasz, skomentuj, abym wiedziała czy jest sens dalej pisać.. To by było na tyle.
Miłego czytania ;c

PS. Niedługo pojawi się część 10, to będzie zakończenie pierwszego rozdziału. Polećcie tego bloga innym osobom. 





sobota, 7 grudnia 2013

Na życzenie ;pp

Heyooo,
na życzenia nie jakiej Cassey Pl wstawiam zdjęcie mojej w pewnym sensie pierwszej bransoletki z muliny. Czemu w pewnym sensie? Bo kiedyś robiłam, ale inną techniką. ;p
Miłego krytykowania mojej niedorobionej pracy. xD

Jula ♥







Nie wiem czy wiecie, ale to instrument jest.
Koślawe to no nie? Ciekawa jestem czy się domyślicie, że to gitara...
Jeśli się spodoba mogę wyjaśnić na czym to polega, a najwyżej wystarczy wygooglować "bransoletka z muliny, jak zrobić" c:
A no i jeszcze jedno, ponarzekam wam trochę. Moja przyjaciółka, tu na blogu, pisze też opowiadanie no i... Ocenicie? Powiecie czy się podoba? Co mogłaby zmienić? Dodać? Co jest godne pochwały?

No i od razu dodam, że kolejna część Zaczarowanej będzie w poniedziałek.

Plosee ;p

Bardzo proszę o lajki dla tych stronek:
https://www.facebook.com/pages/Wmawia%C4%87-sobie-mo%C5%BCesz-3/143329292517987
https://www.facebook.com/pages/O-kurwa-i-tak-ci%C4%99-kocham-3/493988663957525
Potrzebują Was !!
Very dzięki <3
PS. Ktoś czyta Rose ? ;C

Rose ;3

Zobaczymy się

Zobaczymy się.

Budzę się rano o świcie,
Myślę o wszystkim co mi się przytrafiło,
Ależ piękny to dar - życie,
Aż mi się robi miło!

Gdy przypomnę, stare, dobre chwile,
Kiedy śmiałam się bez powodu,
Nawet nie wiem razy ile,
Gdy przychodziłaś do mnie za młodu.

Kiedy robiłyśmy głupie rzeczy,
Bez względu czy ktoś to widział,
To był nasz zwyczaj człowieczy,
Zawsze brałyśmy w tym udział.

A teraz gdy nie ma ciebie obok mnie,
Smutno mi to wspominać.
Bez ciebie nic nie liczy się.
Mogłabym nawet czasoprzestrzeń pozaginać,

By spotkać się.
Ujrzymy się poza światem,
Choćby przez chwile dwie,
Wezmę się do dzieła zatem.

Na skraju góry rozpaczy,
Opadnę w dół wichrem popychana,
Ostatni raz ujrzę mój wygląd prostaczy,
Dzięki temu nie będę już sama.

Zobaczymy się,
Poza niebem,
Zobaczymy się,
Za tym kującym starym krzewem,

Zobaczymy się,
Szczęśliwe,
Zobaczymy się,
Choćby miały nas rozłączyć stworzenia zdradliwe.

_________________________

Napisane z nudów na spontana.
Wiersz z dedykacją dla każdego kto ma przyjaciela/przyjaciółkę.
Jula

PS. Jak myślicie, w moim opowiadaniu, co jest w Sali Złamanych? Co ich spotka? Zobaczą się jeszcze? Przeżyją? Jak myślicie?
Jestem ciekawa waszych odpowiedzi. :p
PS2. Oluś, kończę z bransoletką. -,-

