poniedziałek, 2 grudnia 2013

Pamięć

Heyoo,
musiałam ostatnio napisać wiersz na konkurs i parę osób stwierdziło żebym go tu wstawiła... No cóż, łapcie, czytajcie go i czekajcie na kolejną część Cassey.

I pamiętaj, nie życzę sobie ani komu innemu kopiowania.

Rodzinne tęsknoty?

Wspomnienia rodzinne nękają mnie co wieczór,
Czekam aż przyjdę do dziadków.
Jestem szczęśliwa na pierwszy pozór,
Ale tęsknie patrząc zza nagrobków,
Wspominając piękne czasy,
Ukazując tęskne łzy szkliste,
Myślę by polecieć na wczasy,
By oswoić się z tą myślą, zaiste.
Nie zobaczymy się już nigdy,
Ale wspólnych chwil nikt mi nie wymaże,
Przenigdy!
Dzięki temu tylko zmądrzę.
Zostanę z rodzicami,
Piękna tradycja zmartwychwstanie.
Otoczę się malowidłami,
Z całą rodziną w dobrym stanie.
Lecz jestem pewna, że powrócicie
Na pewno w postaci innej,
Ale będzie o wiele lepiej niż myślicie.
Mimo złości niczego niewinnej,
Że zostałam tutaj bez was,
Bez uśmiechu dobrotliwego,
Te święta zawsze będą przypominać dawnych nas.
Tak jak mnie uczyliście będę robić dużo dobrego.
Wszyscy na to zasługują,
Z całego serca mego
I niech inni mnie nie przekonują.
A ja was i tak w końcu spotkam,
U kresu mojego wspaniałego życia
Nie wiedząc z czym się borykam,
Spędzę z wami ostatnią chwile razem bycia.
Kocham Was dziadkowie.
Zapamiętam wspólne chwile,
A wy weźcie do serca  słowa w tej mowie,
A ja pomyślę o wspólnym cieple domu,  nie wiem ile.
Przypomnę dzień pierwszych urodzin,
Gdy postawiłam pierwsze kroki,
Tyle razem przeżytych godzin.

A teraz zapadnę w sen głęboki.

By Julka ♥

Jeżeli to kopiujesz, nie radzę, lepiej samemu coś wymyślić, a nie kopiować czyjeś amatorskie wypociny. ;3

Pozdroo ;*
Jula

niedziela, 1 grudnia 2013

Zaczarowana Księżycem Cz. 12

Zaczarowana Księżycem Cz. 12

Trze­ba wielu lat by zna­leźć przy­jaciela, wys­tar­czy chwi­la by go stracić. - Nieznany

Doszłam do wniosku, że pójdę na imprezę. Najwyżej wykręcę się na początku bólem głowy czy coś i Mandy nie będzie zła, a ja zrobię to co sobie obiecałam. Spotkanie z Ondinem! Przekonam się co knują, czy to co mówią to prawda, czy też wierutne kłamstwo!

♣♣♣

Po południu wyszłam z obskurnego szpitala. Wszystko było już ze mną dobrze. Dzięki temu, że jestem istotom magiczną wszystko jest w normie, gdy było inaczej leżałabym tam jeszcze przez parę tygodni. Tylko jakoś nie mogę zrozumieć w jaki sposób Mandy tak szybko wyzdrowiała... Nie, żebym się nie cieszyła, ale to dosyć dziwne, miała przecież być tam przez kolejne parę tygodni.
Z wielkim uśmiechem na twarzy przeszłam przez próg drzwi wejściowych. Pojechałam autobusem z najbliższego przystanku. Gdy znalazłam się na miejscu ukazał mi się dość niecodzienny widok. Przed moim niewielkim domkiem jednorodzinnym stała moja mama. Mama? Skąd ona się tu wzięła? Przecież miała być na delegacji przez kolejne parę miesięcy. 
Była ubrana w jaskrawo kremowy żakiet, czarne spodnie i białą bluzkę. Jej brązowe, farbowane włosy opadały kaskadami na drobne ramiona.
Pomachała mi z wielkim przyklejonym, tak myślę, uśmiechem. Podeszłam nieco zdziwiona co zapewne dało się po mnie poznać.
- Co to za mina? - spytała przytulając mnie.
- Zdziwiło mnie to, że się tu pojawiłaś, miało cię nie być przez dłuższy czas, czym sobie zasłużyłam na twe odwiedziny? - rzekłam z nutką drwiny w głosie.
Moja matka od zawsze była obojętna na mój los, przynajmniej tak to odbierałam i dotychczas odbieram.
- Nie bądź złośliwa - uśmiechnęła się szerzej - Przyszłam do ciebie powiadomić cię o wspaniałej nowinie!
- No zaskocz mnie.
- Dostałam propozycję pracy, będę miała o wiele więcej czasu dla ciebie i wreszcie się zbliżymy. Zdałam sobie ostatnio sprawę, że nie byłam  zbyt dobrą mamą.
- Serio? Co ty zrobiłaś z moją mamą? - spytałam - Mam nadzieję, że teraz będzie lepiej... Miałam wrażenie, że jestem dla ciebie obojętna.
- Ależ kochanie, wcale tak nie jest, byłam po prostu zbyt przepracowana, zmieniła mi się teraz siedziba i stanowisko pracy. Więc obiecuję, że będzie teraz o wiele lepiej!
Wtuliłam się w nią. Wreszcie przejrzała na oczy i będzie lepiej. Tylko co by było gdyby się dowiedziała, że jej córka to nie człowiek tylko dziwna istota pozaziemska...
Będę musiała jej to powiedzieć, tak będzie najlepiej. Nie zostanę wtedy zmuszona do wielokrotnych kłamstw gdy będę wyruszała na misję.
Wkroczyłyśmy do przytulnego wnętrza domu. Poinformowałam ją o tym, że idę dziś na imprezę. Zadzwoniłam po Mandy by przyszła, razem wybierzemy sobie ciuchy. Odpowiedziała, że zaraz się pojawi. Przez ten czas rozmawiałam z mamą, poznawałam ją na nowo. Opowiadała mi o swoim dzieciństwie. Dowiedziałam się na przykład, że kiedyś, jak była trochę młodsza ode mnie wpadła do studni, na wsi u babci. Pół dnia wołała o pomoc i wreszcie "wyłowiła" ją moja prababcia. Miały mnóstwo śmiechu.
Rozmowę przerwał nam dzwonek do drzwi, najzwyklejsze "ding - dong". Za wrotami stała blondynka. Weszła, po czym pobiegłyśmy dobrać ubrania.
- Posłuchaj, znalazłam w domu śliczną sukienkę! I postanowiłam, że ją założysz! - cieszyła się jak małe dziecko, które dostało lizaka.
- A co z tobą?
- Znajdę coś u ciebie, ostatnio widziałam w twojej szafie śliczną sukieneczkę.
Podeszła do niej i otworzyła patrząc z przestrachem na bałagan w środku.
- Kobieto, czy ty tu w ogóle sprzątasz?
Odgarniała powoli poplątane ubrania. Nie było widać końca pozornie niewielkiej szafy.
- No ostatnio coś nie mam czasu - wymamrotałam.
- Widać kochana, widać.
Grzebałyśmy w niej parę minut. Nasze poszukiwania przeobraziły się w szaleńczą bitwę na poduszki i wszelkie ubranie oraz rzeczy leżące na podłodze były narzędziami "walki". Rzuciłam moją bluzką  w zdezorientowaną Mandy. Odskoczyła ze śmiechem. Ona również podniosła puszystą poduszeczkę, która od razu wylądowała na mojej twarzy. Kompletnie zapomniałyśmy jaki był nasz cel spotkania. Bawiłyśmy się w najlepsze. Rzucałyśmy się na siebie jak dwa małe szczeniaki bijące się o kość. Rzeczy latały, dosłownie, po całym pokoju. Wtedy do mego pokoju wkroczyła moja mama.
Podniosła rozrzucone ubrania i przełożyła je na łóżko. Postawiła na biurku ciasteczka i dwie szklanki herbaty. Leżałyśmy na podłodze nieruchomo wpatrzone w poczynania matki.
- A czy wy przypadkiem nie powinnyście być już gotowe na imprezę? - zapytała spokojnie.
Zerknęłyśmy synchronicznie na zegar stojący na komodzie. Było parę minut po dziewiętnastej. Już powinnyśmy się zbierać powoli do wyjścia, a my nawet nie byłyśmy ubrane.
Chwyciłam sukienkę od Mandy i pobiegłam do łazienki przebrać się. Ona w tym czasie wygrzebała strój dla siebie i zmieniła ciuchy w pokoju. Gdy byłyśmy ubrane zauważyłyśmy, że nasze włosy wyglądały jak byśmy wyczołgały się spod ciężarówki. Napiłyśmy się trochę ciepłej herbaty i zabrałyśmy się za fryzury.
Kosmyki włosów niesforne sterczały z różnych stron. W obecnej chwili wygrałybyśmy konkurs na największe straszydła. Sięgnęłam po szczotkę i rozczesywałam kołtuny. Blondynka usiłowała zrobić to samo grzebieniem. Zrobiłam sobie kłosa, a Mandy splotłam włosy w luźny warkocz.
W miarę szybko się uwinęłyśmy i nałożyłyśmy lekki makijaż. Obydwie nie lubimy nienaturalnych osób. Trzeba być sobą, a nie udawać kogoś innego.
- Wyglądasz olśniewająco! - podsumowała dziewczyna.
Miałam na sobie dopasowaną sukienkę w kolorze granatowym do połowy ud. Plecy miała odsłonięte, a rękawy były trzy-czwarte. Dobrałam także cienki, biały pasek. Założyłam srebrne kolczyki i w tym samym kolorze bransoletki.
- Ty o wiele lepiej! - zachwycałam się.
Jej drobną figurę okalała sukienka rozszerzana u dołu w kolorze purpurowym z krótkim rękawkiem. Wzięła też biały pasek z kokardą. Biżuteria była lekka i srebrna.
Wzięłyśmy torebki i płaszcze, zerkając przelotnie na zegarek zauważyłam, iż jest już za pięć dwudziesta. Z pewnością się spóźnimy!
Po kryjomu do torby wzięłam bluzę, legginsy i pantofelki. Przecież nie będę jechać do Ondina w sukience. W pośpiechu rzuciłam szybkie "cześć" mamie i wybiegłam z moją przyjaciółką z domu.
Stwierdziłyśmy, że zmarnujemy trochę kasy i pojedziemy taksówką, mój brat nie mógł nas podwieźć, ponieważ miał swoje sprawy i nie miałby kiedy.
W dwadzieścia minut później stałyśmy przed bramą okazałej willi Brandona. Z wielkim podziwem weszłam do środka. Wszyscy goście już tańczyli, inni pili drinki. Byłyśmy ostatnie. Głośna muzyka wywoływała lekki ból w mych wrażliwych i wyczulonych uszach. Ciągle mi huczało w głowie.
Wypatrzyłam w tłumie, stojących w dwóch oddzielnych miejscach Camerona i Olivera. Gdy mnie ujrzeli machali do mnie ręką bym przyszła. Nie wiedziałam do kogo iść, więc skierowałam się do Davida, Prue i Mandy. Moja przyjaciółka i chłopak razem rozmawiali, a z tego co widziałam blondyna razem z nim świetnie razem się dogadywali, może coś z tego będzie?
- Świetnie wyglądasz! - pochwaliłam Prue.
Prue to rudowłosa dziewczyna o zielonkawych, wiecznie szczęśliwych oczach. Była mojego wzrostu. Jej sukienka była w błękitnym kolorze, dodatki w białym i czerwonym.
- Nie tylko ja - mrugnęła porozumiewawczo.
- Ah, dziękuję, dziękuję, wiem, że wyglądam powalająco - śmiałam się.
- Jesteś najpiękniejsza o wielka pani - grała jak aktorka.
- Idziemy się napić? - zasugerowałam.
Skinęła głową. Podeszłyśmy do kuchni. Chciała mi zrobić drinka, ale ja akurat stronię od alkoholu. Poprosiłam o sok.
Prue odeszła po chwili do Brandona. Siedząc sama delektowałam się smakiem grejpfrutowego napoju. Wtedy podszedł do mnie Oli, ubrany w luźne dżinsy i koszulę. Spojrzał na mnie wymownie. Poszedł w kierunku drzwi. Bez słowa ruszyłam za nim, Cam od razu nas zobaczył i zaczął nas śledzić.
_________________________________
Wena częściowo wróciła, więc coś dla was nabazgrałam, cieszcie się i radujcie. xD
Miłego czytania
Jula ♥

