środa, 6 listopada 2013

Zaczarowana Księżycem Cz. 5

Zaczarowana Księżycem Cz. 5

Wstałam i odebrałam go. Słysząc głos w komórce mój nastrój zmienił się o sto osiemdziesiąt stopni. Rozłączyłam się i rzuciłam telefonem w ścianę. Podbiegłam do Camerona i mocno się do niego przytuliłam.
- Cas, co się stało? - zapytał zdumiony.
- Zadzwonił Oliver - wydukałam z wielkim trudem.
- Jeżeli dasz radę to powiedz co się stało.
- Po...Powiem ci to teraz. Oliver powiedział mi, że znalazł Mandy w parku, koło tego baru, Castanieta. Leżała tam, w... w krzakach. Cała.... zakrwawiona i... zmaltretowana... Zadzwonił po karetkę, leży w szpitalu przy naszym liceum. Pojedziesz ze mną ją odwiedzić?
- Może nie dzisiaj, jesteś zbyt roztrzęsiona... A mówił ci jaki jest jej stan?
- T...tak, lekarze stwierdzili, że może parę tygodni poleżeć w śpiączce, bo jej stan jest bardzo zły i gdyby Oliver jej nie znalazł... Byłoby po niej.
- Muszę się dowiedzieć kto dokładnie za tym stoi... A ty jak najszybciej musisz rozpocząć przygotowania i treningi do tego żebyś lepiej zaczęła się posługiwać swoimi mocami, którę mogą się nidługo ujawnić, a także musisz ćwiczyć swoją formę by móc się obronić. Co jeśli następnym razem to ciebie porwą?
- Nie wiem co by było gdyby! Ale mi nie możemy tu stać tak bezczynnie! Musimy znaleźć sprawcę!
- Zanim sami się za to zabierzemy trzeba będzie cię dokładnie wyszkolić i potem to zrobimy. Kolejną rzeczą jaką zrobimy to odnajdziemy te kamienie, bez nich nasz świat zostanie opanowany przez wilkołaki... Chyba sobie zdajesz z tego sprawę, że życie jedynej przyjaciółki nie jest aż tak ważne jak życie milionów, liczących na ciebie wampirów.
- Yhym...
- A trening zaczniemy od razu raz, dwa, wstawaj! - żartował sobie.
- Cameron, ja nie mam teraz nastroju do żartów.
- Próbowałem poprawić ci humor, no tak zapomniałem, że ty, Cassey Ducane nie potrafisz żartować.
- Pffff, ja? Mówisz o mnie? Chyba sobie żartujesz!
- A jest tu jakaś inna Cas?
- Wiesz, co? Lubię jak mnie tak nazywasz, Cam.
- Cas i Cam, ładnie - rzekł z złośliwym uśmieszkiem.
- A ty jak zwykle, dobra ty wracaj do swojego domu, bo mam cię dosyć.
- Ty? Masz mnie dosyć? Ha ha ha
- No sio, bo zadzwonię po gliny.
- To już nigdy nie dostaniesz tostów francuskich - powiedział i wziął ostatniego.
- Ej! To ja chciałam go zjeść!
- Teraz jest mój, co najwyżej mogę go zwrócić i go odzyskasz.
- Nie, dzięki, spadaj!
- Okej, okej królewno! Będę tęsknił! - wziął kurtkę, założył buty.
- A ja nie!
- Do zobaczenia!
- Paa
Cały wieczór spędziłam leżąc na kanapie i myśląc o Mandy, Cameronie, Oliverze i tych wszystkich wampirach oraz wilkołakach.
Wstałam i od razu gwałtownie upadłam. W głowie ujrzałam obraz przedstawiający czyjąś rękę, na niej był wytatuowany wilk. Który się ruszał? Tak, to nie było złudzenie. Jego oczy zmieniły kolor na złotawy i usłyszałam przeraźliwy wierszyk:
Zginiecie, zginiecie
w obłokach szarych,
z powierzchni planety was zmiecie,
a ja będę stał przy zamku drzwiach starych.
Znikniecie, ze świata,
zmieciemy was mocą,
Auglessia będzie nasza,
więc strzeżcie się dniem i nocą!
W tym momencie otworzyłam oczy, leżałam na łóżku, a co było najdziwniejsze nie w salonie gdzie byłam przed upadkiem, a w moim pokoju. Cameron coś mówił, że ujawnią się moje moce, może to to? Co raz bardziej przerażało mnie moje życie. Postanowiłam, że jutro z nim o tym pogadam.
Nagle usłyszałam dzwonek do drzwi. Zbiegłam na dół, otworzyłam drzwi, wreszcie przyjechał! To on! Mój ukochany brat!
- Witaj Cassey! - powiedział uradowany zdejmując kurtkę i buty.
- Hey Tom! Boże jak długo tutaj cię nie było! - cieszyłam się - wiesz jak się za tobą stęskniłam?
- To tak jak ja za tobą moja siostrzyczko - wszedł do kuchni - a gdzie dla mnie uroczysty obiad?
- Ty nie zasługujesz - zaśmiałam się.
- No wiesz co... A ja miałem dla ciebie prezent, a ty tak mnie traktujesz - rzekł z udawaną obrazą.
- Jaki prezent? Daj kochany braciszku, ja zaraz coś ci ugotuję.
- A teraz to jesteś milusia, co?
- Ale o czym ty mówisz?
- Prezent dostaniesz później, a tak teraz od czapy, wiem o Mandy... Wiesz kto jej to zrobił?
- Nie mam zielonego pojęcia - odpowiedziałam zgodnie z prawdą.
- Miejmy nadzieje, że ten ktoś zostanie odnaleziony, bo co by było gdyby ktoś ciebie porwał? Może byś sobie poradziła, bo jesteś silna, ale... - urwał.
- Może ten ktoś to istota magiczna i nie poradzę sobie - wymamrotałam ledwo dosłyszalnie.
- Co?
- Nic, nic, po prostu nie chce o tym gadać, bo już zdążyłam dzisiaj się wypłakać przez tą sytuacje.
- Oj nie smuć się, głowa do góry, wszystko będzie dobrze.
- Oby.. - powiedziałam - tyle, że tak dużo się zmieniło od ostatniej twojej wizyty, że wszystko jest nienormalne - ostatnie słowa wypowiedziałam jak by do siebie, gdyż Tom poszedł na górę rozpakować swoje rzeczy, miał tu zostać na parę dni.
Cały wieczór próbowałam się dodzwonić do Olivera. Chciałam się dowiedzieć czy coś jeszcze wie na temat Mandy. Ja tak szybko się wtedy rozłączyłam, że on nie zdążył wszystkiego mi powiedzieć.
- Oliver, odbierz, odbierz! - mówiłam do przestrzeni, dzwoniłam po raz jedenasty i bałam się, że znowu nie odbierze.
- Cas? Co jest? Po co dzwonisz? - odezwał się głos ze słuchawki.
- Chciałam się dowiedzieć czy coś jeszcze wiesz na temat Mandy i... tego wypadku... - wymamrotałam.
- Powiedziałem ci wszystko co wiem, po tym jak rzuciłaś telefonem w ścianę, chciałem cię tylko pocieszyć, ale przecież masz Camerona - warknął.
- Oli, o co ci chodzi?
- Ty już wiesz, cześć.
- Oliver, ja! - mówiłam do telefonu - No i się rozłączył...
Obraził się. Ale dlaczego? Jest zazdrosny o mnie i Camerona? Ale przecież między nami nic nie ma, to tylko przyjaciel. Napisałam mu o tym w długim SMS-ie. Miałam nadzieję, że to przeczyta i będzie wiedział, że go lubię oraz nie ma czego zazdrościć. Co prawda Cameron bardzo jest wspaniały i przystojny, jego oczy są pełne nieokreślonej głębi, jak z nimi rozmawiam to po prostu się rozpływam, ale nie...
 