piątek, 6 grudnia 2013

Rose cz. 8

Rose cz. 8


    Usłyszałam „dring-dring” dostałam sms’a od Arona: „Dobranoc ;*”. Uśmiechnęłam się do ekranu, po czym położyłam się na łóżku. Przez długi czas nie mogłam zasnąć. Wstałam z łoża, a następnie wzięłam z półki byle jaką książkę i zaczęłam ją czytać. Historia głównej bohaterki tak mnie wciągnęła, że nim zauważyłam, wybiła godzina 3:30. Gdybym tak czytała lektury- powiedziałam sama do siebie Odłożyłam książkę, potem położyłam się na boku, zmrużyłam oczy. Ale to nic nie dało, wciąż nie mogłam odpłynąć w podróż na jawę. Kiedy już miałam zasnąć dobiegł do mnie szept „Rose, Rose... Chodź tu... Rose...” Natychmiastowo usiadłam na łóżku, wytrzeszczyłam oczy. Nie wiem czy to sen, a może mam jakieś deja vu, albo po prostu to jakieś zwidy, lub ktoś tu jest...-rozmyślałam. Przez całą noc nie zmrużyłam oka. Siedziałam skulona, dopóki nie zrobiło się jasno. Zaspana wstałam z łóżka, wyjęłam z szafy luźną, czarną bluzę z białym napisem „Meow” i do niej jeansowe szorty. Zeszłam na dół zjadłam śniadanie, w postaci kanapki z dżemem i popiłam kakao. Założyłam czarne trampki, wzięłam torbę, telefon, klucze i wyszłam z domu. Przed nim czekał na mnie Aron. Zaspana podeszłam do niego i pocałowałam go w policzek.
-Rose, coś się stało?- zapytał zmartwiony.
-Nie-odpowiedziałam.
   Chłopak westchnął, spojrzał na mnie bardzo poważnym wzrokiem.
-Rose, przede mną nie musisz mieć tajemnic. Jesteśmy razem, zaufaj mi...-powiedział.
-Ja nie mam przed tobą tajemnic...-oznajmiłam.
-To czemu nie chcesz mi powiedzieć o co chodzi? Czemu jesteś smutna?-pytał Aron.
-Możemy już iść do szkoły?-odrzekłam, aby jak najprędzej odbiec od tematu.
-Możemy, ale nie myśl, że ci odpuszczę...-objaśnił chłopak.
            Nie chciałam mówić Aronowi, że wyjeżdżam, gdyż bałam się jak zareaguje. Dopiero co się poznaliśmy, a już musimy się żegnać... Muszę się przygotować do tej rozmowy.- postanowiłam.
Przez całą drogę nie rozmawialiśmy. Milczenie i cisza. Wreszcie dotarliśmy do szkoły. Kiedy otworzyłam drzwi wejściowe ogarnęło mnie uczucie radości i szczęścia. Zobaczyłam Caroline, uśmiechniętą tętniącą życiem, taką jaką ją zapamiętałam. Jednak przyjemne uczucie zniknęło, moja mina stała się obojętna. Dziwna rzecz, która przemknęła mi przez myśl- Caroline i Andy są parą?-pomyślałam się. Na mojej twarzy pojawił się grymas, ale mam Arona, jestem z nim szczęśliwa i się z tego cieszę. Usłyszałam głos.
-Nie cieszysz się moja sis, wróciłam z tego obskurnego szpitala!-z promieniującym uśmiechem zawołała dziewczyna.
-Oczywiście, że się cieszę, bardzo mi ciebie brakowało kochana!-mówiąc to przytuliłam moją przyjaciółkę.
-Mam nadzieję, że nie gniewasz się na mnie za tą sytuację z Lucy...-rzekła Caro.
-Nie głuptasie! Wszyscy popełniają błędy, nikt nie jest idealny-odpowiedziałam.
-Zmądrzałaś jak mnie nie było, hahaha-oznajmiła przyjaciółka.
   Spojrzałam przelotnie na Andy’ego. Ciekawe co miał mi powiedzieć-pomyślałam. Zauważyłam, że zbliża się do mnie. Odruchowo poprawiłam włosy i cierpliwie czekałam, aż zacznie mówić.
-Siema-rzekł obojętnie.
  Chciałam dać mu buziaka na przywitanie, lecz chłopak odsunął się ode mnie, trzymał dystans.
-Hej-zawstydzona powiedziałam.
-Rose posłuchaj, coś między nami się zepsuło. Coraz mniej gadamy, każde ma jakieś inne, ważniejsze sprawy... Daję ci w tej kopercie zaproszenie na moją osiemnastkę. Będzie świetna zabawa, a poza tym pasowanko, za te wszystkie błędy, które popełniłem od przedszkola ,będziesz mogła je wybić na mojej dupie.-opowiadał bez emocji chłopak, wręczając mi kopertę-to na tyle, a teraz z na...mi...koni...ec-z trudem wypowiedział te słowa Andy, widziałam, że się okropnie zasmucił. Zresztą nie on jeden...
-Ale, Andy, dlaczego?! Przyjaźnimy się od przedszkola i teraz chcesz to tak po prostu zakończyć...-ze łzami w oczach próbowałam zmienić zdanie chłopaka. Zależy mi na naszej przyjaźni...
-Przyznaj kiedy się ostatnio widzieliśmy? Przez tydzień nie było cię w szkole, nie wiedziałem co się z tobą dzieje... Tak przyjaźnimy się od przedszkola, znamy się od bardzo długa, ale widzisz nie mogę, po prostu tak dłużej, nie mogę...-rzekł Andy.
-Jeśli tego chcesz niech tak będzie...-z goryczą i głębokim smutkiem orzekłam-czy wszystko musi się pieprzyć?-po tych słowach odeszłam od byłego przyjaciela.
  Zadzwonił dzwonek, prawdopodobnie miałam mieć teraz fizykę, ale nie jestem w stanie uczestniczyć w lekcji. Wzięłam torbę i wyszłam ze szkoły. Słońce przekazywało ciepło i nieźle dawało po oczach. Postanowiłam wybrać się na małą wycieczkę po mieście. Szłam dróżką rozmyślając o wydarzeniach, które mnie spotkały w ostatnim czasie. Nagle rozległ się dźwięk mojej komórki. Wyjęłam telefon. To Aron-powiedziałam sama do siebie, nie będę odbierać, chcę przez chwilę być sama. Maszerowałam przed siebie nie zważając na czas, który szaleńczo upływał. Na niebie pojawiła się większa ilość chmur-ciemnych chmur. U nas w Sydney często występują zagrożenia meteorologiczne. Nie ukrywam, że się przeraziłam tą pogodą. Zawróciłam więc i przyśpieszając kroku szłam w stronę domu. Pioruny przedzierały się przez zachmurzone niebo, grzmoty robiły się coraz to głośniejsze. Drzewa kłaniały się aż do ziemi- to nie oznaczyło nic dobrego. Porywisty wiatr utrudniał mi dojście do mieszkania. Wystraszyłam się, więc zaczęłam biec. Burza nie ułatwiała mi tego zadania. Wreszcie dotarłam do mojego cieplutkiego domku. Kiedy otworzyłam drzwi zobaczyłam stojących przed nimi moich rodziców. I znowu się zaczyna-poirytowana pomyślałam.
___________________________________________________________________________________