Prośba ;3

Zrobicie coś dla mnie?
https://www.facebook.com/NoDobrzeNiechTakBedzie33
Świetna stronka! Mam nadzieję, że zostawicie lajki, liczę na was ;) Pomóżmy im dobić do końca roku do 50 tyś lajków!
Pozdrawiam,
Ola :*

Rose cz. 7

Rose cz. 7


    Kiedy Aron otworzył drzwi ogarnął mnie zachwyt. Ogromny salon, świetnie dobrane meble w kuchni, no i schody- drewniane i połyskujące.
-Nieźle mieszkasz...-powiedziałam ziewając-przepraszam.
-Dzięki... Rozgość się, usiądź na kanapie, a ja zaraz zrobię coś do picia. Kawę czy herbatę?-zapytał chłopak.
-Może być kawa-odparłam zmierzając w stronę kanapy.
-Ok, to poczekaj chwilę.-oznajmił Aron.
      Usiadłam na wygodnym meblu, bardzo mi się chciało spać. Położyłam się, po czym zasnęłam.

~~Oczami Arona~~
Wszedłem do salonu i zobaczyłem śpiącą na kanapie Rose. Nawet jak śpi jest piękna-pomyślałem. Odłożyłem kubek na stole i ruszyłem po koc.  Przykryłem dziewczynę, kucnąłem obok niej i położyłem swoją rękę na jej policzku. Pocałowałem ją w czoło, następnie poszedłem na górę się trochę odświeżyć. Umyłem się i wróciłem na dół. Poczułem dotyk na ramieniu, odwróciłem się i zobaczyłem Rose. Uśmiechnęła się do mnie, a ja do niej.

~~Oczami Rose~~
  
               Patrzyłam mu głęboko w oczy. Nasze twarze zaczęły się zbliżać. Pocałował mnie, a ja odwzajemniłam ten pocałunek. Niezwykle namiętny i magiczny- mój pierwszy. Po chwili odsunęłam się od chłopaka. Usiadłam prosto, spoglądając na niego wypowiedziałam słowa.
-Kocham Cię-uśmiechnęłam się.
-Ja ciebie bardziej, czekałem aż nastąpi ten dzień, w którym wszystko sobie powiemy i nie będziemy ukrywać tego co  do siebie czujemy...-odpowiedział chłopak.
-Bardzo się cieszę, ale muszę już lecieć sąsiedzie-rzekłam bardzo szczęśliwa.
-Może cię odprowadzę?-śmiejąc się zapytał chłopak.
-Haha, każdy powód jest dobry, ale myślę, że nic mi się nie stanie jak przejdę przez furtkę, zrobię trzy kroki i będę  w domciu...-odparłam.
-Ok, już tęsknię-jęknął  Aron.
-Ja też!-powiedziałam, a następnie ubrałam się i wyszłam z domu Arona.
     Po chwili byłam w mieszkaniu, otworzyłam drzwi i zobaczyłam moich rodziców siedzących w kuchni,  pijących kawę. Ogarnęła mnie jeszcze większa radość, ale moje szczęście nie trwało długo...
-Hej, czemu nie powiedzieliście, że dziś przyjeżdżacie? Nie wierzę, że to mówię, ale nawet nie wiecie jak się cieszę, że w końcu przyjechaliście! Bardzo za wami tęskniłam, nie wiecie co się tu  wydarzyło, gdy was nie było.-opowiadałam.
-Wiemy Rose i chcielibyśmy z tobą porozmawiać-rzekł ponurym głosem tata-Ken.
-Coś się stało...?-odrzekłam zagryzając wargę.
-Chodzi o to, że musimy wyjechać. Gdy nas nie ma ciągle dzieję się coś złego. Byłaś o krok od śmierci. Po prostu robimy to ze względu na twoje bezpieczeństwo, zrozum.-powiedziała mama-Clara.
-Ale...-jęknęłam ze łzami w oczach.
-Kochanie, martwimy się o ciebie...-dodał tata.
      Jak najszybciej chciałam pobiec do swojego pokoju, lecz pomyślałam, że lepiej będzie jak się przewietrzę, gdyż moje królestwo było zniszczone. Spojrzałam na rodziców z wyrzutem. Potem otworzyłam drzwi i wybiegłam z mieszkania. Łzy ciekły mi strugami, spoglądałam na dom Arona i swój. Wiele myśli plątało mi się po głowie. Nie wiedziałam co ze sobą zrobić. W końcu wpadłam na pomysł, że pójdę w miejsce gdzie zawsze bawiłam się kiedy byłam mała. Gdy dotarłam zobaczyłam wielką polanę pełną kwiatów, a na jej środku postawiona była huśtawka, na której się bujałam, za czasów dzieciństwa. Ale się tu zmieniło-pomyślałam. Położyłam się na trawie i zastanawiałam się nad tymi wszystkimi wydarzeniami. O tym niezwykłym pocałunku, ale i o tej okropnie dołującej, przygnębiającej decyzji rodziców. Rozumiem, że się o mnie troszczą, lecz tu jest moje życie tu się wychowałam i będę żyła w Sydney, aż do śmierci. Nigdzie się nie wyprowadzam, trudno. Tu jest mój chłopak Aron i moi przyja... No właśnie czy Andy i Caroline w ogóle żyją? Zadzwonię do Andy’ego- trajkotałam sama do siebie, jak powiedziałam tak zrobiłam, lecz nie usłyszałam głosu w słuchawce. Spojrzałam w niebo, wymyślałam sobie różne konstelacje gwiazd i dalej rozmyślałam. W pewnej chwili wstałam i ruszyłam w stronę domu, na szczęście jest ciepło.
-Wróciłam!-krzyknęłam wchodząc do mieszkania.
-Ken! Już wróciła, dziecko gdzieś ty była?!-spytała mnie mama.
-Tu i ówdzie-odrzekłam.-przemyślałam tą całą sytuację, rozumiem was. Martwicie się, jak każdy rodzic o swoje dziecko, lecz nigdzie nie jadę zostaję tu- w Sydney i nie zmienię zdania choćby nie wiem co!-tłumaczyłam podniesionym głosem matce.
-Wiemy, że to jest dla ciebie trudne, ale tak będzie lepiej dla nas wszystkich-odparła mama.
-Mam tu przyjaciół, tu się wychowałam i nie ruszam się stąd nawet na krok.-powiedziałam.
-Uhh, Rose, córciu, to dla twojego dobra...-ciągnęła dalej mama.
-Powtarzasz się mamo, a poza tym gdyby to było dla mojego dobra to byś tak nie nalegała z tym wyjazdem,  już ci mówiłam, nie będę powtarzać.
-Porozmawiamy jutro, jak emocje opadną.
-Yhym...-prychnęłam,  po czym zdenerwowana pobiegłam na górę.
     Wzięłam gorącą kąpiel z bąbelkami. Zrobiłam sobie czekoladę, wzięłam kocyk i włączyłam jakiś film w moim laptopie. Nagle zadzwonił telefon- to Andy.
-Tak?-zapytałam odbierając.
-Dzwoniłaś-odpowiedział chłopak z jakąś twardością w głosie.
-To prawda, ale to nic ważnego...-odrzekłam.
-Będziesz jutro w szkole?-zapytał Andy.
-Raczej tak, a czemu pytasz?-odpowiedziałam pytaniem na pytanie.
-Musimy porozmawiać-oznajmił chłopak.
-Spoko... To do jutra.-objaśniłam.
-Ta, do zobaczenia.-orzekł And.
__________________________________

Ojej, macie siódmą część wena powróciła na tą jedną część, mam nadzieję, że mnie niedługo coś olśni i pomysł powróci ;3 Miłego tygodnia, jutro poniedziałek, nieee !



piątek, 29 listopada 2013

Few days of break

Hey!

Mam dla was pewną wiadomość, a mianowicie, nie będę dodawać przez jakiś czas kolejnych części Cassey. Mam jakieś mini załamanie no i nie dam rady nic napisać. Eh... Życie jest brutalne, straszne i bolesne.
Niektórzy zrozumieją.
Nowa część może się pojawi za jakiś tydzień.
Dziękuję za uwagę i życzę wytrwałości w czekaniu.

Pozdrawiam z bólem
Jula ♥

środa, 27 listopada 2013

Zaczarowana Księżycem Cz. 11

Zaczarowana Księżycem Cz. 11

 

Prawdziwa miłość nie wyczerpuje się nigdy. Im więcej dajesz, tym więcej ci jej zostaje. Podobnie, gdy czerpiesz
z prawdziwej studni, im więcej z niej czerpiesz, tym staje się ona hojniejsza.

Antoine de Saint-Exupéry


Postanowiłam przespać resztę mojego pobytu w szpitalu. Jak powiedziałam, tak zrobiłam. Poznałam w stołówce pewną dziewczynę, która chorowała na raka. Mimo tego, że może niedługo umrzeć jest najbardziej pozytywnie nastawioną dziewczyną jaką znam! Nawet Mandy taka nie jest! nazywała się Angela. Miała ognisto czerwone włosy. Jest szczupła, niezbyt wysoka. Dochodziła mi do ramienia, a ja mam niecały metr 170. Bardzo polubiłam tą słodką wariatkę!