♣♣♣
 
Obudziłam się przed budzikiem. Spojrzałam w sufit. Wszystko się wali! Mandy jest w szpitalu, Oliver jest obrażony. Został tylko Cameron i mój brat. Moja matka oczywiście nie przejmuje się tym jak sobie radzę i pojechała paręnaście dni temu na delegacje do Hiszpanii. Nawet nie dzwoni.
Mam nadzieję, że ta katorga wreszcie się skończy. Ocalę ten świat i wrócę do normalnego życia. To znaczy do życia już jako wampir.
Wstałam, odbyłam poranną toaletę, ubrałam się, zgarnęłam książki z biurka, wzięłam kanapki przygotowane przez mojego brata i pomknęłam na przystanek autobusowy. Za zakrętem zauważyłam kogoś znajomego, ten ktoś miał plecak. Plecak należący do Olivera. Pobiegłam w tamtą stronę i zobaczyłam, to był on. Podeszłam do niego.
- Hey, Oliver, czemu tak zareagowałeś? Przeczytałeś smsa? - spytałam nagle.
- Tak, przeczytałem. Nic was nie łączy? Tak, tak, uwierzę jeszcze - ironizował.
- Oliver, proszę cię! To wszystko co ci napisałam to szczera prawda, jeżeli nie wierzysz to już jest tylko i wyłącznie twoja sprawa. Nie będę się tłumaczyć, bo nie mam z czego - powiedziałam i miałam już odejść.
- Cas... Wierzę ci... Ale ja nie potrafię nie być zazdrosny. Doskonale wiesz, że cię kocham, a ty nic nie powiedziałaś, jak to jest z tobą.
- Ja, nie wiem...
- To się dowiedz. Musisz przecież wiedzieć!
- Ja bardzo cię lubię, jesteś bardzo miły, troskliwy i w ogóle wspaniały, ale...
- Ale co? Powiedz od razu, że Cameron to ten jedyny, a nie dajesz mi nadzieję.
- Daj mi czas. A co do Camerona to się mylisz,
- Ile czasu? Cassey, ja mogę czekać, ale w końcu moja cierpliwość się skończy.
- Parę dni? Nie wiem! Myślisz, że to jest takie proste? Ty jesteś na mnie zły, Mandy w szpitalu, mam swoje problemy...
- Cassey, ale jakie ty masz problemy? Mandy zdrowieje i jest dobrze. Mną się nie przejmuj. Masz wspaniałego brata. Mama może nie bardzo, ale...
- Ty nic nie wiesz! Nie rozumiesz mnie.
- To mi wytłumacz.
- Nie, to nie jest twoja sprawa. Nie mogę. Część!
Uciekłam w stronę przystanku, wsiadłam w pierwszy lepszy autobus, który od razu podjechał. Oliver przez chwilę biegł za nim, ale stanął i powoli poszedł w kierunku liceum. Miałam mętlik w głowie, nie wiem! Nic nie wiem! Tyle pytań, a tak mało odpowiedzi.
 
__________________________________
 
Wena wreszcie powróciła! Jestem nawet zadowolona z tego co napisałam, ale może sami to oceńcie. Jak macie jakieś spostrzeżenia lub prośby to piszcie. A jeśli macie jakieś sugestie dotyczące bloga lub chcecie podać adres swojego bloga, a nie chcecie tego pisać w komentarzach piszcie pod adres mailowy: ksiezycowamagia@gmail.com
 Komenty mile widziane :>
Miłego czytania!
Julka :)

wtorek, 5 listopada 2013

Zawieszenie :c

                        Witajcie, niestety muszę wam powiedzieć, że zawieszam do odwołania opowiadanie o Cassey, gdyż kompletnie straciłam wenę i nie wiem do końca co napisać. Chcę aby te części były idealne, więc muszę pomyśleć, może mnie coś natchnie? Ostatnio mam wrażenie, że te części mi nie wychodzą i muszę pomyśleć co z tym zrobić.
                          Nie wiele osób czyta moje wypociny, więc chyba nie zasmucę was za bardzo. Jest jeszcze drugie opowiadanie...

Życzcie mi powrotu weny :c
Jula

poniedziałek, 4 listopada 2013

Wrażenia :)

No witajcie :3
                                Razem z nową autorką stworzyłyśmy nowy wygląd naszego bloga. I jak wrażenia? Podoba się? Mam nadzieję, że tak, bo bardzo się napracowałyśmy. Hihi.. A także jest opowiadanie napisane przez moją przyjaciółkę, spodobało się?
 