Coś tu dla Was nabazgrałam :) Mam nadzieję, że się spodoba. Jak mikołajki? Udane?
Mam do was- czytelników ogromną prośbę. Mianowicie, jest stronka, która potrzebuje kliknięć "Lubię to". Każdy like to uśmiech na twarzy admina :D 
Miłego czytania, buziaki na dobranoc :*
  


Zaczarowana Księżycem Cz. 13

Zaczarowana Księżycem Cz. 13

Będę cię kochać do końca życia. A jeżeli jest coś po­tem, będę cię kochać także po śmier­ci. Czy mnie rozumiesz?  - Nieznany

Prue odeszła po chwili do Brandona. Siedząc sama delektowałam się smakiem grejpfrutowego napoju. Wtedy podszedł do mnie Oli, ubrany w luźne dżinsy i koszulę. Spojrzał na mnie wymownie. Poszedł w kierunku drzwi. Bez słowa ruszyłam za nim, Cam od razu nas zobaczył i zaczął nas śledzić.
Weszłam do czarnego BMW, Oliver prowadził auto, a ja siedziałam obok niego. Jechaliśmy sześćdziesiąt kilometrów na godzinę. Przez okno, wytężając wzrok, ujrzałam ciemną sylwetkę Camerona biegnącego w tą samą stronę co my. Przeszedł mnie dreszcz. Co jeżeli Oli, to jest ten "dobry", a on to ten "zły"? Daję mu wtedy wolną drogę do szpiegowania. Chyba źle postąpiłam pozwalając mu na to, no ale cóż, nie można żałować tego co się zrobiło, lecz tego czego się nie dokonało.
Znudzonym wzrokiem patrzyłam na jednostajny krajobraz za oknem. Wokół ciemność. Jadę w miejsce, które może okazać się pułapką albo bezpieczną oazą. Czy to nie szaleństwo?
Przekręciłam wzrok na beżową tapicerkę samochodu. Była lekko obdrapana i przybrudzona. Wyglądała jakby jakiś kot ją podrapał. Gdy auto zwolniło przestałam studiować wnętrze pojazdu i zerknęłam na to, co roztacza się za przezroczystą szybą.
Mym niewielkim oczom ukazał się skromny domek. Czy to siedziba Ondina? Taka obskurna chatka? Nie wierzę. W mgnieniu oka Oli otworzył mi drzwiczki. Wyszłam podejrzliwie rozglądając się dookoła. Chłopak podszedł do domu i robił coś przy drzwiach,a mianowicie wpisywał kod, którego nie pozwolił mi zobaczyć. W tej sekundzie skorzystałam z okazji i przeszukałam przelotnym spojrzeniem śladu ciemnej sylwetki.
Nie widziałam go. Zniknął, odszedł lub przyczaił się gdzieś, gdzie go nikt nie zobaczy.
Oli machnął do mnie ręką żebym weszła. Tak też zrobiłam. Wnętrze domku wyglądało na skromne. Wchodziło się do ubogiej sieni, gdzie stał tylko obdrapany wieszak na ubrania. Dalej za przebarwionymi drzwiami była kuchnia z jadalnią, zwykłe, wiejskie meble i urządzenia. Salonik też był w takowym stylu. Wszystkie te rzeczy były stare, zniszczone, niektórych rzeczy nie dało się odgadnąć do czego służyły.
- A więc to tu - odezwał się wreszcie.
- Ta obskurna chatka, to dom Ondina? - zakpiłam - I zdania nie zaczyna się od "a więc" - odparłam zgryźliwie.
- Oj, już mnie nie poprawiaj. Tak, to jego dom, wydaję się brzydki, ale - urwał, pociągnął za wajchę uznaną przeze mnie za kolejny wieszak - tu jest winda, do właściwego pomieszczenia. Tak dla bezpieczeństwa.
Z tego wynika, że Cameron raczej nie da rady się tu przedostać. Z jednej strony poczułam ulgę, a z drugiej miałam wrażenie, że coś złego może się przydarzyć.
Nic już więcej nie mówiłam. Posłusznie weszłam do ciasnej, metalowej windy, chłopak po mnie. Jechaliśmy dosłownie parę sekund. Wtedy w windzie zabrzmiało piskliwe "ping" i drzwi się otworzyły. Wyszłam na wykładany aksamitnym, miękkim, beżowym dywanem korytarz. Ściany były brązowe, a w regularnych odstępach były drzwi na przemian z obrazami.
Nagle Oliver pobiegł z niesamowitą prędkością na drugi koniec korytarza ciągnąc mnie za rękę. Nie umiałam jeszcze biec tak szybko, więc musiał zwalniać bym nie została w tyle. Korytarz zakręcał kilkanaście razy, aż straciłam orientację gdzie my w ogóle jesteśmy. Było mnóstwo skrzyżowań. Słabe jarzeniówki dawały nikłe światło, które sprawiało, że panował tam półmrok.
Doszliśmy do białych, pokrytych przezroczystym, błyszczącym lakierem drzwi. Był na nich wygrawerowany napis "Ondine Lience". Wymyślne litery budziły we mnie grozę. Nie jestem pewna z jakiego powodu. Oliver pchnął masywne drzwi z lekkością. Weszłam do pomieszczenia o nieokreślonym rozmiarze. Punktowy reflektor rzucał promienie na biurko, za którym stało odwrócone tyłem krzesło biurowe.