♣♣♣


Moje życie z matką, którą nie obchodzę, bratem, zawsze przy mnie, gotowym do poświęceń, przyjaciółką z darem rozśmieszania, dwoma chłopakami, którzy bardzo mnie lubią, a nawet może za bardzo, można by powiedzieć, że jest prawie idealne, gdyby nie mama. Mam przecież ich, tych którzy chcą dla mnie jak najlepiej, zastępują mi, zresztą bardzo potrzebną rodzicielkę. To jest cudowne, pomyślisz. Ale gdy dowiadujesz się o tym, że jesteś kimś innym niż się uważałaś przez całe życie, to potrafi zrujnować całe plany na przyszłość. Chciałam zostać kardiologiem, leczyłabym chorych ludzi odpłacając dobrem za to co mnie szczęśliwego spotkało mimo pewnych chwil przepełnionych bólem i smutkiem. Ale teraz się okazuję, że mam inne przeznaczenie. To wszystko wywróciło mi moje życie do góry nogami. Jest Cam, który być może oszukuję, o ile tego nie robi Oli, gdy tylko o tym myślę, głowa zaczyna mnie boleć, gdyż już wiem, że tak siedząc i zastanawiając się nad mym problemem nic nie uzyskam. Wiem, że muszę coś zrobić, tylko co? Dowiedzieć się czegoś, zabawić się w szpiega? Ale jest "ale". Kogo mam szpiegować? Może Camerona albo Olivera? Kogo najpierw? Tyle pytań i muszę sama na nie poznać odpowiedź.
Z mojego postrzępionego świata myśli wybudził mnie ordynarny szelest. Otworzyłam zamglone oczy. Przetarłam je powoli nie dowierzając temu co widzę. Nie mogłam w to uwierzyć! Skąd ona się tu wzięła? Przecież ona nie powinna wstawać! Powinna w szpitalu teraz leżeć! W jakim ja jestem w ogóle szpitalu? Może w tym samym co ona? Tyle skrajnych uczuć w jednej chwili!
- Mandy!  - wykrzyknęłam zachrypniętym głosem.
- Cas, wreszcie się obudziłaś! - usiadła na rogu mojego łóżka i lekko mnie przytuliła.
- No jak widać - uśmiechnęłam się, bo wcale nie spałam - A jak z tobą? Ciebie tak szybko wypuścili? - dziwiłam się.
- A co? Nie cieszysz się? - udała obrażoną.
- Oczywiście, że się nie cieszę, kto mógłby lubić taką wariatkę jak ty! - powstrzymywałam się od wybuchnięcia śmiechem.
- Wiedziałam, że mnie nie kochasz! - teatralnie płakała.
- Ja cię nie kocham! Ja cię bardzo kocham! - przyłączyłam się do teatrzyku, śmiałyśmy się jak opętane.
- A teraz na poważnie, lekarze stwierdzili, że jest już ze mną bardzo dobrze i nie ma sensu żebym dalej siedziała w szpitalu, więc mnie wypisali! A tak w ogóle słyszałam, ze mnie zdradzasz! - uradowana niemalże skakała na łóżku.
- Naprawdę się cieszę, jeszcze niedawno mówili, że jest źle. No troszeczkę podczas twojej nieobecności koło mnie razem z poznaną Angelą - wyszczerzyłam się promiennie.
- Ale jakiś cud sprawił, że wszystko jest w jak najlepszym porządku... Ah.. Wybaczę ci to! A tak w ogóle to co tam u Camerona? - mrugnęła do mnie wymownie.
- Nie masz swojego życia? - zapytałam zgryźliwie.
- Nie, nie mam, opowiadaj! - podekscytowana oczekiwała odpowiedzi.
- No co mam powiedzieć? Nie jesteśmy przecież razem. Ja i Cam jesteśmy przyjaciółmi. Co chcesz w ogóle wiedzieć? - lekko poddenerwowana przygryzłam wargę.
- No wszystko, co mnie ominęło, jak się tutaj znalazłaś i w ogóle - ekscytując się wyprostowała się.
- Co cię ominęło? Hmmmm... - w jednej chwili zapomniałam o tym co się działo - Była niezła akcja z naszymi pięknotkami,  Amy oczywiście wylała na mnie wiadro z wodą woźnej. A ja ją popchnęłam na ścianę i powiedziałam co myślę, była całkowicie oszołomiona i zdziwiona. Co jeszcze...? A wiesz, że Tom wrócił? Przyjechał do mnie na kilka dni! - opowiadałam.
- Uuu, kłótnia z Amy... Dałaś wreszcie popalić tej wredocie! Szkoda, że mnie tam nie było, skończyłaby w śmietniku - zaśmiała się złowieszczo - Naprawdę wrócił? Miał być za parę miesięcy! Ale zrobił ci niespodziankę, pewnie byłaś mega szczęśliwa! - cieszyła się razem ze mną.
- No oczywiście! Tylko i tak rzadko go widuję, ma swoje "sprawy" ze swoimi kuplami, nawet nie wiem jakie - zamyśliłam się.
- Dalej mi nie powiedziałaś jak się znalazłaś w tym obskurnym szpitalu - Mandy z odrazą spojrzała przelotnie na ściany, na których odłaziła farba.
- Szukałam Cama... Bo dzień wcześniej zemdlałam i ten wziął mnie do siebie do domu, przyszedł do nie go Oli. Na początku nie wiedziałam gdzie jestem. Gdy oglądałam pomieszczenia... Oli... mnie... pocałował -
- Ooooo, Oliver też się dołączył do gry - przerwała blondynka z błyskiem w oku.
- Daj mi skończyć... Jakiej w ogóle gry? - spytałam z irytacją - Trochę się pokłócili no i następnego dnia nie było ich w szkole i zaczęłam szukać Camerona no i napadł mnie jakiś facet - skończyłam ze zdenerwowaniem przypomniawszy sobie wydarzenia z ostatnich dni.
- Czekaj, facet? Brunet, wysoki, szczupły, jego rysy twarzy były ostre i w ogóle śmierdział tak jakoś... Nie wiem jak to by określić, śmierdział jak -
- Jak śmierdzący pies? - dokończyłam.
- Tak! Skąd wiesz? - zapytała z widocznym zainteresowaniem.
- Może to ta sama osoba? - pogrążyłam się w moich myślach.
A co jeżeli to jest ten sam mężczyzna? To wszystko nie ma sensu! Po co robił to wszystko Mandy, potem ją porzucił i mnie zaatakował. Nic z tego nie rozumiem. Ale jedno jest pewne. Muszę zacząć swoje własne śledztwo, ci od Cama mieli się tym zająć, ale jakoś nie widzę rezultatów...Chyba, że czegoś mi nie powiedział... Zacznę od Camerona, nie mogę mieć pewności czy on przypadkiem mnie nie oszukuję. Potem Oliver... Zobaczymy jakie skutki przyniesie mój obiecujący plan!
- Może... Ale po co by to robił? - dziewczyna podrapała się po głowie.
- Nie mam bladego pojęcia, może pomylił nas z jakimiś gwiazdami i chciał wymusić pieniądze? - zachichotałam, chciałam odseparować blondynę od tych strasznych przeżyć, żeby zapomniała, nie chcę, żeby się teraz dowiedziała o mnie prawdy.
Na razie nic nie może wiedzieć. Jeszcze narażę ją na jakieś kłopoty... Przyjdzie kiedyś na to czas.
- Możliwe! Wyglądamy przecież jak Miss Universe! - pokładałyśmy się ze śmiechu - Ale tak na poważnie, trzeba by dowiedzieć się coś niecoś o tym tajemniczym człowieku, chodźmy na policję, oni na pewno go znajdą, czemu, my głupie, wcześniej tego nie zrobiłyśmy? - walnęła się ręką w czoło.
- Może... Zobaczymy... Pomyślimy... Będziesz w przyszłym tygodniu w szkole? - próbowałam zmienić temat.
- Tak, raczej będę, skoro ze mną jest wszystko dobrze... Ale ciekawa jestem jakie ten ktoś miał motywy bym mógł nam to zrobić - drążyła uciążliwą dla mnie kwestie.
- Dobra, na razie się nie zamartwiaj -
Przerwała mi krótka melodyjka, zapewne do Mandy przyszedł jakiś sms.
- Cas! Już wiem co będziemy jutro robić! Dziś wieczorem impreza! Akurat masz wyjść za chwilę ze szpitala, więc zdążysz! - emocjonowała się.
Wspaniały zbawczy telefon dziewczyny pomógł mi i udało się zmienić temacik. Mówią, że jest coś takiego jak złośliwość rzeczy martwych, ale nie widzimy tego, że czasem mogą pomóc,
- Ale czy ja tak mogę od razu po wyjściu stąd? - martwiłam się sztucznie - Kto tak w ogóle ją organizuje?
Dziś w nocy miałam jechać z Olim do tajemniczego Ondina. Nie mogę przegapić takiej okazji! Przynajmniej bym się czegoś dowiedziała. Muszę się jakoś wykręcić.
- Jestem pewna na sto procent, że tak! Zaraz pójdziemy do ciebie i znajdziemy świetne stroje i zabalujemy! Może David wreszcie ze mną pogada! - planowała -  Będzie u Brandona, to on ją organizuję, zaprasza wszystkich z naszego liceum, oczywiście tych fajnych - zaśmiała się.
- Od kiedy ty lubisz Davida? Przecież jeszcze nie dawno byliście największymi wrogami - dziwiłam się.
- Nie opowiadałam ci? No tak, musiałam zapomnieć! Gdy ty byłaś zajęta i nie mogłaś mnie odwiedzić zgadnij kto mnie odwiedził, no kto? Oliver, David, Brandon, Janette i Prue. Z naciskiem na David!Od kiedy on mnie polubił też sama nie wiem, ale jakoś tak sobie uświadomiłam, ze go lubię trochę bardziej niż trochę - zarumieniła się.
- Czemu nic nie mówiłaś? Uuuuu będzie nowa para! - cieszyłam się.
- Ale nie jestem pewna czy nie jest z Janette - zasępiła się.
- Z nią? Wątpię, słyszałam, że jest zakochana w Brandonie - poprawiłam jej nastrój.
Doszłam do wniosku, że pójdę na imprezę. Najwyżej wykręcę się na początku bólem głowy czy coś i Mandy nie będzie zła, a ja zrobię to co sobie obiecałam. Spotkanie z Ondinem! Przekonam się co knują, czy to co mówią to prawda, czy też wierutne kłamstwo!
____________________________________________________
I oto nowa część ujrzała światło dzienne. Ta część może się zdawać z deka nudnawa, ale to dlatego, że jak już zdążyliście się dowiedzieć, w krótkiej notatce, wena mnie opuściła.
No cóż jest jak jest i nikt tego nie zmieni.
Pozdrawiam i życzę nie uśnięcia po tych wypocinach.
Julka