Zapraszam również na blogi:
 
 
 
Bardzo mi się spodobały te blogi wejdźcie sobie :)
Mam nadzieję, że wspomnicie o naszym blogu w komentarzach, a on naszej reklamie także :3
 
Miłego dnia
Julka ♥

Rose Cz. 1

Rose, cz. 1

  Witajcie, nazywam się Rose Hilton. Mam szesnaście lat i mieszkam w Sydney. Chodzę do liceum. Jestem wysoką blondynką o zielonych oczach i smukłej figurze. Uwielbiam fotografować naturę. Gram w drużynie koszykarskiej. Mam dwójkę starszego rodzeństwa, siostrę Stacy i brata Jamesa. Moich rodziców często nie ma w domu, wyjeżdżają w delegacje, lub pracują do późna. Mam wspaniałą przyjaciółkę, której wszystko można powiedzieć, ma na imię Caroline. Brunetka o ślicznych niebieskich, jak toń oceanu oczach. Chłopak o imieniu Andy to mój przyjaciel, na którym można polegać i który cię nigdy nie zawiedzie. To szatyn o brązowych oczach.
***
  Obudził mnie budzik, zerknęłam na niego, widniały na nim jakieś rozmazane cyferki - 8:24. Dziś miałam do szkoły na ósmą. Zerwałam się z łóżka, wyjęłam z szafy miętowe szorty i szarą luźną bluzę. Pędem pobiegłam do łazienki odbyć poranną toaletę. Wrzuciłam do plecaka parę książek. Zeszłam na dół i zjadłam płatki na mleku. Założyłam trampki i wyszłam z domu.
    W końcu zdyszana dotarłam do szkoły. Pierwszą miałam matematykę.
-Rose, czemu znowu się spóźniłaś ?-powiedziała pani Harrcikle.
 -Przepraszam proszę pani, ktoś przestawił mi zegarek …-odpowiedziałam.
-Daruj sobie te wymówki, siadaj do ławki!-krzyknęła nauczycielka.
-Dobrze…-odrzekłam

Wszyscy zaczęli się na mnie gapić, a szczególnie Lucy. Zachowuje się jakby była pempkiem świata, zawsze musi być w centrum zainteresowania. Dlatego ma tylko jedną „przyjaciółkę’’- Scotell. Nienawidzi mnie, kiedyś wylałam na nią sok, od tamtej pory zawsze na mnie kruczo patrzy.Wreszcie zadzwonił dzwonek. Wszyscy wyszli na przerwę.

-Hej Caroline!-krzyknęłam i pomachałam przyjaciółce.
-Cześć ….-odpowiedziała.
-Co cię gryzie ?-spytałam z zaciekawieniem.
-Wszystko jest ok- ze smutkiem powiedziała Caroline.
-Taaa, chyba za dobrze cię znam żebym w to uwierzyła… Pamiętaj, mi możesz wszystko powiedzieć.-objaśniłam.
-Uhh no ok… Jutro są zawody w kosza no nie ?- zapytała.
-No tak, ale do rzeczy – odpowiedziałam zniecierpliwiona.
-Nie jadę-rzekła
-Jak to ?! Bez ciebie nie damy rady, dlaczego?- zawiedziona spytałam.
-Nie mogę i tyle!-burknęła przyjaciółka, po czym odeszła.
-Caroline czekaj!-krzyknęłam i zaczęłam biec, lecz dziewczyna zniknęła.


Oto i jest pierwsza część mojego opowiadania, mam nadzieję, że Wam się spodoba. Przyjmę każde rady i na pewno je wykorzystam. Pozdrawiam.



Rose :3

Witajcie,
jestem tu nową autorką. Na blogu będę pisała opowiadania o tematyce realistycznej. Mam nadzieję, że moje opowiadanie Wam się spodoba.
Pozdroo :*