Wtem mebel odwrócił się ukazując siedzącego na nim średniego wieku mężczyznę. Miał ostre rysy, był szczupły, wysoki. To blondyn, w pierwszej chwili wzdrygnęłam się. Już myślałam, że to ten co mnie napadł.
- Witaj, Cassey Ducane - wypowiedział połamanym językiem.
- Witam - powiedziałam z odrazą, którą musieli zauważyć.
- Wiem jak to wygląda, pewnie wydaje ci się, że to my jesteśmy ci "źli" - rzekł grubym głosem.
- Tak jakby - odparłam.
- Powiem ci tylko tyle, że nie powinnaś być taka łatwowierna - rzekł.
Chyba czegoś tu nie rozumiem. Łatwowierna?  Przez głowę przechodziło mi tysiąc myśli naraz. Co jeżeli...
Wtedy do sali wtargnęło mnóstwo wilkołaków. Biegali jak opętani po ogromnej sali. Oliver złapał mnie od tyłu za ręce. Podrapał mnie przy tym jakimś ostrym przedmiotem trzymanym w dłoni. Trzymał mnie bardzo mocno, nie mogłam się wyswobodzić. Na rozkaz Lienca wilkołaki okrążyły mnie. Dwóch z nich, którzy przybrali postać człowieka, trzymali Camerona. Popatrzył na mnie z ogromnym bólem. Wszystko już zrozumiałam. Ondine ustanowił pakt między nim, a wilkołakami!
- Zostawcie ją! - wychrypiał Cam.
- Ach, Cameronie, jakiś ty naiwny, tak samo jak ta lalunia! - zaśmiał się głośno.
- Nie jestem lalunią, a od niego się odwal! - wykrzyczałam.
- Myślałeś, że nie wiem, iż zamierzałeś ją śledzić? - zignorował moją uwagę.
- Pewnie nie wiedziałeś w ogóle, tylko się na niego natknąłeś przypadkiem - zakpiłam patrząc z głębokim smutkiem na Oliego.
Miałam nadzieję, że poruszę go choć trochę i, że coś dla niego znaczę. Może by mnie puścił albo nawet pomógł? Niestety wykonywał tylko rozkazy Ondina, wszystko co mi mówił to wierutne kłamstwo!
- Mówiłaś coś? - zapytał.
Wtedy wyjął z kieszeni czarny przedmiot. Tą rzeczą okazał się złowieszczo błyszczący pistolet.
- Jeżeli jeszcze coś powiesz albo się wyszarpniesz bądź zrobisz coś głupiego, nie zobaczysz go już nigdy - wycelował lufę w mojego przyjaciela.
- Nie! Nic mu nie rób! Mnie zabij, jego zostaw! - krzyczałam jak opętana.
- Czy ty coś brałaś? - zaśmiał się - Jesteś potrzebna, znajdziesz kamienie i zrobisz to co ci każę!
- Nigdy...  - wysyczałam.
Oliver złapał mnie mocniej za nadgarstki, ból był okropny. Dreszcze przechodziły po moim ciele jedne po drugim. Pulsujące rany na rękach paliły jak w piecu.
- Jeden strzał i twój kochaś zginie - podsumował.
Wtem poczułam ogromne pokłady energii. Złość wezbrała we mnie. Czułam, że teraz mogę coś zrobić, pomóc! Kopnęłam z całej siły w nogę trzymającego mnie chłopaka. Powtórzyłam to parę razy z ogromną siłą. Wtedy puścił mnie krzycząc z bólu. Puściłam się biegiem do Cama. Powaliłam jednego z wilkołaków, uderzyłam go ręką w żebra. Zawył z bólu i upadł. Gdy zamachnęłam się na drugiego inny wilkołak już w postaci człowieka, rzucił się na mnie. Leżałam na podłodze ciężko oddychając. Mimo tego, że jestem pół wampirem i tak się męczę. Ja i ona, to była dziewczyna, wstałyśmy. Wilkołaczka złapała mnie od tyłu i trzymała tak jak Oliver.
- Brawo Christino, choć jesteś nowonarodzona i tak sobie bardzo dobrze radzisz, przytrzymaj ją mocno. Jest silna jak na krwiopijcę przed przemianą - mówił Lience wymachując pistoletem - A co do ciebie Cassey, radzę uważać na to co robisz, w każdej chwili mogę to zrobić - wskazał na spluwę.
Christina przytaknęła.
- Nie uda ci się - tylko tyle zdołałam wydusić z siebie.
- Zabierzcie ich do Sali Złamanych - wypowiedział rozkaz.
Co to za sala? Przez moją bolącą głowę przesuwało się mnóstwo myśli i hipotez.
Wyszliśmy z pomieszczenia. My i parę innych wampirów szliśmy do Sali. Parę minut zajęło nam się przedostanie przez wijące się jak wstęga korytarze. Wreszcie naszym oczom ukazały się poplamione karmazynową krwią drzwi. Wzdrygnęłam się z odrazą. Wrota otworzyły się, jakby siłą woli. Było tam parę drzwi, rozdzielili nas. Ja musiałam wejść do tego po prawej, a Cameron do tego po lewej.
__________________

Wena mnie dosłownie nawiedziła gdy odrabiałam matematykę, te liczby mnie przerażają. xD
Mam nadzieję, że ten krótki fragment się spodoba.
Miłego czytania
Jula ♥

poniedziałek, 2 grudnia 2013

Pamięć

Heyoo,
musiałam ostatnio napisać wiersz na konkurs i parę osób stwierdziło żebym go tu wstawiła... No cóż, łapcie, czytajcie go i czekajcie na kolejną część Cassey.