Człowiek użył swej inteligencji i wynalazł...głupotę.
Remy de Goumant

piątek, 22 listopada 2013

Zaczarowana Księżycem Cz. 10

Zaczarowana Księżycem Cz. 10

Oliver spojrzał na mnie. Chyba doskonale od początku wiedział o co w tym wszystkim chodzi... Ciekawa jestem co wie i w ogóle kim jest?
Po chwili Tom oznajmił nam, że się śpieszy i musi już iść. Jak powiedział, tak zrobił. Korzystając z tego, że byłam sama z Olim postanowiłam z nim szczerze pogadać o tym czy on cokolwiek wie.
- Oliver? - zaczęłam.
- Tak? - zapytał.
- No bo... Nie wiem jak to zacząć... - myślałam jak to powiedzieć.
- Chyba się domyślam o co chodzi - mrugnął do mnie porozumiewawczo.
- Myślimy o tym samym? - spytałam z uśmiechem.
- Zależy... To może ja zacznę. Pewnie dziwisz się, że wtedy tak zareagowałem - przerwał.
- No nie do końca, Cam cię trochę wkurzył, było to widać - odparłam.
- Bardziej mi chodzi o to, że tak szybko biegłem, jestem trochę silniejszy niż myślałaś... No i tak szybko pojawiłem się obok ciebie jak stało się to - wytłumaczył.
- No powiem ci, że bardzo nad tym myślałam - przyznałam.
- No to może czas odkryć wszystkie karty - pokazał białe zęby.
- No to słucham - spojrzałam na niego wymownie.
- Więc ja... Nie jestem tym kim się wydawałem - zaczął - Nie jestem człowiekiem, jestem...
- Jesteś wilkołakiem! - stwierdziłam podnosząc talerz z szafki.
- Nie, nie... - zaoponował - nie musisz się tak denerwować ani mnie bić - zaśmiał się.
- To kim? - poruszyłam się niespokojnie.
- Jestem wampirem - wydusił z siebie.
Nie miałam bladego pojęcia co mam powiedzieć. On też? W jaki sposób? Rodzony? Ugryziony? Czy może taki jak ja? Chciałam się go oto zapytać, ale nie wiedziałam jak zacząć.
- I wiem, że ty też nie jesteś człowiekiem - ściszył głos.
- To kim jestem? - zastanawiałam się co jeszcze się dowiem.
- Na razie pół wampirem, pół człowiekiem, nie zostałaś urodzona ani stworzona przez ugryzienie. jesteś Wybraną, która ma uratować bramę do Auglessi - wypowiedział jednym tchem.
- No prawda... Skąd wiesz? Ty jesteś rodzony? Ugryziony? Opowiedz mi - zalałam go lawiną pytań.
- Jestem wampirem ugryzionym... Stało się to jakieś parę miesięcy temu. A to wiem, bo jestem wysłannikiem i muszę wszystko wiedzieć - urwał.
- Jesteś wysłannikiem władcy Auglessi, Carlosa Le Carrie - dokończyłam.
- Carlos? Ten niedołężny królewicz? - zakpił.
- Jak tak możesz mówić! On pomaga Auglessi - ukazałam obrażoną minkę.
- Ja jestem od innego władcy, Odina Lience, Carlos tylko udaje i chce żebyś zrobiła coś czego możesz żałować. Wszystko jest ustawione, oni są wampirami, ale chcą zaszkodzić naszemu światu.  Kamienie trzeba ułożyć w odpowiedniej kolejności na bramie. Trzeba to zrobić według starożytnej zasady, wiersza naszych przodków, Asinów, tak się nazywa to zgrupowanie. On zaś chce to ułożyć według swego wzoru. Nie wiem po co i jakiego wzoru. Ale się dowiem! Takie jest moje zadanie, a także mam ciebie pilnować by Cameron nie ubiegł nas i nie kazał ci razem z Carlosem zrobić czegoś złego - skończył.
- Super! Kolejna niańka... A tak w ogóle to czemu mi to mówisz i dlaczego niby mam ci wierzyć? - zapytałam zdziwiona.
- Wiedziałam, że będziesz miała wątpliwości, więc jutro w nocy zamiast twoich zaczynających się nocnych zajęć w Akademii Le Carriego pojedziesz ze mną do Odina - zawyrokował.
- A skąd wiesz, że pojadę? Nie wierzę ci! - wykrzyknęłam.
- Jak pojedziesz to się przekonasz... Zresztą jak myślisz czemu dziś nie było Camerona? Ja tam myślę, że pojechał do Carlosa by powiedzieć, że ja się wtrąciłem, wtedy u niego w domu. Jestem tego pewien - rzekł pewny siebie.
- Mów co chcesz. Może... Musiał coś zrobić... No... - nie wiedziałam co powiedzieć, może rzeczywiście tak jest.
- Widzisz? Sama nie wiesz co powiedzieć. Kochaniutka, ja już muszę iść, trzymaj się i przemyśl to. Wiedz, że to on kłamie. O prawdziwości tych słów dowiesz się jutro w nocy, jak wyjdziesz ze szpitala - wyszczerzył się i dał mi buziaka w policzek.
Zostawił mnie samą z mnóstwem rzeczy do przemyślenia. Podniosłam szklankę z wodą i napiłam się trochę przezroczystej cieczy. Trochę zaschło mi w gardle od tej rozmowy.
Wtedy nieoczekiwanie wbiegł do pokoju Cam. Usiadł obok mnie na łóżku szpitalnym. Co on tu robił?
- Cameron, ja do ciebie dzwonie, nie wiem co się dzieje, martwię się, a ty? Nic, kompletnie nic nie mówisz! - krzyczałam zła.
- Cassey, wszystko ci wyjaśnię! Nie wiesz w to co powiedział ten idiota! On kłamie, chce żebyś go posłuchała, on współpracuje z wilkołakami! A ten co cię napadł to jeden z wysłanników Odina dawnego króla, który został zniesiony za oszustwa! Stwierdził teraz, że się nie uda przemocą to  kazał Oliverowi przekonać cię byś zrobiła to co każe Odine poprzez zaprzyjaźnienie się z tobą. - mówił emocjonując się.
- Ty znowu czytałeś w myślach? Przez przypadek? - zapytałam ironicznie.
- Mówiłem, że robię to w razie konieczności - próbował się uśmiechnąć.
- I tak pojadę z nim jutro w nocy. Zobaczę co knuje, jeżeli to kłamstwo - zdecydowałam.
- Nie! Jeżeli już masz jechać to pozwól mi za wami jechać! A co jeżeli coś ci zrobią? - rzekł troskliwie ze smutkiem w głosie.
Patrzył na mnie z ogromnym smutkiem, żalem i ogromnym zdenerwowaniem. Wiem, że pojadę, to na sto procent! Ale czy zgodzić się na śledzenie?
- No dobra... - rzekłam zrezygnowana.
- Pomimo jego gierek jeszcze trzeźwo myślisz - wyszczerzył się w złośliwym uśmieszku.
- A ty pomimo tej sytuacji i tak żartujesz, a tak w ogóle gdzie ty byłeś? - zerknęłam na niego przelotnie.
- Pamiętasz jak Carlos mówił, że ma dla mnie misje? - zaczął ujawniać rąbek tajemnicy.
- Tak, tak pamiętam to - stwierdziłam.
- To miałem zadanie do wykonania - wyjawił.
- A powiesz swojej kochanej Cassey co to za zadanko? - zrobiłam słodką minkę.
- No dobrze, dla ciebie wszystko brzydalu - uśmiechnął się pokazując śliczne dołeczki - musiałem sprawdzić co knuje Odine - rzekł.
- I co knuje? - przysunęłam się do niego.
- Tajemnica, na razie nie mogę nic więcej zdradzić - rozłożył ręce w obronnym geście - proszę, nie bij mnie!
- Ja cię już zabije! - sarkastycznie krzyknęłam wybuchając śmiechem.
- No nic nie powiem - powiedział.
- A za całuska? - pokazałam ząbki.
- Oooo, a co to za zmiana, od kiedy chcesz mnie całować? - zaczął się ze mną droczyć.
- A, żeby wiedzieć wszystko zrobię - przytuliłam go.
- Niezła propozycja, ale niestety nic nie zdradzę, a teraz lecę, bo czeka na mnie wytwórnia pysznej krwi - oblizał wargi.
- Fuuuuuuu - uderzyłam go w ramie - do kogo ja się przytulam! - krzyknęłam.
- Kiedyś będziesz ją uwielbiać - mrugnął do mnie okiem po czym wyszedł.
Ta sytuacja coraz bardziej mnie zaskakuje. Mandy w szpitalu, napad, Oli wampirem, Carlos, Odine, no i komu teraz wierzyć? Cam czy Oli? To się nazywa bardzo trudna decyzja!
Postanowiłam przespać resztę mojego pobytu w szpitalu. Jak powiedziałam, tak zrobiłam. Poznałam w stołówce pewną dziewczynę, która chorowała na raka. Mimo tego, że może niedługo umrzeć jest najbardziej pozytywnie nastawioną dziewczyną jaką znam! Nawet Mandy taka nie jest! nazywała się Angela. Miała ognisto czerwone włosy. Jest szczupła, niezbyt wysoka. Dochodziła mi do ramienia, a ja mam niecały metr 176. Bardzo polubiłam tą słodką wariatkę!
______________________________________
No i mamy dziesiątkę! Jak wrażenia?
I proszę was jeśli znacie kogoś kto lubi czytać opowiadania polećcie tego bloga takiej osóbce. Mam nadziej, że przypadnie do gustu także innym to opowiadanko.
Dziękuję za poświęconą mi uwagę ;p
Julkaa ♥♥♥