Zaczarowana Księżycem Cz. 4

Zaczarowana Księżycem Cz. 4

                      Powiedziałam jej o wczorajszym incydencie z Oliverem, o Cameronie i o mojej tajemnicy nic jej nie mówiłam, gdyż nie chciałam, żeby się niepotrzebnie martwiła.
                     I to był błąd.
                     Szłam w kierunku budynku szkolnego razem z moją przyjaciółką.
- Nigdy bym się nie spodziewała tego po Oliverze. Przecież on nigdy się tobą nie interesował - powiedziała głęboko zamyślona Mandy.
- No właśnie, i to mnie najbardziej zdziwiło. Od kiedy on tak się zachowuje? - rzekłam.
- No zobaczymy co będzie dalej, ale możesz to wykorzystać. Przecież jesteś w nim zakochana - mrugnęła do mnie porozumiewawczo.
- Co? Ja? W nim?
- No przecież to widać!
- Nie prawda.. - przerwał mi dzwonek na lekcje.
- Pogadamy na kolejnej lekcji!
                   Pobiegłam szybko do sali 267 na fizykę i zajęłam wolną ławkę na końcu sali. Siedziałam sama, bo Mandy teraz miała biologię. Wyjęłam książki i akurat przyszła nauczycielka i powiedziała:
- Witajcie, dzisiaj poznacie nowego ucznia. Od dzisiaj będzie chodził do naszej szkoły, to Cameron Custard - wtedy on właśnie przekroczył próg sali.
                 Wszystkie dziewczyny patrzyły na chłopaka jak na jakiegoś boga. Wzdychały do niego i pokazywały wolne miejsca w ich ławkach. Przewróciłam oczami i zaczęłam rysować. Cameron ominął wszystkie te ławki. Kątem oka zauważyłam jak Cindy łapię go za rękę i ciągnie do swojej ławki spychając swoją przyjaciółkę Amy. Już myślałam, że to z nią usiądzie. Poczułam ukłucie zazdrości. Często mnie denerwował, ale.. Jakie ale?! Cassey ogarnij się! Wtedy chłopak odskoczył od dziewczyny i skierował się w moją stronę. Odetchnęłam z ulgą, byłam zadowolona z przebiegu tej sytuacji. Widziałam zdenerwowaną twarz blondynki, ciskała we mnie gromami z oczu. Ten widok był bezcenny. W odpowiedzi pokazałam jej język i znów zagłębiłam się w rysowaniu oka.
- Mogę? - zapytał.
- Jeśli musisz... - powiedziałam obojętnym tonem.
                Oczy dziewczyn skierowały się na mnie. Wszystkie patrzyły na mnie z wrogą zazdrością. Zauważyłam, że Oliver też patrzy na nas z niezadowoleniem.
- Wiem, że jesteś szczęśliwa, że usiadłem akurat obok ciebie - wyrwał mnie z zamyślenia Cameron.
- Hahahah, możesz sobie pomarzyć - powiedziałam złośliwie.
- I tak wiem, że mnie bardzo lubisz.
- Chciałoby się.
- Jestem dla ciebie stworzony - rzekł zuchwale prostując się na krześle.
- Nie popadaj w samo zachwyt - mruknęłam.
- Cassey, Cameron, macie nam coś ciekawego do powiedzenia? Gadacie przez połowę lekcji - przerwała poirytowana nauczycielka.
              Zdałam sobie sprawę, że wszyscy patrzą się na nas. Zawstydzona schowałam głowę w książkach.
- Proszę pani - Cameron wstał - rozmawialiśmy o prowadzonej przez panią lekcję.
- Naprawdę? A o czym mówiłam?
- O sile ciężkości.
- Tak, to prawda..
- Powtarzamy sobie również tematy z zeszłego roku szkolnego.
- Tak.. Usiądź.
              Zdziwiona zerknęłam na niego pytająco. I wtedy stało się coś niezwykłego. Usłyszałam w głowię następujące słowa:
To ja, Cameron, już ci wyjaśniam każdy wampir po przemianie może czytać w myślach innych osób i powiedzieć coś do nich, wiesz chyba co to telepatia, hmmm? Niestety kosztuję mnie to bardzo dużo energii, więc zbyt dużo ci nie powiem. Od tego się spotykamy.
             Patrzyłam na niego jak wryta.  Całą lekcję zastanawiałam się nad tym czym jeszcze on może mnie zaskoczyć... Może okaże się, że wampiry przewidują przyszłość albo coś w tym stylu. Uśmiechnęłam się sama do siebie. Dzwonek wyrwał mnie ze świata myśli. Wsadziłam książki do plecaka i podniosłam się. Poszłam do szatni, miałam się tam spotkać z Mandy.
             Siedziałam na ławce i patrzyłam bezmyślnie w ścianę. Blondynka przyszła.
- Poczekaj, wezmę tylko coś z szafki - rzekła, przytaknęłam głową.
             W tym momencie usłyszałam przeszywający krzyk. Zorientowałam się, że to była Mandy. Skoczyłam w kierunku szafek i ujrzałam jak ubrany na czarno facet zabiera ją. Ona próbowała się wyrwać, ale widać było, że był zbyt silny. Rzuciłam się na niego. Wtedy stało się coś dziwnego. Upadłam na podłogę trzęsąc się w konwulsjach. Kompletnie nie wiedziałam czym było to spowodowane. Byłam sparaliżowana. Nie mogłam wstać. Oczy odmawiały mi posłuszeństwa. Ostatnie co zobaczyłam to byli Cameron i Oliver.
♣♣♣
 - Cassey? Cassey? Jesteś? -  usłyszałam znajomy głos.
                  Podniosłam powoli obolałą głowę. Leżałam na ławce. Siedział obok mnie Cameron.
- Ja jestem, gdzie Mandy? Kto ją porwał? Co się stało? Jak długo tu leże? Co to było?! Gdzie Oliver? - pytałam go zachrypniętym głosem.
- Cassey, leżysz tu od paru minut, Oliver poszedł szukać Mandy i niestety nie znaleźliśmy jej, ale ten facet zostawił po sobie karteczkę " Nie znajdziecie jej". Tajemniczy człowiek, który ją porwał po prostu zniknął. Sądzę, że to może być.. - odpowiadał zatroskany.
- Może być kto?!
- Może to być wilkołak. Gdy zobaczyłem jak leżysz i nie możesz wstać, a konwulsje tobą wstrząsają od razu się domyśliłem, bo jeden z wilkołaków ma taki dar. Leżysz tu od paru minut.
- Chodźmy jej szukać! - gwałtownie wstałam, chwyciłam plecak.
                Nagle runęłam jak długa. Nie mogłam wstać ani się ruszyć. Co ten wilkołak ze mną zrobił?
- Cassey, nie przemęczaj się. To się może źle skończyć.Po tym co się stało możesz mieć kłopoty z chodzeniem...  A wracając do Mandy już powiadomiłem władcę Auglessi i wysłał posłanników by ją znaleźli, my nic nie możemy zrobić, ale oni tak... - powiedział po chwili - Chodź pomogę ci. - zaoferował się, przytaknęłam.
               Pomógł mi wstać, w końcu uznał, że najlepiej będzie jak weźmie mnie na ręce. Tak też zrobił. Zapatrzyłam się w jego piękne oczy. Ujrzałam radość pomieszaną z troską i smutkiem. Gdy zobaczył, że na niego patrzę przybrał obojętny wyraz twarzy i już nie pokazywał żadnych emocji.
              Przed wejściem do sali postawił mnie. Wtedy mocno się do niego przytuliłam. On widocznie zdziwiony odwzajemnił długi i wspaniały uścisk. Chciałam, żeby ta chwila trwała wiecznie. Przy nim czułam się bezpiecznie i wiedziałam, że on zawsze mi pomoże.
- Dziękuję - szepnęłam i chwiejnym krokiem doszłam do ławki.
               Na tej lekcji oraz innych Cameron siedział ze mną. Śmialiśmy się prawie całą lekcję. Chłopak próbował odwrócić moją uwagę od tego co się stało i faktycznie udało mu się. Akurat tak się złożyło, że wszystkie nauczycielki szukały Mandy i tajemniczego faceta,więc lekcje mieliśmy wolne.
 