I pamiętaj, nie życzę sobie ani komu innemu kopiowania.

Rodzinne tęsknoty?

Wspomnienia rodzinne nękają mnie co wieczór,
Czekam aż przyjdę do dziadków.
Jestem szczęśliwa na pierwszy pozór,
Ale tęsknie patrząc zza nagrobków,
Wspominając piękne czasy,
Ukazując tęskne łzy szkliste,
Myślę by polecieć na wczasy,
By oswoić się z tą myślą, zaiste.
Nie zobaczymy się już nigdy,
Ale wspólnych chwil nikt mi nie wymaże,
Przenigdy!
Dzięki temu tylko zmądrzę.
Zostanę z rodzicami,
Piękna tradycja zmartwychwstanie.
Otoczę się malowidłami,
Z całą rodziną w dobrym stanie.
Lecz jestem pewna, że powrócicie
Na pewno w postaci innej,
Ale będzie o wiele lepiej niż myślicie.
Mimo złości niczego niewinnej,
Że zostałam tutaj bez was,
Bez uśmiechu dobrotliwego,
Te święta zawsze będą przypominać dawnych nas.
Tak jak mnie uczyliście będę robić dużo dobrego.
Wszyscy na to zasługują,
Z całego serca mego
I niech inni mnie nie przekonują.
A ja was i tak w końcu spotkam,
U kresu mojego wspaniałego życia
Nie wiedząc z czym się borykam,
Spędzę z wami ostatnią chwile razem bycia.
Kocham Was dziadkowie.
Zapamiętam wspólne chwile,
A wy weźcie do serca  słowa w tej mowie,
A ja pomyślę o wspólnym cieple domu,  nie wiem ile.
Przypomnę dzień pierwszych urodzin,
Gdy postawiłam pierwsze kroki,
Tyle razem przeżytych godzin.

A teraz zapadnę w sen głęboki.

By Julka ♥

Jeżeli to kopiujesz, nie radzę, lepiej samemu coś wymyślić, a nie kopiować czyjeś amatorskie wypociny. ;3

Pozdroo ;*
Jula

niedziela, 1 grudnia 2013

Zaczarowana Księżycem Cz. 12

Zaczarowana Księżycem Cz. 12

Trze­ba wielu lat by zna­leźć przy­jaciela, wys­tar­czy chwi­la by go stracić. - Nieznany

Doszłam do wniosku, że pójdę na imprezę. Najwyżej wykręcę się na początku bólem głowy czy coś i Mandy nie będzie zła, a ja zrobię to co sobie obiecałam. Spotkanie z Ondinem! Przekonam się co knują, czy to co mówią to prawda, czy też wierutne kłamstwo!