czwartek, 21 listopada 2013

Zaczarowana Księżycem Cz. 9

Zaczarowana Księżycem Cz. 9

Zanim będziecie czytać trochę po przynudzam. Doszłam do wniosu, że niech będzie napiszę parę części. Choćby po to, żebyście zobaczyli co się stanie z Cas... Zresztą to strata tych co nie czytają xDD
Miłegoo ;*
___________________________
Po paru sekundach ujrzałam gmach liceum. Weszłam do środka. O dziwo się nie spóźniłam. Poszłam na lekcję. Najpierw był w - f , potem geografia, język polski, angielski, matematyka, biologia i chemia. Na żadnej z tych lekcji nie spotkałam ani Camerona, ani Olivera. Intuicja mówiła mi, że dzieje się tu coś bardzo złego. Postanowiłam ich poszukać.
Pomyślałam, że wpadnę do wampira. On powinien być w swojej willi. A jeżeli go nie będzie pojadę do domu Olivera.
Podążałam niezbyt mi znanymi uliczkami. Korzystając z pamięci próbowałam odtworzyć drogę do domu Camerona. Było wtedy bardzo ciemno jak Cam mnie odwoził, więc niewiele pamiętam.
Mijałam puste uliczki, które przyprawiały mnie o dreszcze. Było tam wielu bezdomnych. Bałam się, że mogą mi zrobić coś złego. Mimowolnie przyśpieszyłam kroku. Czułam, że ktoś mnie śledzi, obserwuje. Nawet się nie obejrzałam kiedy poczułam wiatr we włosach i nie zważając na to czy ktoś mnie zauważy pobiegłam. Włosy smagały mnie po zaróżowionych policzkach. Uczucie to dalej nie mijało. Domyśliłam się, że już nie wiem gdzie jestem. Nieznajomymi ścieżkami błądziłam po mieście.
Czyjeś ręce złapały mnie w pasie. Zamknęły usta i uniosły w górę. Zaczęłam się wyrywać. Kopałam nogami i waliłam rękami gdzie popadnie. Ów osobnik był bardzo umięśniony. Ciągnął mnie w stronę małej, zrujnowanej kamieniczki. Wtargnął do środka z ogromną siłą. Postawił mnie przed sobą i mocno kopnął w brzuch. Skuliłam się jęcząc z bólu. Popchnął mnie w kąt, uderzyłam ręką w ścianę. Szkło leżące na parapecie zleciało i okaleczyło moją twarz brudząc moją kurtkę karmazynową cieczą. Leżałam zszokowana trzymając się za obolałe ramie.
- Gadaj! Gdzie to jest! - wykrzykiwał bandyta.
Był to mężczyzna, brunet, na oko w średnim wieku. Miał ostre rysy twarzy. Był szczupły i w miarę wysoki. Zgaduję iż on był wilkołakiem. Śmierdziało od niego psem i czymś zdechłym... Nie chcę wiedzieć co to było.
- Ale... Ale o co chodzi? - wychrypiałam załamującym się głosem.
- Ty już wiesz! Mów! Jak nie powiesz, twój brat... On nie wróci, nigdy! - wrzeszczał złowrogo.
- Ja nie wiem o co ci chodzi! Wara od mojego brata! - wykrzyknęłam.
- Zrobię co będzie mi się podobało. Kamienie! Gdzie one są pytam się? - zapytał łagodniej.
- Ja nie mam bladego pojęcia - odpowiedziałam szczerze.
- Łżesz! Ty wiesz gdzie one są! - krzyknął podnosząc kamień, który po chwili z wielkim impetem wylądował na mojej nodze rozcinając cienki materiał legginsów i skórę.
- Ja nie kłamię - powiedziałam sycząc z bólu.
- Masz trzy dni, do niedzieli, do godziny dwudziestej. Pod wycieraczką przed twoim domem zostaw instrukcję. Inaczej stracisz ukochanego braciszka - zawyrokował mężczyzna.
Po tych słowach wybiegł z pomieszczenia. Zadrżałam, siedziałam tu sama. Zraniona. Traciłam krew. Rana na policzku piekła niemiłosiernie, a stróżki krwi skapywały na moje ubranie. Cała byłam posiniaczona. Nie wspominając już o rozcięciu na nodze. Powoli wstałam. Chwiejnymi i niezdarnymi krokami wyszłam z kamienicy. Ledwo przeszłam parę kroków. Potknęłam się. Wszystko mnie bolało. Wyciągnęłam drżącą ręką telefon. Zadzwoniłam po raz wtóry do Camerona. Mogłam zadzwonić do brata by mi pomógł, ale zadawał by zbyt dużo pytań.
Nie odbierał, spodziewałam się tego. Po chwili myślenia wykręciłam numer braciszka. Sytuacja się powtórzyła. Zostałam sama... Chyba, że... Po chwili siedziałam czekając aż odbierze Oliver. Tym razem miałam szczęście.
- Halo? - rzekł głos w słuchawce.
- Oli, proszę cię przyjdź do mnie, jestem przy kamienicy... Przy ulicy... - przerwałam szukając jakiegoś drogowskazu - Londyńskiej, ja nie dam rady sama wrócić... Nie wiem gdzie ja jestem... - wydusiłam z siebie.
- Coś się stało? - spytał zaniepokojony.
- Chodź - wysapałam.
Telefon wyślizgnął mi się z ręki. Ręce i nogi odmówiły mi współpracy. Leżałam w dziwnym stanie. Nie mogłam się poruszyć, ale miałam wszystkiego świadomość.
- Halo? Cassey? Jesteś?! Idę do ciebie! - mówił głos z komórki.
Czekałam. Nie wiem ile, gdyż straciłam rachubę czasu, a że było lato to było całkiem widno, ale wokoło pusto. Oprócz mnie nie było żadnej żywej duszy. Patrzyłam się bezmyślnie w równoległą ścianę.
Usłyszałam być może zbawienne kroki. Nadszedł Oliver. Gdy mnie zobaczył w jego oczach ujrzałam przerażenie i niepokój. Wyjął nerwowo telefon i zadzwonił, chyba po pogotowie.
- Cas? Widzisz mnie? Słyszysz? - mówił.
- Ja... Tu... - tylko tyle zdołałam z siebie wykrztusić.
Usiadł obok nie i lekko przytulił. Syknęłam z bólu. Dalej bolało mnie całe ciało. Oliver chyba wiedział, że nie chce rozmawiać o tym co się stało i po prostu nie dałabym rady. Milczał razem ze mną. Nie wiele minęło gdy nadjechała karetka.
Wciągnęli mnie na nosze i wsadzili do ambulansu. Pozwolili chłopakowi wejść do środka. zadawali mu pytania, co się wydarzyło. On oczywiście nic nie wiedział. A ja byłam w dołku. Co ja mam niby powiedzieć? Tajemniczy zbir każe mi dać instrukcje gdzie są święte kamienie od bramy do świata wampirów, a ten facet to zapewne wilkołak? Uznają mnie za wariatkę i wyślą do psychiatryka... Nie chciałam tak skończyć. Zapominając o bólu rozmyślałam gorączkowo.
Zanim się obejrzałam leżałam na ,łóżku szpitalnym. Czułam się lepiej. Ale bałam się co zrobię. W końcu usnęłam.
Nie wiem jak długo spałam. Ból zniknął, siniaki zniknęły, a rany prawie zasklepiły, widziałam wyraźnie. Akurat stała obok mnie lekarka więc spytałam:
- Czy ze mną jest wszystko dobrze? - wykrztusiłam.
- Jak na to co się stało to bardzo dobrze. Nie widziałam, żeby jakikolwiek człowiek tak szybko po czymś takim doszedł do siebie - rzekła promiennie.
- To dobrze - powiedziałam, nie byłam człowiekiem, a pół wampirem, więc nie dziwne - a kiedy wyjdę stąd? - spytałam.
- Pewnie jutro popołudniu, musisz zostać na obserwacji - odparła i wyszła z pokoju.
Dopiero wtedy zauważyłam, że obok, na fotelach siedział Oliver i mój brat. Camerona nie było. Poczułam ukłucie żalu i smutku. Co się z nim dzieje? Gdzie on zniknął? Nie odbiera, może coś mu się złego przydarzyło? Do głowy przychodziły mi same czarne myśli.
- Jak się czujesz siostra? - wyrwał mnie z zamyślenia Tom.
- Jest ok - wychrypiałam.
- A co się w ogóle stało? I czemu nic nie powiedziałaś, że idziesz gdzieś po lekcjach? Zawiózłbym cię - mówił.
- Nie chciałam ci zawracać głowy, wiem, że tu przyjechałeś na parę dni i myślałam, że będziesz zajęty... - urwałam na chwilę - Przy okazji trochę zabłądziłam w drodze do domu Camerona - tu Oli się skrzywił -  A co do tego co się stało... To jakiś facet mnie napadł... Pobił mnie i teraz widzicie - powiedziałam.
- Ah... Siostrzyczko moja, pewnie, że bym się denerwował, że nie chce mi się, ale gdybym wiedział, że nie do końca wiesz gdzie to jest to byś tu nie leżała. Trzeba znaleźć tego typa! - rzekł poddenerwowany.
- Tak, pomogę ci Tom, znajdziemy go i się odwdzięczymy - zawtórował mu Oliver.
- Nic z tego chłopaki, nie trzeba, no stało się, ale co jeżeli on jest.... yyy.... inny? Silniejszy i w ogóle? - przerwałam.
- Co masz na myśli? - spytał Tom.
Oliver spojrzał na mnie. Chyba doskonale od początku wiedział o co w tym wszystkim chodzi... Ciekawa jestem co wie i w ogóle kim jest?
Po chwili Tom oznajmił nam, że się śpieszy i musi już iść. Jak powiedział, tak zrobił. Korzystając z tego, że byłam sama z Olim postanowiłam z nim szczerze pogadać o tym czy on cokolwiek wie.
_____________________________
No trzymajcie tą część, spodobała wam się chociaż?
Julka
 