♣♣♣
 

              Po lekcjach pojechałam do domu. Chciałam uciec od wszystkich moich problemów, więc nalałam mnóstwo wody do wanny i weszłam do niej. Dmuchałam bańki z piany i dmuchałam ją po wszystkich kątach łazienki. Gdy wyszłam musiałam ją posprzątać, ponieważ wszędzie było jej pełno. Wyszłam w samej bokserce i chciałam pójść po środki czystości zauważyłam jakiś cień w kuchni. Od razu zauważyłam, że to był  Cameron.
- Skąd ty.... tu... - zdziwiona prawie krzyknęłam..
- Mówiłem, że spotkasz mnie czasem u siebie w domu, a tak przy okazji masz ładne, długie nogi - powiedział ze złośliwym uśmieszkiem.
               Zarumieniłam się i pobiegłam złożyć krótkie spodenki. Gdy zeszłam chłopak skończył robić tosty francuskie. Przygotował również truskawki w czekoladzie i galaretkę, którą wprost ubóstwiam.
- Łał, nie wiedziałam, że umiesz tak dobrze gotować - rzekłam gryząc chrupiące tosty.
- Wiele rzeczy o mnie nie wiesz - stwierdził tajemniczo.
- Racja, więc powiedz mi coś o sobie.
- A co chcesz wiedzieć?
- Gdzie się urodziłeś, skąd jesteś i ogólnie.
- Jak już wiesz jestem Cameron i..
- Jesteś wampirem? - przerwałam.
- Tak jestem... Ale o tym później. Moich rodziców nie znam. Zostawili mnie jak byłem mały i zostawili w jakimś sierocińcu. Tam opiekunka zauważyła, że jestem innych niż inne dzieciaki w domu dziecka. Wezwała swoją szefową, która okazała się także wampirem. Ta przekazała mnie władcy naszego królestwa. Tam dorastałem u boku najważniejszych osobistości naszego świata - przerwał by zjeść truskawkę - stałem się jedną z ważniejszych osób w Auglessi. Zacząłem pomagać w różnych misjach i przydzielono mi tą, czyli mam ciebie chronić.
- Przykro mi z powodu rodziców - rzekłam.
- Nic się nie stało. Teraz mam ciebie - mrugnął.
                      Zarumieniłam się. Gadaliśmy tak parę godzin. Świetnie się bawiliśmy w naszym towarzystwie. On naprawdę mnie rozumie.
- A teraz może trochę o wampirach. Jako wampir żyjesz wiecznie i twój wiek zatrzymuje się koło dziewiętnastego roku życia jeżeli jesteś wampirem rodzonym. Jeśli poprzez ugryzienie to przemiana następuję po dwóch, trzech latach po ugryzieniu. A ty jesteś wyjątkiem. Nikt cię nie ugryzł, a staniesz się wampirem w przyszłe urodziny.
- Będę żyć wiecznie?
- Być może, ale nie jest to pewne. Kontynuując, każdy wampir ma dary. Dary pospolite to takie, które posiada każdy wampir. Jest to czytanie w myślach i telepatia. Można oczywiście sprawić, że nikt ci nie przeczyta myśli gdy się skupisz na jednej rzeczy i zablokujesz swój umysł. Są dary dodatkowe czyli każdy pełnoletni wampir dostaje od jednego do trzech darów.
- Ile ty ich masz?
- Mam dwa.
- A jakie?
                     Nagle zaczęłam się unosić do góry i nawet nie zdążyłam złapać się stołu.. Wisiałam w powietrzu. Potem opadłam na dół. Dziwne uczucie zniknęło, a z kolei pojawiło się drugie. Moja ręka podniosła się do góry. Pomachała w górę i w dół. Wstałam i poszłam w stronę łazienki. A potem wróciłam i usiadłam. Tajemnicza siła przestała na mnie działać i miałam już władzę nad moim ciałem. Wypowiedziałam nieme łał. Chyba zauważył to i uśmiechnął się promiennie.
- Twoje dary ujawnią się w dzień przemiany - powiedział uprzedzając moje pytanie.
- To wszystko jest takie bajkowe, jakoś nie mogę uwierzyć, że to się dzieje naprawdę.. - przerwał mi dzwoniący telefon.
                   Wstałam i odebrałam go. Słysząc głos w komórce mój nastrój zmienił się o sto osiemdziesiąt stopni. Rozłączyłam się i rzuciłam telefonem w ścianę. Podbiegłam do Camerona i mocno się do niego przytuliłam.
- Cas, co się stało?

____________________
A oto dłuższa część czwarta. Podoba się?
A przy okazji informuję was o tym, że dołączy do tego bloga moja przyjaciółka, która też będzie pisać opowiadania. Moje są fantastyczne, a jej będą bardziej realistyczne.
I proszę was, jeżeli spodobał się wam ten blog polećcie go innym.

I od razu piszę, zastrzegam sobie prawa do tych opowiadań kopiowanie jest zabronione, najwyżej zapytaj!

sobota, 2 listopada 2013

Mały Szantażyk :3

                
                    Zauważyłam, że mało osób komentuje moje dzieła, a chciałabym wiedzieć czy pisze tylko dla dwóch osób, czy jest was może więcej, więc zrobię wam mały szantażyk :D
                   Jeżeli chcecie zobaczyć część 4 Cassey pod tym postem musi być przynajmniej 10 komentarzy. Zachęcajcie innych, polecajcie, a będę pisać :)

Wasza Autorka

piątek, 1 listopada 2013

Zaczarowana księżycem Cz. 3

Zaczarowana Księżycem Cz. 3

                 Ubrałam się i wybiegłam przez podwórko i otworzyłam furtkę prowadzącą do przestrzeni za moim ogrodem. Ujrzałam postać w czerni. Te same oczy, wysoki, tak jak w wizji. To był on.
                 Podeszłam do niego powoli. Z jednej strony on mnie przerażał, ale z drugiej jakiś głos w głowie mówił mi, że on mi nic nie zrobi. Wręcz, że dobrze mi życzy.
- Więc, czego chciałeś? - zapytałam stojąc w odpowiedniej odległości.
- To co ci powiem może ci się wydać... Yyyy... Dziwne.. Ale może na początek przedstawię ci się. Jestem Cameron Custard - powiedział głębokim i spokojnym głosem.
- Jestem Cassey, Cassey Ducane.
- Ja to wiem. Wiem również, że masz 17 lat, chodzisz do West High School, tata zostawił cię jak miałaś cztery lata, mama wyjeżdża często na delegacje, a twój brat wyjechał do college. Nie pomyliłem się, prawda? - zapytał z uśmieszkiem i w tym momencie szczęka mi opadła, skąd on tyle o mnie wiedział?
- Skąd ty..?
- Mam swoje źródła tym bardziej, że musiałem zapoznać się z twoim życiorysem by móc cię ochronić. Jestem twoim ochroniarzem. Jesteś wybraną, która musi odnaleźć święte kamienie, które odbudują nasz świat.
- O czym ty w ogóle mówisz? Jaka wybrana? Przecież z naszym światem jest wszystko dobrze!
- Mówisz o ich świecie, świecie ludzi? Nie, nie, nie, nasz świat to Auglessia.
- Co?! Jesteś jakimś szaleńcem, o co ci w ogóle chodzi?!
- Wysłuchaj mnie, opowiem ci o wszystkim!
- Idź innej dziewczynie wmawiać takie bujdy - powiedziałam i już miałam iść kiedy poczułam, że jakaś siła przenosi mnie bliżej drzewa gdzie stał Cameron i kazała mi usiąść.
- Posłuchaj, w skrócie ci to wszystko powiem, bo się bardzo śpieszę. Ty jesteś pół człowiekiem pół wampirem. I nie, ja nie kłamię. Nie zauważyłaś, że szybciej biegasz? Twoje zmysły są bardziej wyczulone? A nasz świat, Auglessia jest zagrożona przez inne istoty, wilki, dokładniej wilkołaki. A czemu mam cię chronić? Bo On cię już znaleźli i chcą zabić cię by mogli spokojnie zwojować i zawładnąć światem wampirów, a kto to ten On? To jest najwyższy i najbardziej niebezpieczny wilkołak.
- Ja, ja muszę to przemyśleć! Nie wiem co mam o tym myśleć, daj mi czas.
- Dobra, ale spotkajmy się tu jutro, godzinę wcześniej niż dziś.
- Po co? Myślisz, że chcę cię spotkać? - zapytałam, dokładnie wiedziałam, że tego chcę, bo coś mnie w nim pociągało... Miał taką nieokreśloną aurę, która po prostu mnie do niego przyciągała. To coś magicznego.
- Bo będziesz chciała się więcej się dowiedzieć kochana? - powiedział ze złośliwym uśmieszkiem.
- Kochana?
- Tak i wiedz, że teraz będziemy się codziennie spotykać i parę razy zobaczysz mnie u siebie w domu.
- Oh, nie bądź taki pewny. Nie wejdziesz, nie masz kluczy.
- I tak sama byś mnie wpuściła, bo przecież widać, że jestem przystojny i mnie polubiłaś, hmmm?
- Twoja skromność jest powalająca, a ja bym ciebie nie wpuściła - powiedziałam pokazując język.
- Tak, tak kochanie, wmawiaj, sobie wmawiaj, do zobaczenia jutro w szkole - krzyknął i zniknął za drzewami.
- Ty, u nas, w szkole? To ja chyba nie przeżyje na lekcjach! - wykrzyczałam, jakby sama do siebie, bo jego już nie było.
 ♣♣♣
 