♣♣♣

Po południu wyszłam z obskurnego szpitala. Wszystko było już ze mną dobrze. Dzięki temu, że jestem istotom magiczną wszystko jest w normie, gdy było inaczej leżałabym tam jeszcze przez parę tygodni. Tylko jakoś nie mogę zrozumieć w jaki sposób Mandy tak szybko wyzdrowiała... Nie, żebym się nie cieszyła, ale to dosyć dziwne, miała przecież być tam przez kolejne parę tygodni.
Z wielkim uśmiechem na twarzy przeszłam przez próg drzwi wejściowych. Pojechałam autobusem z najbliższego przystanku. Gdy znalazłam się na miejscu ukazał mi się dość niecodzienny widok. Przed moim niewielkim domkiem jednorodzinnym stała moja mama. Mama? Skąd ona się tu wzięła? Przecież miała być na delegacji przez kolejne parę miesięcy. 
Była ubrana w jaskrawo kremowy żakiet, czarne spodnie i białą bluzkę. Jej brązowe, farbowane włosy opadały kaskadami na drobne ramiona.
Pomachała mi z wielkim przyklejonym, tak myślę, uśmiechem. Podeszłam nieco zdziwiona co zapewne dało się po mnie poznać.
- Co to za mina? - spytała przytulając mnie.
- Zdziwiło mnie to, że się tu pojawiłaś, miało cię nie być przez dłuższy czas, czym sobie zasłużyłam na twe odwiedziny? - rzekłam z nutką drwiny w głosie.
Moja matka od zawsze była obojętna na mój los, przynajmniej tak to odbierałam i dotychczas odbieram.
- Nie bądź złośliwa - uśmiechnęła się szerzej - Przyszłam do ciebie powiadomić cię o wspaniałej nowinie!
- No zaskocz mnie.
- Dostałam propozycję pracy, będę miała o wiele więcej czasu dla ciebie i wreszcie się zbliżymy. Zdałam sobie ostatnio sprawę, że nie byłam  zbyt dobrą mamą.
- Serio? Co ty zrobiłaś z moją mamą? - spytałam - Mam nadzieję, że teraz będzie lepiej... Miałam wrażenie, że jestem dla ciebie obojętna.
- Ależ kochanie, wcale tak nie jest, byłam po prostu zbyt przepracowana, zmieniła mi się teraz siedziba i stanowisko pracy. Więc obiecuję, że będzie teraz o wiele lepiej!
Wtuliłam się w nią. Wreszcie przejrzała na oczy i będzie lepiej. Tylko co by było gdyby się dowiedziała, że jej córka to nie człowiek tylko dziwna istota pozaziemska...
Będę musiała jej to powiedzieć, tak będzie najlepiej. Nie zostanę wtedy zmuszona do wielokrotnych kłamstw gdy będę wyruszała na misję.
Wkroczyłyśmy do przytulnego wnętrza domu. Poinformowałam ją o tym, że idę dziś na imprezę. Zadzwoniłam po Mandy by przyszła, razem wybierzemy sobie ciuchy. Odpowiedziała, że zaraz się pojawi. Przez ten czas rozmawiałam z mamą, poznawałam ją na nowo. Opowiadała mi o swoim dzieciństwie. Dowiedziałam się na przykład, że kiedyś, jak była trochę młodsza ode mnie wpadła do studni, na wsi u babci. Pół dnia wołała o pomoc i wreszcie "wyłowiła" ją moja prababcia. Miały mnóstwo śmiechu.
Rozmowę przerwał nam dzwonek do drzwi, najzwyklejsze "ding - dong". Za wrotami stała blondynka. Weszła, po czym pobiegłyśmy dobrać ubrania.
- Posłuchaj, znalazłam w domu śliczną sukienkę! I postanowiłam, że ją założysz! - cieszyła się jak małe dziecko, które dostało lizaka.
- A co z tobą?
- Znajdę coś u ciebie, ostatnio widziałam w twojej szafie śliczną sukieneczkę.
Podeszła do niej i otworzyła patrząc z przestrachem na bałagan w środku.
- Kobieto, czy ty tu w ogóle sprzątasz?
Odgarniała powoli poplątane ubrania. Nie było widać końca pozornie niewielkiej szafy.
- No ostatnio coś nie mam czasu - wymamrotałam.
- Widać kochana, widać.
Grzebałyśmy w niej parę minut. Nasze poszukiwania przeobraziły się w szaleńczą bitwę na poduszki i wszelkie ubranie oraz rzeczy leżące na podłodze były narzędziami "walki". Rzuciłam moją bluzką  w zdezorientowaną Mandy. Odskoczyła ze śmiechem. Ona również podniosła puszystą poduszeczkę, która od razu wylądowała na mojej twarzy. Kompletnie zapomniałyśmy jaki był nasz cel spotkania. Bawiłyśmy się w najlepsze. Rzucałyśmy się na siebie jak dwa małe szczeniaki bijące się o kość. Rzeczy latały, dosłownie, po całym pokoju. Wtedy do mego pokoju wkroczyła moja mama.
Podniosła rozrzucone ubrania i przełożyła je na łóżko. Postawiła na biurku ciasteczka i dwie szklanki herbaty. Leżałyśmy na podłodze nieruchomo wpatrzone w poczynania matki.
- A czy wy przypadkiem nie powinnyście być już gotowe na imprezę? - zapytała spokojnie.
Zerknęłyśmy synchronicznie na zegar stojący na komodzie. Było parę minut po dziewiętnastej. Już powinnyśmy się zbierać powoli do wyjścia, a my nawet nie byłyśmy ubrane.
Chwyciłam sukienkę od Mandy i pobiegłam do łazienki przebrać się. Ona w tym czasie wygrzebała strój dla siebie i zmieniła ciuchy w pokoju. Gdy byłyśmy ubrane zauważyłyśmy, że nasze włosy wyglądały jak byśmy wyczołgały się spod ciężarówki. Napiłyśmy się trochę ciepłej herbaty i zabrałyśmy się za fryzury.
Kosmyki włosów niesforne sterczały z różnych stron. W obecnej chwili wygrałybyśmy konkurs na największe straszydła. Sięgnęłam po szczotkę i rozczesywałam kołtuny. Blondynka usiłowała zrobić to samo grzebieniem. Zrobiłam sobie kłosa, a Mandy splotłam włosy w luźny warkocz.
W miarę szybko się uwinęłyśmy i nałożyłyśmy lekki makijaż. Obydwie nie lubimy nienaturalnych osób. Trzeba być sobą, a nie udawać kogoś innego.
- Wyglądasz olśniewająco! - podsumowała dziewczyna.
Miałam na sobie dopasowaną sukienkę w kolorze granatowym do połowy ud. Plecy miała odsłonięte, a rękawy były trzy-czwarte. Dobrałam także cienki, biały pasek. Założyłam srebrne kolczyki i w tym samym kolorze bransoletki.
- Ty o wiele lepiej! - zachwycałam się.
Jej drobną figurę okalała sukienka rozszerzana u dołu w kolorze purpurowym z krótkim rękawkiem. Wzięła też biały pasek z kokardą. Biżuteria była lekka i srebrna.
Wzięłyśmy torebki i płaszcze, zerkając przelotnie na zegarek zauważyłam, iż jest już za pięć dwudziesta. Z pewnością się spóźnimy!
Po kryjomu do torby wzięłam bluzę, legginsy i pantofelki. Przecież nie będę jechać do Ondina w sukience. W pośpiechu rzuciłam szybkie "cześć" mamie i wybiegłam z moją przyjaciółką z domu.
Stwierdziłyśmy, że zmarnujemy trochę kasy i pojedziemy taksówką, mój brat nie mógł nas podwieźć, ponieważ miał swoje sprawy i nie miałby kiedy.
W dwadzieścia minut później stałyśmy przed bramą okazałej willi Brandona. Z wielkim podziwem weszłam do środka. Wszyscy goście już tańczyli, inni pili drinki. Byłyśmy ostatnie. Głośna muzyka wywoływała lekki ból w mych wrażliwych i wyczulonych uszach. Ciągle mi huczało w głowie.
Wypatrzyłam w tłumie, stojących w dwóch oddzielnych miejscach Camerona i Olivera. Gdy mnie ujrzeli machali do mnie ręką bym przyszła. Nie wiedziałam do kogo iść, więc skierowałam się do Davida, Prue i Mandy. Moja przyjaciółka i chłopak razem rozmawiali, a z tego co widziałam blondyna razem z nim świetnie razem się dogadywali, może coś z tego będzie?
- Świetnie wyglądasz! - pochwaliłam Prue.
Prue to rudowłosa dziewczyna o zielonkawych, wiecznie szczęśliwych oczach. Była mojego wzrostu. Jej sukienka była w błękitnym kolorze, dodatki w białym i czerwonym.
- Nie tylko ja - mrugnęła porozumiewawczo.
- Ah, dziękuję, dziękuję, wiem, że wyglądam powalająco - śmiałam się.
- Jesteś najpiękniejsza o wielka pani - grała jak aktorka.
- Idziemy się napić? - zasugerowałam.
Skinęła głową. Podeszłyśmy do kuchni. Chciała mi zrobić drinka, ale ja akurat stronię od alkoholu. Poprosiłam o sok.
Prue odeszła po chwili do Brandona. Siedząc sama delektowałam się smakiem grejpfrutowego napoju. Wtedy podszedł do mnie Oli, ubrany w luźne dżinsy i koszulę. Spojrzał na mnie wymownie. Poszedł w kierunku drzwi. Bez słowa ruszyłam za nim, Cam od razu nas zobaczył i zaczął nas śledzić.
_________________________________
Wena częściowo wróciła, więc coś dla was nabazgrałam, cieszcie się i radujcie. xD
Miłego czytania
Jula ♥