środa, 20 listopada 2013

The End

Witajcie po trochę długiej przerwie ;d
Razem z Julą uzgodniłyśmy, że zawieszamy bloga. Kompletnie nikt tego nie czyta oprócz naszych przyjaciół, których namawiałyśmy. Na niektórych blogach nie mogłam się doprosić o rewanż i to,  żeby zostawić komentarz. Zawieszamy go na czas nieokreślony. Może tu powrócimy, a może nie. Jeżeli nie podobają się wam te opowiadania to przecież mogliście napisać ;c
To jest wasza ostatnia szansa by pokazać, że wam zależy.
Żegnajcie być może na zawsze
Pełne żalu i smutku
Ola i Jula

piątek, 15 listopada 2013

Happy Day

Witajcie kochani :*
Od razu mówię, że kolejna część Cassey pojawi się dopiero w niedziele lub później, prędzej pojawi się w przyszłym tygodniu. Nie będę miała kompletnie czasu w ten weekend. Muszę zrobić parę prezentacji i trzeba w końcu przeczytać lekturę. Tematy z lekcji na kartkówki też same się nie nauczą. Zresztą zasmucę pewnie tylko jedną osobę, gdyż tylko ona komentuje i daje o sobie znać, że czyta te wypociny... Może sobie to odpuszczę? Nie wiem, zobaczymy. Spowodowane jest to także tym, że dowiedziałam się, że dostałam dwie wejściówki na The voice of Poland i nie mogę tego przegapić! Więc nie za szybko to napisze... A tak w ogóle macie swoich faworytów w voice?
Z chęcią poczytam ;p Podawajcie linki także do swoich blogów,  z chęcią poczytam wasze opowiadania, a także inne rzeczy.
Pozdrawiam
Jula ♥.♥

czwartek, 14 listopada 2013

Rose cz. 6

Rose cz. 6

    
     Niestety, ten koszmarny dzień się nie skończył. Przez jakiś czas  nie mogłam usnąć. Kiedy już moje powieki zaczęły opadać i stawały się coraz cięższe usłyszałam ogromny huk gdzieś na dole. Na wszelki wypadek w szufladzie miałam gaz pieprzowy. Wyjełam go, zeszłam z łóżka i bardzo cicho wsunęłam się pod nie. Strasznie się bałam, serce waliło mi coraz szybciej. Nagle usłyszałam, że ktoś otwiera drzwi do mojego pokoju, przed moimi oczami pojawiły się czarne glany. Złodziej nachylił się, a ja wykorzystałam tą sytuację i psiknęłam temu kolesiowi gazem pieprzowym prosto w twarz. Krzyczał i kręcił się po całym moim pokoju. W końcu poleciał na szafę i ta, z całą swoją zawartością przewróciła się na niego. Wypełzłam spod łóżka i pobiegłam szybko na dół. Otworzyłam okno w salonie, wyszłam przez nie i wpadłam w jakąś dziurę, zapewne pies ją wykopał. Wtedy zobaczyłam biegnącą w moją stronę postać. Okazało się, że to Aron.
-Aron! W moim domu ktoś jest! Zdążyłam uciec, ale nie wiem czy on zaraz tu nie wyjdzie!-tłumaczyłam zestresowana.
-Spokojnie zaraz się tym zajmę. Twoja noga. Zostań tu-powiedział odważnym głosem chłopak.
-Aron, nie idź tam!-krzyczałam, by zatrzymać przyjaciela.-To niebezpieczne.
-Muszę tam iść... Zaraz wrócę, zostań.-odpowiedział.
-Ale...-nie zdążyłam odpowiedzieć, bo Aron mi przerwał.
-Cicho-powiedział, po czym zniknął gdzieś w moim domu.
      Pomimo, iż noga mnie bolała weszłam na czworaka do domu. potem na schody, wzdychnęłam, przełknęłam ślinę i ruszyłam dalej. Usłyszałam strzał, skamieniałam, położyłam się na schodach i zaczęłam płakać. Chwilę potem uświadomiłam sobie, że muszę być dzielna. Wstałam i kulejąc doszłam do pokoju, tam zobaczyłam leżącego na podłodze Arona. Potem napastnik zbliżał się do mnie, spojrzałam na niego z taką złością, że najchętniej wydłubałabym mu oczy. Na moje szczęście oglądałam kiedyś z tatą boks i przypomniała mi się jedna z rund, w której zawodnik wygrał poprzez nokaut. W moim przypadku to było troszeczkę nie możliwe, chociażby ze względu na to, że jestem dziewczyną. Zacisnęłam ręce w pięści i uniosłam jedną z nich do góry. Kiedy ten gostek złapał mnie za nadgarstek kopnęłam go ile miałam siły w brzuch. Puścił moją rękę, a ja wleciałam do pokoju i  zamknęłam drzwi na klucz.
-Aron, powiedz coś, Aron!-krzyczałam do chłopaka, szarpiąc go.-Aron błagam cię, nie rób mi tego, proszę obudź się!
   W tym momencie jego oczy zaczęły się otwierać, a z jego ust wydobyły się słowa:- Kocham cię. Znowu zaczęłam płakać, tym razem ze szczęścia, lecz to długo nie potrwało. Napastnik dobijał się powoli do drzwi.
-Rose schowaj się. Zaufaj mi-powiedział.
-Uważaj, błagam cię-odrzekłam.
     Nim tylko drzwi się otworzyły zobaczyłam jak Aron wyjmuje ze swojej kieszeni broń i od razu strzela do włamywacza. Ten dostaje kilka strzałów w głowę i zlatuje przez obręcz na dół. Potem do mojego domu weszła policja. Wlecieli z pistoletami na górę i  zakuli nas w kajdanki.
-Panowie to nieporozumienie. Działaliśmy w samoobronie.-tłumaczył Aron.
-Zabierzemy was na komisariat, tam nam wszystko wytłumaczycie.-odrzekł policjant.
-Zrozumcie nas to nie my, to on nas zaatakował, broniliśmy się.-dodałam.
-Idziemy-powiedział ignorując mnie funkcjonariusz policji.
      Policjanci zaprowadzili nas do auta i odjechaliśmy. Droga strasznie mi się dłużyła. Wreszcie dojechaliśmy na komisariat. Na początku przesłuchiwali Arona, wszedł do jakiegoś pomieszczenia, razem z policjantem. Po krótkim czasie wyszedł i do pokoiku wzięto mnie.
-Co się dziś wydarzyło w twoim domu?-zapytał funkcjonariusz.
-To tak. Spałam sobie i nagle usłyszałam huk i schowałam się pod łóżko, miałam gaz pieprzowy. Psiknęłam w napastnika tym gazem, potem pobiegłam na dół, wyszłam z domu i zobaczyłam jak biegnie tu mój kolega, wszedł do mieszkania. Wystraszyłam się i poszłam za przyjacielem. Usłyszałam strzał i  sama wkroczyłam do akcji, kopnęłam bandytę w brzuch. Wbiegłam do pokoju zamknęłam drzwi, a potem ten facet chciał nas zabić, lecz kula wyleciała drugą stroną i sam się zabił, a następnie przeleciał przez obręcz i zleciał na dół.-kłamałam broniąc Arona i siebie.
-Na pewno tak było, bo ja ci nie wierzę-podejrzanie spoglądając na mnie powiedział policjant.
-Tak-odparłam
            Policjant spojrzał na mnie z poirytowaniem, a ja na niego obojętnie. Po chwili dodał:
-My i tak do wszystkiego dojdziemy, zobaczysz, a za fałszywe składanie zeznań grozi odpowiedzialność karna-zagroził mi policjant.
-Ja już wszystko Panu powiedziałam-odrzekłam lajtowo.
     Funkcjonariusz wyprowadził mnie i powiedział:
-Mamy dla Was celę dzieciaki, poczekacie aż wasi rodzice przyjadą a wtedy normalnie porozmawiamy.
      Policjant zaprowadził nas do ponurego, brudnego miejsca-więzienia. Stróż prawa zamknął nas w jednej z cel.
-Ale moi rodzice są za granicą w delegacji-rzekłam.
-To muszą przyjechać, jeżeli chcesz być wolna- odrzekł policjant.-A ty co tak siedzisz?-mówiąc spoglądał na Arona.
-Nie mam rodziców.-oznajmił Aron.
-Rodzeństwo?-zapytał funkcjonariusz.
-Nie-odparł chłopak.
-Dziadkowie? Inni opiekunowie?-ciągnął dalej stróż prawa.
-Nie, nie mam nikogo!-krzyknął wkurzony Aron.
-Ile masz lat chłopcze?-spytał policjant.
-17, ale wypuścili mnie z domu dziecka, bo uznali, że jestem odpowiedzialny i dam sobie radę, mam pracę.-wytłumaczył Aron.
-Tak, czy tak nie jesteś pełnoletni, więc powinieneś mieć opiekuna, albo zastępczą rodzinę.-odrzekł policjant.
-Mam Panu pokazać gdzie pracuję?-spytał Aron.
-No pokaż...-powiedział znudzony funkcjonariusz.
-Pokaże, ale możemy iść do innego pomieszczenia, tam gdzie została moja kurtka, w niej mam wszystkie dokumenty.-oznajmił Aron.
-Dobrze, no to chodźmy, ty zostajesz-policjant zwrócił się do mnie.
-Tak wiem zostaję-odparłam poirytowana.
      Dosyć długo ich nie było. Siedziałam, rozglądałam się po całym pomieszczeniu, w którym przebywałam. Kraty, kraty wszędzie-pomyślałam. Z tych nudów zdrzemnęłam się i oczywiście obudził mnie Aron.
-Hej, śpioszku, wstawaj jesteśmy wolni. Ze względu na to, że w twoim domu jest małe zamieszanie... Mogłabyś przenocować u mnie, jeśli chcesz-zaproponował mi chłopak.
-Nie wiem, ale masz racje w moim domu pewnie ci wszyscy policjanci badają odciski paalców itd.-powiedziałam.-Dzięki za propozycję, ale może pójdę do Jamesa...-rzekłam.
-Spoko, pamiętaj, że jesteś u mnie mile widziana.-uśmiechnął się Aron ukazując swoje dołeczki.
-Dziękuję, że mnie znowu uratowałeś... Powiedz mi jak ja mam ci się odwdzięczyć?-powiedziałam.
-Ty już mi się odwdzięczyłaś... Kiedy cię poznałem zmieniłem się, na lepsze. Niedawno byłem bardzo gderliwy, kapryśny i zamknięty w sobie. Jak dowiedziałem się, że moi rodzice nie żyją jeszcze bardziej się załamałem. W końcu wkurzyłem się na te całe opiekunki w tym domu dziecka, więc uciekłem. Podobno nawet mnie nie szukały...-opowiadał Aron.
-Czekaj... Nie mogłabym wyobrazić sobie ciebie kapryśnego i gderliwego. Przecież tętnisz taką enerigią, że nawet nie przeszło mi to przez myśl. Poza tym często się uśmiechasz i wyglądasz na szczęśliwego... Współczuję ci z całego serca, z powodu twoich rodziców...-mówiłam ze współczuciem.
-Serio? To przynajmniej wiesz jaki kiedyś byłem.-odpowiedział.-No chodź już...-rzekł Aron.
     Podniosłam się i razem ruszyliśmy w stronę wyjścia. Jak wyszliśmy z więzienia zaczęło się rozjaśniać. Nastał dzień, Słońce nieźle dawało po oczach, robiło się coraz cieplej. Szliśmy przed siebie i wreszcie doszliśmy pod dom Arona.
-Naprawdę nie wolisz zostać dziś u mnie?-nalegał chłopak.
-Poczekaj zadzwonię do Jamesa. Muszę trochę wyluzować po tym co się stało dziś w nocy...<dzwoni do brata> Uhh, nie odbiera. Okej zostanę u ciebie... Ale mam nadzieję, że nie będę sprawiała kłopotu?-zapytałam.
-Ty?! Kłopot?! Błagam cię, to zapraszam-to mówiąc chłopak otwierał drzwi do swojego mieszkania.
                   Kolejna część mam nadzieję, że ktoś to w ogóle to czyta... 
Pozdrawiam, następny element prędko się nie pojawi.