                     Następnego dnia obudziłam się z ogromnym bólem głowy. Czułam się strasznie. Wstałam i spojrzałam na swoje odbicie w lustrze. Wyglądałam strasznie blado, a włosy jakby pociemniały. Co się ze mną dzieje?
                    Pobiegłam do łazienki, nalałam gorącej wody do wanny i weszłam do niej. Odprężyłam się. Gdy skończyłam przecudowną kąpiel rozczesałam włosy i szybko się ubrałam. Znów zerknęłam na siebie w lustrze. Wyglądałam jeszcze gorzej. Pomimo snu i kąpieli czułam jak tępy ból przechodzi co parę sekund przez moją głowę. Zeszłam chwiejnym krokiem na dół i zjadłam przygotowane przez samą siebie naleśniki. Nie smakowały tak dobrze jak zwykle. Wyplułam je z obrzydzeniem. Nie zjadłam już nic. Wzięłam szybko książki i wyszłam na przystanek.
                 Nie zdziwiło mnie to, że spotkałam Camerona, który chyba doskonale wiedział, że właśnie wejdę do tego autobusu. Być może mnie śledził.
- Witaj kochanie - powiedział radośnie.
- Cześć - odpowiedziałam i spojrzałam na niego zmęczonym wzrokiem.
- Cassey, wiem, że teraz może być ci ciężko. Jesteś coraz starsza i dojdzie niedługo do końcowej przemiany w wampira. Dlatego wyglądasz tak okropnie. Twój organizm jest, jakby to powiedzieć.. Przeciążony? - szepnął ledwo dosłyszalnie.
-Cameron, ja nie chce być jakimś wampirem! Rozumiesz?
- Ale już nim jesteś.
- Dlaczego akurat ja? Czemu ktoś inny nie może uratować świata?
- No cóż, padło na ciebie, ja tam jestem zadowolony - rzekł z przyklejonym uśmiechem na ustach.
- Mów co chcesz - syknęłam.
- Oj kochana nie martw się, przecież masz mnie, silnego, przystojnego przyjaciela.
- Jak ja nawet prawie ciebie nie znam! Wiem, że jesteś Cameron i masz mnie ochraniać przed złem - drugie zdanie powiedziałam robiąc cudzysłów z palców.
- To właśnie dlatego spotykamy się dzisiaj o 16:00 - puścił do mnie oczko i pociągnął w stronę wyjścia z autobusu.
                      Nawet nie zauważyłam kiedy ode mnie odszedł. A wtedy podbiegła do mnie Mandy.
- Cassey co ci się stało? - powiedziała rozpaczliwie.
- A gdzie cześć lub coś w tym stylu? - rzekłam z przekąsem.
- Oj ktoś tu ma chyba zły dzień.
- Oj żebyś wiedziała!
- Choć opowiesz mi co wczoraj porabiałaś i jak doprowadziłaś się do takiego stanu.
                     Powiedziałam jej o wczorajszym incydencie z Oliverem, o Cameronie i o mojej tajemnicy nic jej nie poinformowałam, gdyż nie chciałam, żeby się niepotrzebnie martwiła.
                    I to był błąd.
 
_______________________
 
No i mamy kolejną część! Postanowiłam ją dodać wcześniej, bo miałam wolną chwilę, więc wzięłam się za pisanie. I jak wrażenia?
Przypominam ponownie kochani, że: Proszę o komentarze, gdyż chciałabym się dowiedzieć czy moje opowiadanie się podoba i czy mam dalej pisać :)

czwartek, 31 października 2013

Zaczarowana Księżycem Cz. 2

Zaczarowana Księżycem Cz. 2

                          Wpadłam do jakiejś dziury i próbowałam się z niej wygramolić, ale moje staranie nic nie dawały. Ujrzałam jak zjawa się zbliżała. Okazało się, że się pomyliłam. To był chłopak ubrany na czarno, widać było tylko jego błękitne oczy. Pomógł mi wstać i zaczął coś szybko mówić. Jedyne słowa jakie zrozumiałam to "Spotkajmy się za twoim domem o 17:00, przyjdź mam coś ważnego do powiedzenia!"