Prośba ;3

Zrobicie coś dla mnie?
https://www.facebook.com/NoDobrzeNiechTakBedzie33
Świetna stronka! Mam nadzieję, że zostawicie lajki, liczę na was ;) Pomóżmy im dobić do końca roku do 50 tyś lajków!
Pozdrawiam,
Ola :*

Rose cz. 7

Rose cz. 7


    Kiedy Aron otworzył drzwi ogarnął mnie zachwyt. Ogromny salon, świetnie dobrane meble w kuchni, no i schody- drewniane i połyskujące.
-Nieźle mieszkasz...-powiedziałam ziewając-przepraszam.
-Dzięki... Rozgość się, usiądź na kanapie, a ja zaraz zrobię coś do picia. Kawę czy herbatę?-zapytał chłopak.
-Może być kawa-odparłam zmierzając w stronę kanapy.
-Ok, to poczekaj chwilę.-oznajmił Aron.
      Usiadłam na wygodnym meblu, bardzo mi się chciało spać. Położyłam się, po czym zasnęłam.

~~Oczami Arona~~
Wszedłem do salonu i zobaczyłem śpiącą na kanapie Rose. Nawet jak śpi jest piękna-pomyślałem. Odłożyłem kubek na stole i ruszyłem po koc.  Przykryłem dziewczynę, kucnąłem obok niej i położyłem swoją rękę na jej policzku. Pocałowałem ją w czoło, następnie poszedłem na górę się trochę odświeżyć. Umyłem się i wróciłem na dół. Poczułem dotyk na ramieniu, odwróciłem się i zobaczyłem Rose. Uśmiechnęła się do mnie, a ja do niej.