środa, 13 listopada 2013

Zaczarowana Księżycem Cz. 8

Zaczarowana Księżycem Cz. 8

Ciężko oddychając powoli odzyskiwałam świadomość. Ciągle czułam tępy ból w okolicach skroni. Bolało niemiłosiernie, myślałam, że zaraz głowa mi wybuchnie. Co parę sekund przechodziły po mnie mrożące krew w żyłach dreszcze. Wolno i  z trudem otworzyłam zamglone oczy.
Leżałam w biało - brązowym pomieszczeniu. Było tam wielkie łoże z baldachimem, na którym leżałam, dwie nieskazitelnie czyste szafki nocne, i ogromna szafa. Wnętrze było puste, jakby nikt tu nie mieszkał. Za oknem roztaczał się krajobraz lasu, widziałam stąd wszystko, mój dom, liceum i park. Ktoś tu miał niezłą miejscówkę. Tylko jak ja się tu znalazłam?
Powoli wstałam i zaczęłam oglądać wszystkie rzeczy w tym miejscu. Niezwykle zaintrygował mnie obraz. Przedstawiał puszystego wilka, pewnie to był wilkołak, goniącego kobietę. Przypuszczam, że była wampirem. Sceneria przedstawiała ciemny las, a w oddali był ogromny zamek.
Studiowanie obrazu przerwał mi głuchy odgłos. Podskoczyłam z przerażeniem. Zaczęłam się skradać do wyjścia z pokoju. Stawiałam ostrożne kroki by nikt mnie nie usłyszał.
Bum!
Znowu coś mocno walnęło. Byłam już przy schodach na dół. Położyłam rękę na zimnej poręczy. Stanęłam na mięciutkiej wykładzinie na schodach i po cichutku zeszłam na dół.
Bam!
Spadło coś aż się zlękłam. Wymknął się z moich ust przeszywający pisk. Skarciłam się w myślach, teraz to na pewno ten tajemniczy ktoś mnie usłyszał i mnie zdemaskuje. Powoli stawiając ciche kroki doszłam do wejścia do kuchni. Stanęłam przy ścianie i lekko się wychyliłam. Nie zdążyłam nawet nic powiedzieć kiedy tajemniczy osobnik złapał mnie od tyłu. Zakrył mi usta i co mnie bardzo zdziwiło, przytulił do siebie. Poczułam ciepło emanujące od niego, tak to musiał zdecydowanie być facet, jego umięśnione ramiona otuliły mnie. Odwrócił mnie do siebie i zobaczyłam Olivera. Byłam przekonana, że to będzie Cameron. Odepchnęłam go od siebie.
- Cas, co jest? - zapytał zdziwiony moją reakcją.
- Ja nie... - wydukałam jeszcze nieświadoma co się stało.
- Ah, to on wygrywa, co? - spytał smętnie.
- Na to wygląda - powiedziałam zmieszana.
- Pamiętaj, że i tak nie odpuszczę - rzekł z krzywym uśmieszkiem.
Byłam kiedyś bardzo zakochana w Oliverze i chyba to zauważył. Ale było, minęło. On się mną kompletnie nie interesował, więc odpuściłam. Wtedy pojawił się Cam.
Nagle przyciągnął mnie do siebie i pocałował natarczywie w usta. Próbowałam się oderwać, ale był silny, zbyt silny jak na człowieka. Wtedy jednak odwzajemniłam pocałunek. Poczułam się tak dobrze jak przy Cameronie. Ale czułam się teraz jakbym go zdradzała, chociaż nie jest ustalone, że jesteśmy razem, to jednak... Zatraciłam się w pocałunku. Czułam się teraz potrzebna. Rzadko dowiaduje się że ktokolwiek mnie pokochał. Nie jestem przecież specjalnie ładna, jest wiele ładniejszych dziewczyn.
- Ekhm... - odchrząknął znany mi głos.
Zmieszana próbowałam wyswobodzić się z objęć chłopaka, zaczęłam szarpać go za koszule i drapać paznokciami. Puścił mnie. Zdyszana i zaskoczona odskoczyłam do Camerona i stanęłam obok niego.
- Co wy...? - zapytał Cam.
- Cameron, ja... To on mnie pocałował! Próbowałam się oderwać... - tłumaczyłam się.
- Zadowolony jesteś z siebie? Miałeś czekać na nią w salonie, skoro tu przylazłeś, a ja poszedłem tylko po picie, a ty już coś takiego robisz? - spokojnie zadał pytania do Oli'ego.
- Ale wy przecież nie jesteście razem, zresztą nie wydaje mi się, żeby ten całus Cassey się nie spodobał - zuchwale zbagatelizował chłopak.
- No nie jesteśmy parą, ale ty tylko jej przeszkadzasz, nie potrafisz zrozumieć, że ona cię nie chce - wyjaśnił wampir.
- A ja nie chciałam cię całować i... to mi się nie podobało! - krzyczałam, wiedziałam, że to nie jest do końca prawda.
- Przecież wiem, że kiedyś była we mnie zakochana i dalej tak jest, ona kłamie, nie chce cię zdenerwować, że kocha mnie, a nie ciebie - syknął drugi.
- Przejrzyj na oczy, to było kiedyś, mogło jej się zmienić zdanie, skąd wiesz, że cię dalej kocha? Masz jakieś dowody? Nie. Więc nic nie masz do powiedzenia - rzekł nonszalancko Cam.
-  Było, minęło... Nie obchodziłam cię, ale... Nie wiem... - urwałam.
- Ah... I tak pewnie mnie kochasz tylko nie chcesz się przyznać, pamiętaj, ja czekam... Pogadamy kiedy indziej - powiedział do mnie - Mam dowody, tylko ty byś mi nie uwierzył, może ona wreszcie ci to powie? I rozumiem, że nie jestem tu mile widziany... - ostatnie skierował do Cama.
- Tak - wycedził przez zęby szatyn.
- Ale robiąc takie rzeczy - wykonałam nieokreślone ruchy rękami - to nigdy nie będziemy razem! - wykrzyknęłam.
Oli rzucił tylko nienawistne spojrzenie do wampira i mrugnął do mnie. Po czym wybiegł z niesamowitą szybkością zabierając swoją kurtkę.
 - Cam, dzięki... Gdybyś nie przyszedł chyba bym się zabiła... On jest... - rzekłam rozmasowując ramiona.
- Niewyobrażalnie silny... i szybki, denerwujący oraz złośliwy, wiem - przerwał rozzłoszczony.
- Jesteś zły? - spytałam cicho.
- Nie w ogóle... Nie wiem czy ci wierzyć, może faktycznie wolisz z nim być... Nie ważne - machnął ręką.
- Nie wiesz czy mi wierzyć? Dlaczego? Ja nie kłamię! Rób jak uważasz, ale się mylisz - nie mówiłam do końca szczerze.
Nastąpiła niezręczna chwila milczenia. Ciągle byłam oszołomiona po tym co przed chwilą miało miejsce i nie wiedziałam co mam właściwie powiedzieć.
- Skąd ja się tu wzięłam? I on? Co mnie ominęło? I co tak hałasowało? - pytałam.
- Jesteś tu od pół godziny... Zemdlałaś, więc przywiozłem cię do siebie, ten głupek zauważył jak wnoszę tu ciebie i przybiegł. Chciał mi pomóc i poczekać aż się obudzisz. A mi wypadły garnki z szafki - wymamrotał.
- To ja może już idę... - wydukałam.
- Jak chcesz, ja muszę pomyśleć, tylko może cię odwiozę, bo jest już ciemno - zasugerował.
Przytaknęłam i poszłam z nim do wyjścia. Wzięłam torbę i kurtkę. Skierowaliśmy się do samochodu. Parę minut jechaliśmy aż w końcu dojechaliśmy.
- Więc do zobaczenia - rzekłam.
- Pa - odpowiedział.
Już na pożegnanie miałam mu dać buziaka w policzek, ale on się odsunął. No tak po tym co się stało nie dziwi mnie jego zachowanie. Wyszłam z samochodu i smętnie otworzyłam drzwi. Cam odjechał.
Na kanapie siedział mój brat razem z trzema przyjaciółmi, Carlem, Harrisem i Andy'm.
- O Hey Cas - krzyknął Tom - chłopaki to moja siostrzyczka - uśmiechnął się szeroko.
- Heeeej - rzekłam przeciągle.
- Naprawdę ładna - stwierdził blondyn Carl.
- Mówiłeś prawdę - stwierdził Harris.
- No przecież ona jest moją siostrą, Ducane ' owie mają to coś - zaśmiał się.
Po tym pobiegłam na górę. Wzięłam odprężającą kąpiel. Siedziałam w łazience dwie godziny jak nie dłużej. Po tym założyłam piżamę i usnęłam z nadzieją, że jutrzejszy dzień będzie o wiele lepszy.
 
 ♣♣♣
 
Obudziłam się o świcie. Był piątek, a jutro już weekend. Cieszyłam się z tego powodu, wreszcie sobie odpocznę od tego wszystkiego.
Jak zwykle wygramoliłam się z łóżka, odbyłam poranną toaletę, ubrałam się i wrzuciłam książki do plecaka. Po cichu, by nie obudzić brata, wyszłam z domu i pobiegłam na przystanek autobusowy. Akurat mój autobus odjechał. Powinien być za dwie minuty, ale widać pośpieszył się. No nic musiałam iść piechotą. Następny autobus będzie dopiero za piętnaście minut. Miarowym tempem szłam do szkoły. Zerknęłam na zegarek lekcję zaczynały się za 10 minut, a ja nawet nie jestem w połowie drogi. Pobiegłam, a że moje zdolności wampirze ujawniały się, z niesamowitą prędkością podążałam w kierunku szkoły. Tak jak mówił Cameron w ogóle się nie zmęczyłam. Wybierałam także ścieżki gdzie nikogo nie było, gdyż mogło się wydawać podejrzane, że ktoś tak szybko biega. A właśnie, wczoraj jak nastąpiła ta sytuacja Oliver wydawał się niezwykle silny i szybki. Może on też jest jakąś istotą magiczną? Ale wampiry wyczuwają inne istoty, więc to raczej niemożliwe. Chyba, ze Cam coś wie, ale mi nie chce powiedzieć. Zobaczymy, pogadam dziś z nim na ten temat. Miałam wrażenie, że dzieje się tu coś ważnego o czym kompletnie nie wiem. Oni coś może ukrywają? Albo to tylko są moje fanaberie. Zobaczymy.
Po paru sekundach ujrzałam gmach liceum. Weszłam do środka. O dziwo się nie spóźniłam. Poszłam na lekcję. Najpierw był w - f , potem geografia, język polski, angielski, matematyka, biologia i chemia. Na żadnej z tych lekcji nie spotkałam ani Camerona, ani Olivera. Intuicja mówiła mi, że dzieje się tu coś bardzo złego. Postanowiłam ich poszukać.
Pomyślałam, że wpadnę do wampira. On powinien być w swojej willi. A jeżeli go nie będzie pojadę do domu Olivera.
 