 
♦♦♦
 
                      Powoli otworzyłam oczy, ujrzałam zamgloną postać. Z pewnością nie była to Mandy. Podniosłam trzęsące się ręce i przetarłam je. Zobaczyłam Olivera. Tak, to on. Po chwili zdałam sobie sprawę, że trzyma mnie na rękach i idzie w stronę gabinetu pielęgniarki. 
                     Spojrzałam mu w oczy, były piękne i pełne nieokreślonej głębi, ujrzałam w nich troskę i smutek. Co ja myślę? Piękne? Czyżby się przejął tym co mi się stało? Przecież ja jestem nikim w porównaniu do jego dziewczyny.
"Cassey ogarnij się, nie myśl o tym!" skarciłam się w duchu.
                     Czyżby się przejął tym co mi się stało?
                     Po paru sekundach zauważył, że się obudziłam i przystanął. Zamyślił się, a po chwili w jego oczach można było ujrzeć ogromną radość. Jakże wiele mogę z niego wyczytać dzięki temu narządowi.
- Jak się czujesz? - zapytał zatroskany.
- Czuję się trochę oszołomiona, ale jest ok - odpowiedziałam.
- To świetnie, już myślałem, że się w końcu nie obudzisz i trzeba będzie cię do grobu wrzucić.
- Aż tak szybko się mnie nie pozbędziesz - rzekłam i zaczęliśmy się śmiać.
- Chyba powinniśmy iść na lekcje.
- To może poczekać, ty zemdlałaś, więc chyba trzeba iść do lekarki, hmmm?
- Nic mi nie jest, dobrze się czuje.
- Wolałbym wiedzieć na sto procent czy tak jest. Nie chce żeby to się powtórzyło, co jeśli to jakaś choroba? Nie chce cię stracić - powiedział czule, zamurowało mnie, to co usłyszałam, to chyba sen.
                  W tej samej chwili jego twarz do mojej zaczęła się przybliżać. Już chyba zrozumiałam o co mu chodzi. Nawet nie zdążyłam zareagować kiedy nasze usta spotkały się w namiętnym pocałunku, najpierw chciałam go odwzajemnić, ale przypomniałam sobie co się stało z Katy, której dał nadzieje, a potem ją rzucił i zostawił. Wtedy gwałtownie oderwałam się od niego.
- Ty chyba masz już dziewczynę... Postaw mnie, sama sobie poradzę - syknęłam.
- Ale... Bo...
- No puszczaj, nie będę kolejną dziewczyną, którą wykorzystasz, a potem zostawisz samą ze złamanym sercem, nie pozwolę na coś takiego! Nie zasługujesz na te wszystkie zakochane w tobie po uszy dziewczyny! - przerwałam mu.
- No dobrze, to prawda, ale ty mnie nie rozumiesz! Ja się w tobie naprawdę zakochałem! To nie jest takie sobie zauroczenie, ja cię po prostu kocham! Znamy się od dwóch lat i już na początku naszej znajomości coś do ciebie czułem, ale nie byłem wstanie ci tego powiedzieć! - wykrzyczał stawiając mnie na ziemi.
- Oliver.. Ja.. Nie wiedziałam.
- No trudno, żebyś znała moje myśli, jak chcesz to sobie idę, ale wiedz, że to co powiedziałem to prawda i nie pozwolę ci odejść! - rzekł i odszedł.
                  Miałam mętlik w głowie. Najpierw ta dziwna wizja, teraz to. Nie wiem co myśleć, ale teraz pójdę do klasy i zastanowię się nad tym co powiedział mi chłopak. Spotkajmy się o 17:00? Iść czy nie iść oto jest pytanie!
                 Pobiegłam do klasy, otworzyłam drzwi i już miałam usiąść kiedy zawołała mnie nauczycielka od geografii, pani Goldenberg.
- Cassey, czy wszystko w porządku? - spytała troskliwie.
- Tak, sądzę, że tak.
- To dobrze, bo już się martwiłam.
- Nie było to potrzebne - powiedziałam z uśmiechem i usiadłam na miejscu obok Mandy.
                Nauczycielka coś zawzięcie tłumaczyła nie zauważając znudzenia uczniów. W tym czasie zaczęłam myśleć. " Co też miał na myśli ten chłopak? Nawet się nie przedstawił... Powiedziałabym Mandy, ale nie, to zły pomysł. Pójdę tam, spotkam się z nim. Przecież to jest na tyłach mojego domu, więc jak by coś się miało stać będę krzyczeć to sąsiedzi najwyżej zareagują!"
               Lekcje bardzo szybko minęły. Gdy już wyszłam ze szkolnego budynku poszłam sama na przystanek autobusowy. Mandy poszła na dodatkowe zajęcia, więc nie mogłam z nią pogadać.
               Zerknęłam na plan i dowiedziałam się, że autobus będzie za 10 minut. Usiadłam i zaczęłam rysować. Wspominałam, że kocham to robić?
               Wreszcie przyjechał autobus. Pojechałam do domu, ugotowałam sobie kluski śląskie, jedne z moich ulubionych i zajadałam się nimi. Wzięłam sobie gorącą kąpiel i tak upłynął mi czas aż do godziny 16:58.
               Ubrałam się i wybiegłam przez podwórko i otworzyłam furtkę prowadzącą do przestrzeni za moim ogrodem. Ujrzałam postać w czerni. Te same oczy, wysoki, tak jak w wizji. To był on.
 
___________________
 
Co powiecie na kolejną część? Przypadła Wam do gustu? Czekam na komenty :3
 
I przypominam: Proszę o komentarze, gdyż chciałabym się dowiedzieć czy moje opowiadanie się podoba i czy mam dalej pisać :)
 

środa, 30 października 2013

Zaczarowana Księżycem Cz. 1

Zaczarowana Księżycem Cz. 1

                 Jestem 17 letnią dziewczyną o imieniu Cassey. Moje włosy są koloru brązowego, oczy mają tą samą barwę. Nos mam niewielki, a usta pełne. Moja sylwetka jest szczupła i jestem niewysoką osobą.
                   Chodzę do drugiej liceum, do West High School w Kalifornii. Mieszkam tam z mamą.. Tata zostawił nas jak miałam 4 lata. Od tamtej chwili nigdy już go nie widziałam ani nie spotkałam. Czasami rozmyślam czemu to zrobił, dlaczego nas zostawił? Chciałam zapytać o to moją mamę, ale ona raczej nie chce rozmawiać na ten drażliwy dla niej temat. Obiecałam sobie parę lat temu, że jak skończę liceum odnajdę tatę.
                   Mam także brata Jasona, który wyjechał do college. Ma on 20 lat. Bardzo za nim tęsknie, ponieważ tylko z nim mogę jakoś pogadać. Mama wyjeżdża często na dalekie delegacje, więc często jestem sama w domu. Nie licząc mojej jedynej najlepszej przyjaciółki gdy było mi smutno zawsze mogłam na niego liczyć, a teraz? A teraz on wyjechał. Mówił mi niedawno, że wkrótce się spotkamy, więc trzymam go za słowo i czekam z utęsknieniem.
                 Jedną z najważniejszych osób w moim życiu jest moja kochana Mandy. Jest to urocza blondynka o oczach jak ocean. Znam ją od piaskownicy. Nasze mamy znały się od podstawówki, więc jest to długa przyjaźń. Co ja bym bez niej zrobiła?
 