~~Oczami Rose~~
  
               Patrzyłam mu głęboko w oczy. Nasze twarze zaczęły się zbliżać. Pocałował mnie, a ja odwzajemniłam ten pocałunek. Niezwykle namiętny i magiczny- mój pierwszy. Po chwili odsunęłam się od chłopaka. Usiadłam prosto, spoglądając na niego wypowiedziałam słowa.
-Kocham Cię-uśmiechnęłam się.
-Ja ciebie bardziej, czekałem aż nastąpi ten dzień, w którym wszystko sobie powiemy i nie będziemy ukrywać tego co  do siebie czujemy...-odpowiedział chłopak.
-Bardzo się cieszę, ale muszę już lecieć sąsiedzie-rzekłam bardzo szczęśliwa.
-Może cię odprowadzę?-śmiejąc się zapytał chłopak.
-Haha, każdy powód jest dobry, ale myślę, że nic mi się nie stanie jak przejdę przez furtkę, zrobię trzy kroki i będę  w domciu...-odparłam.
-Ok, już tęsknię-jęknął  Aron.
-Ja też!-powiedziałam, a następnie ubrałam się i wyszłam z domu Arona.
     Po chwili byłam w mieszkaniu, otworzyłam drzwi i zobaczyłam moich rodziców siedzących w kuchni,  pijących kawę. Ogarnęła mnie jeszcze większa radość, ale moje szczęście nie trwało długo...
-Hej, czemu nie powiedzieliście, że dziś przyjeżdżacie? Nie wierzę, że to mówię, ale nawet nie wiecie jak się cieszę, że w końcu przyjechaliście! Bardzo za wami tęskniłam, nie wiecie co się tu  wydarzyło, gdy was nie było.-opowiadałam.
-Wiemy Rose i chcielibyśmy z tobą porozmawiać-rzekł ponurym głosem tata-Ken.
-Coś się stało...?-odrzekłam zagryzając wargę.
-Chodzi o to, że musimy wyjechać. Gdy nas nie ma ciągle dzieję się coś złego. Byłaś o krok od śmierci. Po prostu robimy to ze względu na twoje bezpieczeństwo, zrozum.-powiedziała mama-Clara.
-Ale...-jęknęłam ze łzami w oczach.
-Kochanie, martwimy się o ciebie...-dodał tata.
      Jak najszybciej chciałam pobiec do swojego pokoju, lecz pomyślałam, że lepiej będzie jak się przewietrzę, gdyż moje królestwo było zniszczone. Spojrzałam na rodziców z wyrzutem. Potem otworzyłam drzwi i wybiegłam z mieszkania. Łzy ciekły mi strugami, spoglądałam na dom Arona i swój. Wiele myśli plątało mi się po głowie. Nie wiedziałam co ze sobą zrobić. W końcu wpadłam na pomysł, że pójdę w miejsce gdzie zawsze bawiłam się kiedy byłam mała. Gdy dotarłam zobaczyłam wielką polanę pełną kwiatów, a na jej środku postawiona była huśtawka, na której się bujałam, za czasów dzieciństwa. Ale się tu zmieniło-pomyślałam. Położyłam się na trawie i zastanawiałam się nad tymi wszystkimi wydarzeniami. O tym niezwykłym pocałunku, ale i o tej okropnie dołującej, przygnębiającej decyzji rodziców. Rozumiem, że się o mnie troszczą, lecz tu jest moje życie tu się wychowałam i będę żyła w Sydney, aż do śmierci. Nigdzie się nie wyprowadzam, trudno. Tu jest mój chłopak Aron i moi przyja... No właśnie czy Andy i Caroline w ogóle żyją? Zadzwonię do Andy’ego- trajkotałam sama do siebie, jak powiedziałam tak zrobiłam, lecz nie usłyszałam głosu w słuchawce. Spojrzałam w niebo, wymyślałam sobie różne konstelacje gwiazd i dalej rozmyślałam. W pewnej chwili wstałam i ruszyłam w stronę domu, na szczęście jest ciepło.
-Wróciłam!-krzyknęłam wchodząc do mieszkania.
-Ken! Już wróciła, dziecko gdzieś ty była?!-spytała mnie mama.
-Tu i ówdzie-odrzekłam.-przemyślałam tą całą sytuację, rozumiem was. Martwicie się, jak każdy rodzic o swoje dziecko, lecz nigdzie nie jadę zostaję tu- w Sydney i nie zmienię zdania choćby nie wiem co!-tłumaczyłam podniesionym głosem matce.
-Wiemy, że to jest dla ciebie trudne, ale tak będzie lepiej dla nas wszystkich-odparła mama.
-Mam tu przyjaciół, tu się wychowałam i nie ruszam się stąd nawet na krok.-powiedziałam.
-Uhh, Rose, córciu, to dla twojego dobra...-ciągnęła dalej mama.
-Powtarzasz się mamo, a poza tym gdyby to było dla mojego dobra to byś tak nie nalegała z tym wyjazdem,  już ci mówiłam, nie będę powtarzać.
-Porozmawiamy jutro, jak emocje opadną.
-Yhym...-prychnęłam,  po czym zdenerwowana pobiegłam na górę.
     Wzięłam gorącą kąpiel z bąbelkami. Zrobiłam sobie czekoladę, wzięłam kocyk i włączyłam jakiś film w moim laptopie. Nagle zadzwonił telefon- to Andy.
-Tak?-zapytałam odbierając.
-Dzwoniłaś-odpowiedział chłopak z jakąś twardością w głosie.
-To prawda, ale to nic ważnego...-odrzekłam.
-Będziesz jutro w szkole?-zapytał Andy.
-Raczej tak, a czemu pytasz?-odpowiedziałam pytaniem na pytanie.
-Musimy porozmawiać-oznajmił chłopak.
-Spoko... To do jutra.-objaśniłam.
-Ta, do zobaczenia.-orzekł And.
__________________________________

Ojej, macie siódmą część wena powróciła na tą jedną część, mam nadzieję, że mnie niedługo coś olśni i pomysł powróci ;3 Miłego tygodnia, jutro poniedziałek, nieee !