____________________________
Witojcie ;3
No i oto powstała trochę nudnawa część ósma. Piszcie komentarze, z chęcią wysłucham waszych sugestii.
Miłego wieczoru
Julaa ♥


wtorek, 12 listopada 2013

Rose cz. 5

Rose cz. 5

            Obudziłam się, z bólem głowy i chrypą przez, którą nic nie mogłam powiedzieć. Napisałam sms’a do mamy, że nie idę do szkoły, bo się źle czuję. Zjadłam śniadanie i wypiłam gorącą herbatę, trochę mi przeszło. Poszłam na górę, położyłam się i ucięłam sobie „krótką” drzemkę. Wybudził mnie dzwonek do drzwi zaspana, powoli zeszłam na dół i wyjrzałam przez wizjer. Przed moim domem stał Andy. Pobiegłam do łazienki założyłam szlafrok i otworzyłam drzwi.
-Czego chcesz ?- zapytałam obojętnym głosem.
-Oj no nie fochaj się, przecież chyba jesteś już duża i umiesz sobie radzić sama, a mi wypadło coś bardzo ważnego- tłumaczył się chłopak.
-Skoro to takie ważne to może byś mi powiedział ?-spytałam rzucając podejrzane spojrzenie.
-Nie można mieć swoich spraw ?-odpowiedział pytaniem na pytanie.
-Przyjaciele mówią sobie o wszystkim, przynajmniej tak myślałam...-rzekłam.
-Ja nie mogę! Są sprawy, które lepiej jest zachować dla siebie, czy tak trudno to pojąć?!-zdenerwowany krzyczał.
-Aha, czyli mi nie ufasz, świetnie, to po co tu przylazłeś, hę?-spokojnie spytałam.
-Nie, ja ci bardzo ufam... Ale nie mogę tego powiedzieć, zrozum... Jak się czujesz?- zapytał troskliwie chłopak.
-Yhym, dobrze... –odpowiedziałam obojętnie.
             Nastała chwila ciszy. Andy w ogóle się nie odzywał, a ja wlepiałam w niego swoje zielone oczy, żeby coś z niego wykrztusić...
-Twardy jesteś...-rzekłam.
-Wiem, a ty masz przerażające spojrzenie, ale nie, nie, nie, nie nic nie powiem...- odrzekł chłopak.
-Taaaaaak-powiedziałam ironicznie, dalej przeszywając go spojrzeniem...
              Po chwili zamknęłam drzwi i patrzyłam jak Andy odchodzi. To była trochę dziwna sytuacja, weszłam na pierwszy schodek i znowu zadzwonił dzwonek. Otworzyłam szeroko wrota i ujrzałam Arona.
-Siema, mogę wejść?-zapytał chłopak.
-Tak, jasne wchodź...-odpowiedziałam zaskoczona wizytą kolegi.
-Nie było cię w szkole... Jesteś chora ?-spytał troskliwie Aron.
-Źle się czuje, ale pewnie zaraz mi przejdzie... Jeszcze raz dziękuję za wczoraj... Skąd pochodzisz?- zapytałam z ciekawością.
-Mówiłem już, nie ma sprawy... Przyleciałem z Londynu przeprowadziłem się tu ostatnio... Mieszkam obok, więc jesteśmy sąsiadami.-rzekł.
-To mam sąsiada bohatera.-uśmiechnęłam się lekko.-Sam mieszkasz?-zadałam pytanie.
-Taaa... Tak, nie mam rodzeństwa...- odpowiedział chłopak.-A ty? Też sama ?
-Rozumiem, nie, ja mam dwójkę rodzeństwa, a rodzice często pracują, dlatego nie ma ich zbyt często w domu. A twoi rodzice ?-zapytałam.
Chłopak spuścił głowę, zasmucił się.
-Przepraszam, ja nie wiedziałam... Naprawdę bardzo przepraszam...-odpowiedziałam ze współczuciem.
-Nie no spoko... Wiesz co ja już będę szedł. Jak coś to dzwoń, jestem pod telefonem.-rzekł chłopak, po czym położył na stoliku kartkę ze swoim numerem i poszedł.
-Pa-rzucił na odchodne.
-Pa pa-odrzekłam.
    Zamknęłam drzwi za chłopakiem, potem weszłam do salonu i położyłam się na kanapie. Wzięłam telefon, słuchawki i włączyłam muzykę. Rozmyślałam o wielu sprwach, o Caroline, Andy’m, no i o Aronie... W pewnym momencie zadzwonił telefon stacjonarny. Zdjęłam słuchawki i poszłam w kierunku pokoju, w którym dzwonił. Numer się nie wyświetlał, a to oznaczało, że dzwoni ktoś kogo nie ma w spisie numerów.
-Halo-odbierając telefon rzekłam.
-Rose? Czy to ty?-odezwał się tajemniczy, zachrypnięty głos.
-Tak, a kto mówi?- spytałam zestresowana.
-Mówi twoja sąsiadka, P. Rocket, posłuchaj mam bardzo ważną sprawę i muszę wyjść, a dziś moja córka przywiozła swojego syna i czy mogłabyś się nim zająć?  To strasznie ważne spotkanie, proszę..- prosiła kobieta.
Szczerze, nie chciałam zajmować się tym dzieckiem, ale Pani Rocket to bardzo miła starsza pani. Kiedy byłam mała,  rodzice pracowali, a Stacy i James chodzili do szkoły. Jedynym rozwiązaniem była P. Rocket.
-Oczywiście, że się zajmę pani wnuczkiem. Pasuje pani za pół godziny ?- zapytałam.
-Dobrze, to ja za pół godziny będę z wnuczkiem... Dziękuję ci Rose- odpowiedziała kobieta.
-Ależ proszę, czego się nie robi dla sąsiadów. Do widzenia.-powiedziałam.
-Do widzenia-odparła kobieta.
             Poszłam na górę, wzięłam ubrania i ruszyłam w stronę łazienki, by się umyć. Potem zeszłam na dół zrobiłam sobie kawę. Zabrałam kubek i ruszyłam w kierunku salonu. Usiadłam na bujanym fotelu i delektowałam się smakiem gorącego napoju. Czekałam i czekałam, minęła godzina, a sąsiadka dalej nie przychodziła. W końcu zaczęłam się trochę bać i postanowiłam sama pójść do starszej pani. Kiedy już dotarłam do domu sąsiadki dzwoniłam dzwonkiem, lecz nikt nie otwierał... Przeraziłam się, zajżałam przez okno od kuchni i zobaczyłam leżącą na podłodze kobietę. Szybko wyjęłam telefon i zadzwoniłam na policję, a potem na pogotowie. Nie wiedziałam co robić... Poszłam w stronę okna od salonu, wywaliłam je wleciałam pędem do kuchni i zaczęłam budzić Panią Rocket. Ta nie reagowała... Chwilę potem przypomniało mi się o dziecku. Przeszukałam cały jej dom, lecz wnuczka sąsiadki nie było. Usłyszłam silnik samochodu. Wybiegłam na zewnątrz i starałam się wszystko wytłumaczyć policjantom. Oni wyważyli drzwi i weszli do środka. Kilka ratowników podeszło do mojej sąsiadki. Jeden z nich odwrócił się i kiwnął głową w lewo i w prawo. Z moich oczu poleciały łzy. Wyprowadzono mnie z budynku.
-Proszę Pani, czy ktoś jeszcze był w domu Pani sąsiadki?-zapytał funkcjonariusz.
-Tak proszę Pana, kiedy byłam w domu zadzwoniła do mnie Pani Rocket. Mówiła, że jej córka przywiozła dzisiaj do niej wnuczka, miałam się nim zająć, ale sąsiadka nie przychodziła. Przeraziłam się i poszłam do domu Pani Rocket. Wtedy zobaczyłam ją leżącą na podłodze. Wywaliłam okno i weszłam do środka. Potem państwo przyjechali.- z płaczem, ale spokojnie tłumaczyłam.
-Dobrze, czyli w tym domu było jeszcze dziecko, wiesz w jakim wieku było ?-zadał pytanie policjant.
-Nie-odpowiedziałam.
-Rozumiem i tak bardzo nam pomogłaś, teraz idź do domu.-oznajmił funkcjonariusz.
Zrobiłam tak jak policjant mi kazał. Kiedy tylko weszłam do mieszkania wzięłam telefon i zadzwoniłam do Arona.
-Tak?-zapytał chłopak.
-Aron? Wpadniesz do mnie, muszę ci coś powiedzieć.-powiedziałam przymulonym głosem.
-Coś się stało? Już idę. –odpowiedział chłopak.
Czekałam na Arona przy drzwiach, otworzyłam je i wpuściłam go do środka.
-Witaj, co się stało w tamtym domu ?-przywitał się ze mną dając mi buziaka w policzek, potem spytał.
-Hej... Moja sąsiadka nie żyje... Bardzo ją lubiłam...-odpowiedziałam zarumieniona, po czym skuliłam się.
-To przykre...-chłopak również się zasmucił. Wyglądał jakby przeżywał to wszystko razem ze mną. Po chwili podniósł głowę i przytulił mnie mocno. Dziwnie się poczułam, serce zaczęło mi coraz szybciej bić. Zarumieniłam się.
-Aron dziękuję...-szepnęłam.
-Nie ma za co...-odrzekł chłopak.
-Właśnie jest...-powiedziałam.
-Rose, mówił ci ktoś, że masz śliczne paczadła?-zapytał z uśmiechem chłopak-Trochę przerażające.
-Nie, jesteś pierwszy, ale muszę ci przyznać, że twoje też są ładne...-lekko się uśmiechnęłam.
-Dziękuje-odpowiedział chłopak.-Muszę już iść, do jutra,Rose...
-Bardzo ci dziękuję, że mnie wspierasz i, że jesteś przy mnie...powiedziałam-Pa.
Chłopak wyszedł, zrobiło się trochę ciemno, więc poleciałam na górę się umyć i położyłam się z laptopem. Nagle zadzwonił telefon. Na telefonie pokazał się numer Jamesa.
-Tak?-powiedziałam do brata.
-Rose? Nic ci nie jest? Już do ciebie jadę.-mówił chłopak.
-Nie James, nic mi nie jest. Dobra, czekam.-odpowiedziałam.
-To do zobaczenia-rzekł chłopak. Po czym się rozłączył.

Jest i część piąta, ciekawe czy się Wam spodoba... Jest dłuższa niż inne.
Mam do Was pytanie... Czy ktoś w ogóle czyta to opowiadanie?
Bo odnoszę wrażenie, że nikt ...  Jeżeli to ma tak wyglądać to zawieszę opowiadanie i tyle.
 Proszę o komentarze.