♦♦♦
               Obudził mnie dzwonek. Zła, wyłączyłam go. Poszłam do łazienki wziąć orzeźwiający prysznic. Szybko się umyłam i miałam już się zacząć ubierać gdy zobaczyłam, że budzik obudził mnie o godzinę za wcześnie i postanowiłam uciąć sobie krótką drzemkę.
                Po chwili otworzyłam oczy. Przetarłam je, gdyż jeszcze nie do końca widziałam wszystko wyraźnie. Spojrzałam na zegarek, była 8:12.
               Dotarło do mnie, że mam dzisiaj do szkoły na godzinę ósmą i wyskoczyłam pędem z łóżka. Założyłam podkoszulek, rurki i luźną bluzę z różnymi napisami. Wrzuciłam jakieś książki do plecaka nie sprawdzając planu i zeszłam na dół. Sięgnęłam kanapkę, zjadłam ją w pośpiechu, założyłam buty i wybiegłam z domu.
               Akurat pod mój dom podjechał autobus. Wskoczyłam do niego i usiadłam na samym końcu. W tym czasie sprawdziłam Jakie mam dzisiaj lekcję, miałam dziś język polski, geografie, fizykę, historię, biologię i wos. Zauważyłam, że nie mam książek do geografii oraz fizyki. Czemu akurat tych? Nauczycielki od tych przedmiotów są bardzo przewrażliwione na punkcie przygotowania się na lekcje.
            Autobus zatrzymał się, a ja wybiegłam z niego niewyobrażalnie szybko. Nigdy nie myślałam, że aż tak szybko biegam... Wpadłam do szatni i skierowałam się do wąskiego korytarza obklejonego różnymi ogłoszeniami. Zobaczyłam klasę numer 210 i weszłam do niej.
            Wszystkie pary oczu skierowały się na mnie. Po cichu wskoczyłam na moje miejsce i wyjęłam książki do języka polskiego.
- Panno Cassey, gdzie pani się podziewała? - zapytała chłodno nauczycielka, pani Stain.
- Zaspałam proszę pani - odpowiedziałam powoli.
- Nie dziwi mnie twoja odpowiedź, ostatnio często się spóźniasz i dostajesz okropne oceny - powiedziała.
- Ja..
- Nie tłumacz się już tylko weź tą kartkę. Mieliśmy dziś kartkówkę - przerwała mi zadowolona z siebie pani Stain.
             Po sali przebiegł cichy chichot jednej z klasowych piękności, Cindy. Niezadowolona wzięłam kartkę. Zaczęłam gorączkowo zastanawiać się nad pytaniami. Nie za dobrze mi poszło, ale mówi się trudno. Podeszłam do nauczycielki i oddałam kartkówkę. Wracając zahaczyłam nogą o jedno z krzeseł i runęłam jak długa. Po klasie przebiegł szmer, zawstydzona próbowałam wstać, gdy podał mi rękę Oliver, chłopak niesamowicie przystojny. Wszystkie dziewczyny wzdychały do niego. Wzięłam jego rękę, a on pomógł mi wstać.
- Wszystko w porządku? - zapytał.
- Tak, dzięki za troskę - powiedziałam i w pośpiechu odeszłam.
              Akurat w tej chwili zabrzmiał zbawczy dzwonek na przerwę. Sięgnęłam po plecak. Podeszła do mnie Mandy.
- Widziałaś? Podszedł do ciebie, co ci powiedział? - spytała zaaferowana.
- A nic... Pytał się tylko czy wszystko w porządku - zbagatelizowałam.
- O! Widzisz ktoś idzie do nas.
- Widzę, widzę.
              W tej chwili podeszły do nas klasowe lalunie Cindy, blondynka i Amy, brunetka.
- Kogo ja tu widzę? - zapytała brązowowłosa.
- Naprawdę nie widzisz? - odpowiedziałam pytaniem na pytanie.
- To było pytanie retoryczne - rzekła blondyna.
- Czego chcecie? - spytała Mandy.
- Chcemy tylko żebyś ty - wskazała na mnie brunetka - zostawiła Olivera w spokoju. Specjalnie się wywaliłaś. To jest mój chłopak i nie uda ci się mi go odebrać!
- Ja nie zrobiłam tego specjalnie.
- Taaa, na pewno.
- A żebyś wiedziała.
- A tak w ogóle to czemu ja się przejmuję? Przecież taka brzydka dziewczynka jak ty nie odbierze mi ukochanego - powiedziała Amy pokazując język.
- Ja ci pokaże pokrako! - krzyknęłam i rzuciłam się na brunetkę.
             Mandy złapała mnie za rękę i szepnęła:
- Cassey, nie warto.
             Przytaknęłam i spojrzałam złowrogo na dwie lalunie uśmiechające się szyderczo. Miałam ochotę im przywalić, ale moja przyjaciółka miała racje. Wtedy zabrzmiał dzwonek na lekcję.
- Choć Mandy, idziemy.
            Gdy doszłyśmy do sali i miałyśmy wchodzić strasznie się poczułam. Poleciałam do tyłu i zobaczyłam w głowię jakiś obraz.
            Ukazywał on straszny i ciemny las. Rozglądałam się aż w końcu ujrzałam zjawę, która chciała do mnie podejść. Przestraszyłam się, więc zaczęłam uciekać. Biegłam ile sił w nogach. Przeskakiwałam przez krzaki i powalone drzewa. Zastanawiałam się gdzie je w ogóle jestem?!
           Wpadłam do jakiejś dziury i próbowałam się z niej wygramolić, ale moje staranie nic nie dawały. Ujrzałam jak zjawa się zbliżała. Okazało się, że się pomyliłam. To był chłopak ubrany na czarno, widać było tylko jego błękitne oczy. Pomógł mi wstać i zaczął coś szybko mówić. Jedyne słowa jakie zrozumiałam to "Spotkajmy się za twoim domem o 17:00, przyjdź mam coś ważnego do powiedzenia!"
 
___________
 
          I oto pierwsza część mojego opowiadania. I jak wrażenia? Podoba się? Czekam na miłe jak i zarówno krytyczne komentarze. Chcę poznać waszą opinię :D
Proszę o komentarze, gdyż chciałabym się dowiedzieć czy moje opowiadanie się podoba i czy mam dalej pisać
 
            



poniedziałek, 28 października 2013

Pierwszy Wpis

Pierwszy Wpis

 
Pierwszy dzień na moim pierwszym blogu. Ostatnio oglądałam blogi różnych osób. Bardzo mi się
spodobały i pomyślałam czemu ja bym nie miała zacząć pisać swojego?
Zaczęłam próbować różnych rzeczy i miałam wiele podejść do zrobienia bloga.
Wiele razy zaczynałam, ale rezygnowałam. Nie wiem czemu, ale nie miałam pomysłu co bym mogła
na nim pisać. I wreszcie mnie olśniło! Opowiadania. Kocham pisać i czytać książki.
Mam nadzieję, że spodoba Wam się mój blog i moje opowiadanie.
Zacznę od opowiadania
"Zaczarowana Księżycem"
 
Zapraszam do czytania!